II SA/Bd 621/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik, Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Czerwiński,, Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.), Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę II SA/Bd 621/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Powiatowy Urząd Pracy dla Powiatu T. w T. odmówił skarżącej J. T. przyznania świadczenia przedemerytalnego dla pracowników byłych przedsiębiorstw gospodarki rolnej. W uzasadnieniu organ wskazał, powołując się na treść art. 150 b ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. 2004 Nr 99 poz. 1001) w zw. z art. z art. 37 K ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. 2001 Nr 6 poz.56 z późno zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002r., iż skarżąca nie spełniła jednej z wymaganych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia przedemerytalnego tj. nie zamieszkiwała w powiecie ( gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Na powyższą decyzję J. T. złożyła odwołanie. Stwierdziła, że odmowa przyznania świadczenia przedemerytalnego z uwagi na fakt, iż powiat toruński nie był uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem jest dla niej szczególnie krzywdząca. Argumentowała, że od 1 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004r., spełniała wszelkie warunki. Nie miała natomiast wpływu na to, by uprawnione do tego organy wystąpiły do odpowiedniego Ministra o nadanie powiatowi (gminie) przewidzianego przepisem statusu. Wskazała, iż mimo systematycznie zgłaszanej gotowości do podjęcia pracy nie otrzymała żadnej oferty zatrudnienia, nie została również zatrudniona przy pracach interwencyjnych. Zdaniem skarżącej intencją ustawodawcy było zapewnienie świadczeń przedemerytalnych osobom, które z przyczyn od nich niezależnych zostały bez pracy i źródła utrzymania, co w Jej przypadku miało miejsce. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W jej uzasadnieniu wskazał, że ustawa z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw poprzez dodanie do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przepisów art. 150 a-d, istotnie stworzyła z dniem 1 listopada 2005r., niektórym bezrobotnym możliwość nabycia prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego. W przypadku pracowników byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej - w myśl art. 150b ustawy - przysługiwało świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od 1 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004r. spełniali warunki określone wart. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002r., z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r." Oznacza to, że osoba starająca się o świadczenie przedemerytalne dla byłych pracowników PGR winna w okresie od 1 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004 spełniać wszystkie warunki do nabycia tego świadczenia, w tym zamieszkiwać w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Wykaz takich powiatów zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym ( Dz. U. z 1999r. Nr 110, poz. 1264 z późno zm. ). Zgodnie z jego treścią, gmina C. w powiecie t. w okresie od 1 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004r., nie była uznana za zagrożoną szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, a zamieszkiwanie przez Panią T. na jej terenie uniemożliwia zastosowanie w/w przepisu ustawy. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła, iż Wojewoda orzekł opierając się jedynie na normach wynikających z przepisów prawa nie biorąc pod uwagę stanu faktycznego tj. stopy bezrobocia w powiecie toruńskim. Skarżąca przytoczyła dane statystyczne GUS dotyczące stopy bezrobocia w powiecie toruńskim i lipnowskim. Wskazała, że niezrozumialym jest dla niej fakt nie zaliczenia powiatu toruńskiego do zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, skoro w powiecie lipnowskim wskaźniki były niższe, a powiat ten został ujęty w cytowanym rozporządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 150 b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002r. Zgodnie z regulacją zawartą wart. 150b ust. 1, pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługiwało świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od 1 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004r. spełniał warunki określone wart. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W stosunku do kobiet wymagało to spełnienia następujących kryteriów: 1). osiągnięcie wieku - co najmniej 50 lat, 2). posiadanie okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego - co najmniej 20 lat, 3). zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat i 4). zamieszkiwanie w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Z literalnego brzmienia wskazanych przepisów wynika, że jedynie łączne spełnienie wymienionych przesłanek uprawniało do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż gmina C. w powiecie t., w którym zamieszkiwała i nadal zamieszkuje skarżąca nie został zakwalifikowany do powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Wykaz takich powiatów zawierało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym ( Dz. U. z 1999r. Nr 110, poz. 1264 z późno zm. ). Rozporządzenie wydano w oparciu o delegację ustawową zawartą wart. 37h ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Żaden przepis nie przewidywał możliwości indywidualnej oceny faktycznej stopy bezrobocia w oparciu o dane statystyczne. Prezentowane w skardze dane, uznać zatem należy za nie mające wpływu na ocenę zasadności przyznania świadczenia. Jednym z wymaganych kryteriów było bowiem zamieszkiwanie w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, a warunkiem uzyskania takiego statusu przez powiat było jego ujęcie w stosownym rozporządzeniu. W ocenie Sądu, organy orzekające nie miały więc prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone. Nie można też czynić zarzutu z faktu orzekania na podstawie przepisów prawa bowiem jest to obowiązkiem organów administracji. Nadto, regulacje mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie miały charakteru uznaniowego, zatem organ nie miał jakiejkolwiek możliwości dokonania własnej oceny opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.