II SA/Bd 62/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent G., na podstawie przepisu art. 37nust.1 w związku z art. 2 ust.1 pkt2 lit.h, art. 6 pkt6 lit.b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz.U. z 2001r., Nr6, poz.56 ze zm.) orzekł o utracie przez T. S. z dniem [...] prawa do zasiłku przedemerytalnego. Od powyższej decyzji odwołanie w dniu [...] złożył T. S. Skarżący podniósł, iż decyzja organu I instancji nie została mu doręczona na adres zakładu karnego, w którym jest osadzony, a informację o jej treści uzyskał dopiero wskutek pisemnego zwrócenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. Ponadto w ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie przepisu art. 134 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez T. S. odwołania od decyzji Prezydenta G. z dnia [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że decyzję zawierającą prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, doręczono w dniu 23 stycznia 2004r. córce odwołującego się -K. S., która legitymowała się pisemnym upoważnieniem do odbioru w imieniu T. S. należności z tytułu zasiłku przedemerytalnego. Tym samym stwierdzono, że decyzja z dnia [...] doręczona została prawidłowo, co skutkuje uznaniem, że odwołanie od tej decyzji złożone zostało z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 129§2 Kpa T. S. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzut wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji organu I instancji, które zostało dokonane osobie nieupoważnionej. Skarżący wskazał, iż w związku z jego osadzeniem w zakładzie karnym upoważnił córkę K. jedynie do odbioru zasiłku przedemerytalnego, ale nie udzielił jej pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu w postępowaniu administracyjnym. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, gdyż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że K. S. reprezentowała skarżącego w trakcie postępowania na podstawie pisemnego upoważnienia, a nadto zobowiązała się do przekazania decyzji ojcu. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wynika w sposób jednoznaczny, że wbrew ustaleniom, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia, decyzja z dnia 14 stycznia 2004 r. nie została skarżącemu doręczona w sposób określony w art. 40 § 1 i 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tryb doręczania pism przez organy administracji publicznej regulują przepisy art. 39 - 49 ww. ustawy. Według przepisu art. 40 § 1 i 2 Kpa pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, albo w lokalu organu administracji publicznej. Jednakże w razie niemożności doręczenia pisma we wskazany wyżej sposób, a także w razie koniecznej potrzeby wywołanej okolicznościami konkretnej sprawy, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42). Jedynie w wypadku nieobecności adresata w mieszkaniu przepis art. 43 Kpa przewiduje możliwość doręczenia pisma za pokwitowaniem innym osobom, jeżeli podjęły się przekazania pisma adresatowi. Należy z tego wyprowadzić wniosek, że jeżeli strona nie ustanowiła pełnomocnika, to w sytuacjach określonych w art. 42 § 2 i 3 Kpa, pisma można doręczyć tylko do rąk adresata. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt, iż decyzję z dnia [...] Nr [...] doręczono w siedzibie organu I instancji w dniu 23 stycznia 2004r. córce T. S., która potwierdziła jej odbiór. Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami doręczenie takie należałoby uznać za skuteczne, gdyby K. S. była ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego. W myśl przepisu art. 33 § 2 Kpa pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, przy czym pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 Kpa). Ustawodawca wprowadził od ww. zasady wyjątek stanowiąc w przepisie art. 33 § 4 Kpa, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Skarżący podniósł zarzut, że K. S. nie została w żaden sposób umocowana do reprezentowania swojego ojca w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, zatem doręczenie decyzji organu pierwszej instancji do jej rąk nie było skuteczne wobec adresata. W konsekwencji tego faktu doręczenie jej decyzji nie może stanowić początku biegu terminu do wniesienia odwołania. Dokonując oceny akt administracyjnych Sąd stwierdził, iż rzeczywiście brak jest w nich dokumentu potwierdzającego fakt ustanowienia przez skarżącego jego córki K. S. pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym toczącym się w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. Za taki dokument nie może być uznane upoważnienie udzielone przez skarżącego córce w dniu 21 stycznia 2003r., a obejmujące swym zakresem jedynie prawo do odbierania świadczenia przysługującego skarżącemu z tytułu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Z tego względu brak jest podstaw do przyjęcia konstrukcji pełnomocnictwa domniemanego przewidzianego w art. 33§4 Kpa, poprzez uznanie, że pisemne upoważnienie z dnia 21 stycznia 2003r. wykracza poza zakres w nim wskazany. Prawidłowość doręczenia decyzji przesądza o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania. Skoro organ odwoławczy wadliwie ocenił skuteczność doręczenia oraz rzeczywistą datę doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7, 40 § 1 i 2 oraz art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.