II SA/Bd 623/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. w pozostałym zakresie skargę odrzuca, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia ... 2014 r. M. G. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w B. o udzielenie informacji publicznej zawierającym wyrażone w 19 punktach żądania, między innymi: wglądu do wskazanych dokumentów i udzielenia informacji dotyczących działalności sądu, oraz wykonania wskazanego orzeczenia sądowego, zabezpieczenia i wydania kopii nagrania z kamer przed wskazanymi wejściami do Sądu Rejonowego i Okręgowego ze wskazanego okresu, odpowiedzi na pytania wnioskującego. Decyzją z dnia ... 2014r. znak ... Prezes Sądu Rejonowego w B. (dalej: Prezes SR): - udzielił określonych informacji (pkt 1-3 decyzji), - stwierdził, że pytania w przedmiocie: zabezpieczania i wydania kopii nagrań z monitoringu Sądu, rzekomego ukrywania przez prezesa sądu dowodów na popełnienie czynów bezprawnych oraz pozbawiania przez Prezesa nieustalonej co do tożsamości osoby prawa do sądu, informacji o tym czy Prezes miał prawo orzekać w sprawach objętych kognicją sądu, informacji o rzekomym fałszowaniu treści nieustalonych zwrotnych potwierdzeń odbioru, informacji czy prezes sądu jako sędzia danego sądu uprawniony jest do orzekania i czy może ingerować w przebieg prowadzonych postępowań, a także czy sędziowie zwolnieni są z obowiązku przestrzegania prawa, nie stanowią zapytania o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 3 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co skutkuje pozostawieniem wniosku w tym zakresie bez dalszego biegu (pkt 4 decyzji), - poinformował, że dokumenty związane z procedurą awansową pozostają w dyspozycji innego podmiotu – Prezesa Sądu Okręgowego w B. oraz Krajowej Rady Sądownictwa w Warszawie, wobec tego nie jest możliwe ich udostępnienie (pkt 5 decyzji), - odmówił udzielenia informacji w postaci kopii dokumentów z których wynika, którzy sędziowie, w jakich godzinach i w jakich salach rozpraw prowadzili postępowania w dniach od ....2013r. do ....2014r. (pkt 6 decyzji), - odmówił udzielenia informacji o biegu postępowania w sprawie ... (pkt 7). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes SR stwierdził, że w przypadku gdy organ odmawia podania informacji, wydaje decyzję odmowną i taką decyzję wydano w punkcie 6 i 7. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo to obejmuje także informacje przetworzone, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to niezbędne dla interesu publicznego. Wnioskujący o wydanie informacji przetworzonej (co do informacji określonych w pkt 6) w żaden sposób nie wykazał, by zaistniał szczególny interes społeczny w uzyskaniu żądanej informacji, a biorąc pod uwagę konieczność zaangażowania znacznych sił i środków SR w B. w celu przygotowania żądanej informacji przetworzonej (zebranie danych, anonimizacja danych osób fizycznych uczestniczących w posiedzeniach) wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Odnośnie informacji o biegu postępowania w sprawie o sygn. ... Prezes SR podkreślił, że dostęp do akt sprawy w postępowaniu nieprocesowym jest regulowany przez art. 525 k.p.c. W związku z powyższym, żądanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w sprawie toczącej się wyłącznie z udziałem osób fizycznych nie może zostać zrealizowane z uwagi na ochronę prywatności tych osób (art. 5 ust. 2 ustawy). M. G. wniósł do Prezesa Sądu Okręgowego w B. odwołanie od powyższej decyzji w całości, wraz z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieudostępnieniu informacji, oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., polegające na ograniczeniu dostępu do informacji publicznej mimo, że w sprawie nie występują przesłanki ochrony prywatności osób fizycznych oraz ustawa nie przewiduje odmowy udzielenia informacji z powodu zbierania danych i anonimizacji, - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez wydanie decyzji z miesięcznym opóźnieniem w sytuacji gdy ustawa przewiduje okres 14 dniowy na udzielenie informacji, - art. 525 k.p.c. przez jego błędne stosowanie w sytuacji braku podstaw z uwagi na stosowany tryb wynikający z u.d.i.p., - art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przez sporządzenie decyzji w sposób niepełny, lakoniczny, sprzeczny z okolicznościami faktycznymi oraz prawnymi. Odwołujący się wniósł o: - udzielenie informacji publicznej przez Prezesa Sądu Okręgowego poprzez wgląd do dokumentów dotyczących całej procedury awansu sędziego T. A. na prezesa SR w B. a następnie jego nominacji na sędziego SO w B. w szczególności wniosków i opinii, - uchylenie zaskarżonej decyzji - zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w B. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni. W uzasadnieniu odwołania M. G. podniósł, że organ nie udzielił mu, do dnia złożenia odwołania, żądanej informacji, wobec czego pozostaje w rażącej bezczynności. Dopiero po miesiącu i pięciodniowej zwłoce w wysłaniu pisma od daty jego sporządzenia zostało wysłane do niego pismo z którego wynika, że odmawia się mu udzielenia żądnych informacji, część wniosku zbywa się milczeniem i pomija, bezprawnie stwierdza, że zapytanie dotyczące kompetencji, praw i obowiązków sędziów nie stanowi informacji publicznej, odmawia udzielenia informacji nt. sprawy ..., w sytuacji gdy skarżący domagał się wglądu do dokumentów księgowych świadczących o finansach SR, wykonania prawomocnego orzeczenia z dnia ... 2010 r. w pkt 6a i 6b oraz pkt 8, co do wydatkowania środków pieniężnych i ściągnięcia należności od zobowiązanego a nie całych akt. Wnioskodawca zakwestionował odmowę udzielenia informacji uzasadnioną zebraniem danych i anonimizacją, oraz zakwalifikowanej jako informacja przetworzona, podczas gdy wniosek dotyczył wglądu i kopii. Organ pominął także wniosek w przedmiocie podania sygnatur spraw, dat i składów orzekających, podania kiedy i jacy sędziowie oraz za jakie czyny byli karani. Odwołujący się zarzucił, że forma odpowiedzi Prezesa SR była niechlujna, lekceważąco i bez zrozumienia odniesiono się do jego pytań, które w wielu przypadkach przeinaczono i udzielono nieadekwatnej odpowiedzi. Zdaniem odwołującego organ sam sobie zaprzecza pisząc, że odmawia udzielenia informacji w postaci kopii dokumentów, co już nie stanowi informacji przetworzonej lecz jest informacją prostą. Skrótowe uzasadnienie decyzji jest pozbawione sensu i nielogiczne, a organ nie może się tłumaczyć trudnościami organizacyjno-technicznymi, jeśli trudność polega tylko na zbieraniu danych, anonimizacji czy czasochłonności zadania. Odwołujący podkreślił, że prawomocne orzeczenie z dnia ... 2010 r., sygn. akt ... odnosi się do osób, których personalia umieszczone są w orzeczeniu, a ich adresy, nr PESEL są skarżącemu znane, a także orzeczenie dotyczy wyraźnie działalności Prezesa SR z zakresu finansów sądu, wykonawstwa prawomocnych orzeczeń. Decyzją z dnia ... 2014r. znak ... Prezes Sądu Okręgowego w B., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, uznając odwołanie za niezasadne. Zastrzegł, że zakresem badania jest tylko decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej, natomiast wszelkie inne kwestie dotyczące stanowiska Prezesa SR będą badane przez WSA w B. w związku ze skargą na bezczynność organu administracji. Zdaniem organu odwoławczego wydana decyzja nie narusza przepisów k.p.a. ani ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzut z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 525 k.p.c są bezzasadne wobec wydania decyzji przez organ. Decyzja nie narusza art. 107 § 1 i 2 K.p.a., bowiem zawiera wszystkie elementy niezbędne do rozpoznania odwołania, ani też innych przepisów u.d.i.p. Organ odwoławczy stwierdził, że poza pkt 6 i 7 zbędne było zawieranie informacji publicznych lub informowanie wnioskodawcy o tym, że część jego pytań nie dotyczy informacji publicznej w decyzji, albowiem w tym zakresie ustawa nie wymaga takiej formy. Odnośnie pkt 6 skarżonej odwołaniem decyzji Prezes SO podzielił stanowisko pierwszoinstancyjne, zgodnie z którym żądane informacje stanowią informację przetworzoną, z którą mamy do czynienia gdy jej udzielenie wymaga dokonania analizy informacji prostych prowadzącej do powstania nowej informacji, składającej się z cząstkowych informacji prostych. Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca domagał się aby informacja, określona w pkt 6 decyzji, została oparta nie tylko o wokandy ale także o zdjęcia z monitoringu. Udzielenie odpowiedzi na to pytanie wymagałoby analizy wokandy, wokandy elektronicznej oraz monitoringu, powstała w ten sposób informacja miałaby, zdaniem organu drugiej instancji, charakter informacji przetworzonej. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż wniosek nie zawierał wskazania żadnego szczególnego interesu publicznego domagania się takiej informacji. W zakresie pkt 7 decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy potwierdził, że zakres dostępu do akt sądowych reguluje w tym przypadku przepis art. 525 K.p.c., a z uwagi na wcześniej zgłaszane przez wnioskodawcę skargi znana jest mu okoliczność, że sprawa ... dotyczy wnioskodawcy, uczestniczył on bowiem w tym postępowaniu. Tym samym ma on dostęp do akt sprawy jako jej strona na podstawie przepisów K.p.c. i nie może domagać się dostępu do nich na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. M. G. w skardze na powyższą decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji, 2. ustalenie, stwierdzenie, że Prezes Sądu Okręgowego w B. nie udzielił informacji publicznej pozostając w bezczynności, nie ustosunkował się do podnoszonych okoliczności i nie zapoznał się z materiałem dowodowym, 3. ustalenie, stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez Prezesa SO w B., który w sposób lekceważący podszedł do sprawy nie zapoznając się z treścią informacji publicznej a tym samym z materiałem dowodowym, dokonał abstrakcyjnego rozstrzygnięcia oderwanego od stanu faktycznego sprawy podając nieprawdziwe informacje, 4. zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, 5. przeprowadzenie dowodu z materiału dowodowego stanowiącego treść informacji publicznej oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ... SR w B., na które powołuje się Prezes SO w B.. W uzasadnieniu skarżący podał stan faktyczny sprawy, podkreślając przy tym, że od początku żądał wglądu do dokumentów a nie wydania kopii przetworzonych informacji oraz, że decyzja Prezesa SR częściowo była odmowna, a w dużej mierze pomijała punkty jego wniosku. Skarżący podkreślił, że nie wnioskował o wgląd do całych akt wyżej powoływanej sprawy ale do dokumentów, które świadczą o wykonaniu obowiązku Prezesa SR w zakresie finansowym, o którym mowa w orzeczeniu. Zdaniem skarżącego sprawa dotyczy biegłego, który jest funkcjonariuszem publicznym i którego dane są opublikowane na stronie sądu dlatego nie zachodzi tu przesłanka ochrony danych osobowych, a nadto finansów publicznych Sądu Rejonowego, dlatego nie zachodzi tu żadna przesłanka wyłączająca spod dostępu do informacji publicznej. Skarżący zarzucił, że organ Prezes SO, jako organ odwoławczy, zupełnie nie ustosunkował się do zarzutu bezczynności i przekroczenia terminu. Podkreślił również, że w sprawie o sygnaturze ... nie jest stroną, jak błędnie wskazał organ odwoławczy, co oznacza, że nie zapoznał się z materiałem dowodowym i nie wystąpił o akta sprawy. Skarżący powołał się także na wyrok WSA w G. z ... 2012 r., ..., w którym stwierdzono, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej gdy jest zaskarżona do organu odwoławczego, jest przez ten organ rozpatrywana merytorycznie co oznacza, że skarżony organ ma obowiązek przesłać organowi II instancji akta sprawy wraz z materiałami będącymi żądaną informacją publiczną bowiem bez tego organ odwoławczy nie może dokonać rozstrzygnięcia, a jeśli go dokona to będzie ono rozstrzygnięciem abstrakcyjnym i oderwanym od stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym, skarżący uważa, że oba organy administracji – prezesi sądów, dopuścili się rażącego naruszenia prawa. Skarżący powołując się także na orzecznictwo sądowe, wskazał, że udzielanie odpowiedzi niejasnej lub niepełnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji, co uzasadnia zastosowanie art. 149 § 1 P.p.s.a. i uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Co do kwestii "informacji przetworzonej" stanowiącej podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej skarżący zarzucił, że jeśli organ dojdzie do wniosku, że żądana informacja jest informacją przetworzoną winien zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie szczególnie istotnego interesu społecznego. Nadto czynności organu polegające na analizie dokumentów i protokołów są zwykłymi czynnościami, które nie wytwarzają żadnej nowej informacji więc nie stanowią informacji przetworzonej, natomiast trudności organizacyjne i techniczne, związane z przygotowaniem informacji publicznej nie zwalniają zobowiązanego podmiotu z tego obowiązku i nie mogą stanowić podstawy odmowy udostępnienia żądanych informacji co byłoby bezprawnym ograniczaniem prawa do informacji. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że pkt 13 wniosku M. G. dotyczy sprawy ..., w której skarżący występowała w charakterze pełnomocnika uczestniczki postępowania. Sposób czy też termin wykonania orzeczeń wydanych w toku postępowania, nie może wchodzić w zakres informacji publicznej, skoro skarżący jako uczestnik postępowania ma pełny wgląd w akta tej sprawy, która ma charakter indywidualny. Sam wniosek nie ma charakteru ubiegania się o dostęp do informacji publicznej, lecz dalszej polemiki z treścią prawomocnych rozstrzygnięć i udzielonych już skarżącemu wyjaśnień w trybie nadzoru administracyjnego nad działalnością sądu w toku rozpatrywania tej sprawy (nadzór sprawowany pod sygn. ...). Sprawa ... ma indywidualny charakter a uczestnikami postępowania były osoby fizyczne, zatem ujawnienie informacji o toku tej sprawy osobie trzeciej naruszałoby dobra osobiste tych osób. Punkt 3 wniosku organ łączy bezpośrednio z pkt 8, w którym skarżący także domagał się udzielenia informacji będącej informacją przetworzoną. Organ zauważa, że nawet w skardze skarżący nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na szczególny interes publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym ją do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.), dalej jako: "P.p.s.a." Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w B. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w B., wydaną w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 782), dalej jako: "u.d.i.p.". Na wstępie podkreślenia wymaga, że regulowane powyższą ustawą postępowanie związane z realizacją prawa dostępu do informacji publicznej, której zadaniem jest organizacja systemu społecznej kontroli zadań administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do posiadanych przez tę administrację informacji publicznych, nie jest postępowaniem administracyjnym, zmierzającym do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Co do zasady nie stosuje się do niego norm Kodeksu postępowania administracyjnego. Realizacja prawa do informacji publicznej, w przewidzianych u.d.i.p. formach, jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Jeżeli żądane przez wnioskodawcę informacje, nie stanowią informacji publicznej, organ informuje o tym podmiot uprawniony pismem. Podobnie w sytuacji gdy organ administracyjny nie posiada żądanej informacji publicznej, lub informacja jest już udostępniona – organ informuje jedynie podmiot uprawniony pismem. Ustawa nie przewiduje bowiem w takich sytuacjach wydania decyzji. Jeżeli natomiast żądane przez wnioskodawcę dane stanowią informację publiczną, to ustawa przewiduje trzy możliwe zachowania organu: 1) udostępnienie informacji w żądanej przez wnioskodawcę formie (w drodze czynności materialno-technicznej), 2) umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., 3) odmowę udostępnienia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w sposób zgodny z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a umorzenie lub odmowa udostępnienia wymaga wydania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega zatem rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 16 u.d.i.p.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p., także gdy uważa że informacja jest niepełna, niewłaściwa, w niezgodnej z wnioskiem formie. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Mając zatem na uwadze zakres, zarzuty i wnioski skargi M. G. inicjującej niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne oraz treść decyzji Prezesa SR oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Prezesa SO w B., zważyć należy, iż wbrew oczekiwaniu skarżącego, przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi wyłącznie zgodność z przepisami prawa skarżonej decyzji administracyjnej. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Wskazać należy, iż odrębnemu zaskarżeniu podlega wydana w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej decyzja, a odrębnym zagadnieniem pozostaje ewentualna bezczynność organu w udostępnieniu żądanej w wielopunktowym wniosku informacji publicznej. W tej bowiem części wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w której organ - w formie decyzji administracyjnej - odmówił udzielenia informacji, z pewnością nie pozostaje bezczynny. Zwrócić należy uwagę, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwia skarżącemu wniesienie skargi na decyzję organu (art. 3 § 1 pkt 1), jak również na bezczynność w sprawach aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 pkt 8), w tym w sprawach dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję: uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1); bądź stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 2) (...). Przy czym zgodnie z § 2 art. 145 w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego (...), przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Z kolei uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że w niniejszej sprawie, w której przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja Prezesa SO utrzymująca w mocy decyzję Prezesa SR wydana w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd nie obejmie kontrolą jednoczesnych zarzutów bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, wnioskowanej pismem z dnia ... 2014r., a tym bardziej bezczynności w tej sprawie Prezesa Sądu Okręgowego, który rozpoznał sprawę na skutek odwołania i wydał skarżoną decyzję. Skarga na decyzję organu odwoławczego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie może jednocześnie obejmować "skargi na bezczynność" rozumianej przez skarżącego jako niewłaściwe rozpatrzenie odwołania i nieudzielanie tej informacji publicznej, której domagał się od organu pierwszej instancji. Z tych powodów w ocenie Sądu skarga M. G. w części określonej w pkt 2 -4, obejmującej bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Na marginesie wskazać należy, iż skarżący wywiódł niezależnie od niniejszej skargi również skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezesa SR w B. w udzieleniu wnioskowanej w dniu ... 2014r. informacji, która została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 1 października sygn. akt II SAB/Bd 47/14. Przechodząc wobec powyższego do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej zastrzegają formę decyzji administracyjnej wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bądź umorzenia postepowania w tej sprawie (art. 16). Tylko do tego typu rozstrzygnięć ustawodawca przewidział jednocześnie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym trybu odwoławczego, zapewniającego dwuinstancyjność postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z ... 2014r. o udostępnienie informacji publicznej (zawierającego 19 punktów), Prezes Sądu Rejonowego w B. decyzją z dnia ... 2014r. znak ..., bez wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia - udzielił informacji (pkt 1-3 decyzji), - stwierdził, że wskazane pytania, nie stanowią zapytania o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 3 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co skutkuje pozostawieniem wniosku w tym zakresie bez dalszego biegu (pkt 4 decyzji), - poinformował, że dokumenty związane z procedurą awansową pozostają w dyspozycji innego podmiotu, wobec czego nie jest możliwe ich udostępnienie (pkt 5 decyzji), - odmówił udzielenia informacji w postaci kopii dokumentów z których wynika, którzy sędziowie, w jakich godzinach i w jakich salach rozpraw prowadzili postępowania w dniach od ....2013r. do ....2014r. (pkt 6 decyzji), - odmówił udzielenia informacji o biegu postępowania w sprawie ... (pkt 7). Organ uzasadnił decyzję w zakresie rozstrzygnięć w pkt 6 i 7, a następnie pouczył, że od decyzji "co do punktu 6 i 7 przysługuje prawo wniesienia odwołania do Prezesa Sądu Okręgowego w B. (...)". Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji w całości kwestionując zarówno jej rozstrzygnięcie, jak i wadliwość, niepełność uzasadnienia w odniesieniu do treści całego jego wniosku. Prezes SO w B., rozpatrując sprawę na skutek odwołania skarżącego, powołując art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. (powinno być pkt 1) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zastrzegł, że jego zakresem badania jest tylko decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej, a pozostałe kwestie będą przedmiotem badania WSA w B. na skutek skargi wniesionej przez wnioskodawcę na bezczynność Prezesa SR. W tym zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezesa SO została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a nadto zawiera wewnętrzną sprzeczność pomiędzy jej podstawą prawną i rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem. Podkreślenia wymaga, iż organ rozpoznający przedmiotowy wniosek skarżącego, zgłoszony w trybie u.d.i.p., wadliwie – bez podstawy prawnej nadał formę procesową wspólnej decyzji różnego rodzaju rozstrzygnięciom w zakresie żądań objętych wnioskiem z dnia ... 2014r. Bez wątpienia rozstrzygnięcia i informacje zawarte w punktach 1 – 5 decyzji Prezesa SR z dnia ... 2014r., nie stanowiły rozstrzygnięć, dotyczących wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dla których ustawodawca zastrzegł formę decyzji (art. 16 u.d.i.p.). Aczkolwiek nie dyskwalifikuje to uznania tej części decyzji za czynność materialno-techniczną (informacja organu) dotyczącą wniosku, jednakże brak jest jakichkolwiek podstaw, aby stosować do tej części "decyzji" organu pierwszej instancji przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie dopuszczalności wniesienia w tej części rozstrzygnięcia odwołania do organu wyższego stopnia. W konsekwencji należy uznać, że zasadnie organ drugiej instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji starał się ograniczyć zakres swego rozstrzygnięcia do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zawartej w pkt 6 i 7 decyzji Prezesa SR, aczkolwiek taki zakres rozstrzygania sprawy nie znajduje odpowiednika w podstawie prawnej ani samym rozstrzygnięciu decyzji Prezesa SO w B., utrzymującej w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. odwołanie do organu wyższego stopnia przysługuje stronie od decyzji (tu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej) wydanej w pierwszej instancji. Oznacza to, iż ustawodawca nie przewidział dwuinstancyjności postępowania związanego z udostępnianiem informacji w innych sytuacjach, a odwołanie wniesione przez wnioskodawcę od innych rozstrzygnięć jest niedopuszczalne. W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy winien stwierdzić w takiej sytuacji, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W okolicznościach niniejszej sprawy w sytuacji gdy organ odwoławczy zasadnie dostrzegł, że właściwy jest do merytorycznego ponownego rozpatrzenia sprawy wyłącznie w części rozstrzygniętej pkt 6 i 7 zaskarżonej odwołaniem w całości decyzji, winien zatem sformułować odpowiednio sentencję własnej decyzji w sposób dający wyraz temu zapatrywaniu np. "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w części ......". Takie rozstrzygnięcie wskazywałoby na tożsamość i spójność decyzji, zarówno jej rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia, wypełniającą dyspozycję art. 107 K.p.a. Uchybienia wskazanym przepisom postępowania, stwierdzone w ramach sądowej kontroli legalności, uniemożliwiają pozostawienie skarżonej decyzji w obrocie prawnym, bowiem budzą wątpliwości zarówno co do zakresu rozstrzygnięcia jak również wprowadzają w błąd wnioskodawcę co do skuteczności kwestionowania w trybie odwoławczym, a następnie skargi na decyzję do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, które nie stanowi ani odmowy udostępnienia tej informacji, ani umorzenia postępowania, o których mowa w art. 16 u.d.i.p. Niezależnie od powyższych naruszeń wskazać przyjdzie, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie wypełniają dyspozycji art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa SO, obowiązkiem organu władzy publicznej, w trybie ustawy o u.d.i.p., będzie ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym, z uwzględnieniem oceny prawnej i wykładni prawa wskazanej w niniejszym wyroku. Jak już wskazano, sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności decyzji organu w zakresie orzeczenia o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji żądanej przez niego w kierowanym do Prezesa SR wniosku z dnia ... 2014r., nie ma zatem podstaw do ewentualnego zobowiązania w tym postępowaniu organu do udostępnienia informacji w określonym terminie. Nadto z uwagi na kasacyjny charakter rozstrzygnięć sądowoadministracyjnych, przewidzianych przez ustawodawcę wobec decyzji administracyjnych, przedwczesne byłoby na obecnym etapie postępowania zastępowanie organu administracji drugiej instancji w rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności z uwagi na bezkrytyczne powielenie przez organ odwoławczy stanowiska organu pierwszej instancji, bez dostatecznej analizy treści poszczególnych punktów wniosku składanego w trybie u.d.i.p., należy uwzględnić częściowo zasadne zarzuty skargi w zakresie naruszeń przez organ odwoławczy przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które również miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. I tak w pkt 6 decyzji z dnia ... 2014r. Prezes SR, do którego skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji odmówił: "udzielenia informacji w postaci kopii dokumentów z których wynika, którzy sędziowie, w jakich godzinach i na jakich salach rozpraw prowadzili postępowania w dniach od ....2013r. do ....2014r.". W uzasadnieniu organ ten wskazał, że są to informacje przetworzone, co do których wnioskujący w żaden sposób nie wykazał by zaistniał szczególny interes społeczny w uzyskaniu żądanej informacji, a biorąc pod uwagę konieczność zaangażowania znacznych sił i środków w celu przygotowania żądanej informacji przetworzonej (zebranie danych, anonimizacja danych osób fizycznych uczestniczących w posiedzeniach) wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Akceptując w całości to rozstrzygnięcie organ odwoławczy, nie odnosząc się do konkretnych zarzutów odwołania w tym zakresie stwierdził, że: "z treści wniosku wynika, iż wnioskodawca domagał się aby informacja określona w pkt 6 decyzji została oparta nie tylko o wokandy, ale także o zdjęcia z monitoringu, zatem aby udzielić takiej informacji należałoby dokonać analizy zapisów kamer z danymi zawartymi w wokandach i systemie elektronicznej wokandy. Powstała w ten sposób informacja miałaby charakter informacji przetworzonej". Jednocześnie organ odwoławczy podzielił zdanie Prezesa SR, iż wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego w domaganiu się takiej informacji. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy wskazać, iż organ pierwszej instancji odmawiając udostępnienia informacji w pkt 6 decyzji, nie wskazał co do żądania ujętego w którym punkcie wniosku skarżącego się odnosi. Istotne w okolicznościach niniejszej sprawy jest to, że wniosek obejmował żądanie zgłoszone w trybie u.d.i.p., ujęte w 19 punktach. Także Prezes Sądu Okręgowego w B. interpretując treść przedmiotowego żądania nie wskazał, konkretnych punktów wniosku. Na podstawie analizy wniosku skarżącego z dnia 14 lutego 2014r. stwierdzić należy, że w pkt 3 domagał się: "wglądu do dokumentów, z których będzie wynikać jacy sędziowie prowadzili posiedzenia i rozprawy, w jakich godzinach, jakich sprawach w okresie od ....2013 r. do ....2014 r.". Po myśli art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Może być udostępniana: 1) w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, 2) przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11). Zgodnie z art. 14 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust.2). Zgodnie z powyższymi regulacjami, treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności co do formy tego udostępnienia, jest dla organu wiążąca. Organ władzy publicznej nie może jej we własnym zakresie dowolnie modyfikować, co zasadnie zarzuca skarżący. W tej sytuacji należy wskazać, iż niezrozumiałym jest na jakiej podstawie Prezes SR, w pkt 6 decyzji z dnia ... 2014r., odmówił udzielenia informacji w innej formie niż domagał się tego skarżący w pkt 3 wniosku, to jest w formie "wglądu do dokumentów", a nie ich kopii. Ustawa definiuje pojęcie dokumentów urzędowych, co winien rozważyć organ analizując żądanie " wglądu do dokumentów z których z których będzie wynikać jacy sędziowie procedowali, w jakich godzinach, w jakich sprawach (...). W dalszej kolejności wyjaśnienia wymaga, analizę jakich dokumentów organ pierwszej instancji miał na myśli celem udzielnia żądanej informacji, którą wszakże uznał za informację publiczną, w szczególności czy np. konkretne dokumenty umożliwiające udostępnienia żądanej informacji w określonej we wniosku formie wymagają i jakiego nakładu pracy, w tym np. anonimizacji. Przykładowo w przypadku wokand, na które wskazał organ odwoławczy, rozważenia wymaga czy te dokumenty z uwagi na ich informacyjny charakter i treść, dostępne publicznie (poprzez wywieszenie, czy też w formie elektronicznej), wymagają anonimizacji i z jakich powodów. Odnosząc się do uzasadnienia skarżonej decyzji należy również zwrócić uwagę, iż co prawda w pkt 8 przedmiotowego wniosku skarżący domagał się również udostępnienia informacji poprzez: "zabezpieczenie i wydanie kopii nagrania z kamer" przed wskazanymi wejściami do Sądu Rejonowego i Okręgowego z ww. okresu "w celu zweryfikowania pracy sędziów i pozostałych pracowników sądu (...), jednakże, po pierwsze nie oznacza to tożsamości żądań, a nadto należy zwrócić uwagę, iż wątpliwości budzi założenie organu odwoławczego, iż w pkt 6 decyzji Prezes SR rozważał udzielnie informacji zbiorczej zarówno na podstawie wokand jak i nagrań z monitoringu, skoro w tym rozstrzygnięciu w pkt 4 lit. a uznał, iż zapytania skarżącego między innymi w przedmiocie zabezpieczenia i wydania kopii nagrań z monitoringu Sądu - nie stanowią zapytania o udzielenie informacji publicznej, co skutkuje pozostawianiem wniosku w tym zakresie bez dalszego biegu. Niezależnie od powyższego zasadne są również zarzuty odwołania oraz skargi, pominięte przez organ odwoławczy, wskazujące na przedwczesną odmowę udostępnienia informacji, co do której organ uznał ja za informację przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Innymi słowy mówiąc, wnioskujący o udzielenie informacji przetworzonej winien przed organem wykazać interes publiczny, bowiem w przeciwnym razie musi się liczyć z decyzją odmowną wydaną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Inaczej rzecz ujmując, działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Informacje przetworzone, to zatem takie informacje, które są z jednej strony istotne z punktu widzenia interesu państwa, zaś z drugiej strony ich przetworzenie w sensie fizycznym musi się wiązać nie tyle z nakładem pracy i to nawet znacznym w zakresie czasowym, lecz a właściwie przede wszystkim z formą owego przetworzenia. Stąd też za takie informacje uznać należy, co jest zgodne z ustalonym już stanowiskiem doktryny oraz judykatury, określony zbiór (sumę) informacji prostych, których przetworzenie wymaga dokonania stanowczych analiz, obliczeń, wyciągów, zestawień statystycznych, środków finansowych i osobowych. Natomiast takie czynności organu, jak np. selekcja dokumentów, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetworzonej informacji. Reasumując, informacja przetworzona jest jakościową nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci. W realiach rozpoznawanej sprawy zwrócić należy uwagę, że prawo dostępu do informacji publicznej powinno być interpretowane na korzyść podmiotu ubiegającego się o daną informację i w sposób umożliwiający jej udostępnienie chociażby w części, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże występowania tej przesłanki. Jeżeli więc podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej nie wykaże po wezwaniu szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji. Zasadnie również skarżący zarzuca, że zawarta w pkt 7 decyzji Prezesa SR, odmowa udostępnienia informacji publicznej, nie odpowiada treści jego żądania zgłoszonego w pkt 13 wniosku, czyli: "wglądu do dokumentów, z których będzie wynikać czy i kiedy zostało wykonane postanowienie z dnia .... ... w punkcie 6a i b oraz w punkcie 8a". Zważyć bowiem przyjdzie, iż w pkt 7 decyzji z ... 2014r. organ władzy publicznej: "odmówił udzielenia informacji o biegu postępowania w sprawie...." Już tylko pobieżne porównanie powyższych zapisów wskazuje na ich rozbieżność. Jak wskazał skarżący w odwołaniu oraz skardze, w przedmiotowym wniosku nie ubiegał się o udostępnienie informacji o biegu postępowania w sprawie ..., bowiem jako pełnomocnik uczestniczki tego postępowania (matki) miał wgląd do akt i wiedzę na ten temat. Ubiega się on natomiast o wgląd do dokumentów, w szczególności finansowych, wskazujących na wykonanie prawomocnego orzeczenia w tej sprawie. Wobec treści wniosku należy podzielić wątpliwości skarżącego co do przedmiotowej prawidłowości spornego rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, wobec cytowanej treści pkt 13 wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, należy jednakże zwrócić uwagę, iż podmiot ubiegający się o taką informację zobowiązany jest sformułować swe żądanie na tyle precyzyjnie, aby możliwe było jego rozpatrzenie przez organ upoważniony, bowiem jak zasadnie podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie na gruncie u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji bez sprecyzowania jej rodzaju i przedmiotu nie ma podstaw do stosowania trybu uzupełnienia podania poprzez jego sprecyzowanie w trybie art. 64 § 1 K.p.a. Wniosek o udzielenie informacji w trybie ww. ustawy nie stanowi podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 K.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom K.p.a. (vide wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013r. sygn. akt I OSK 2889/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, wobec ogólnej treści przedmiotowego żądania tj." wglądu do dokumentów, z których będzie wynikać czy i kiedy zostały wykonane" wskazane punkty konkretnego orzeczenia, niezależnie od analizy przepisów regulujących dostęp do akt obejmujących wykonawstwo orzeczenia sądowego w postępowaniu cywilnym, rozważenia wymaga również, czy w okolicznościach tej sprawy żądanie udostępnienia pewnego niesprecyzowanego zbioru materiałów jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Sąd rozpoznający mniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony wielokrotnie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym: "akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Akta spraw sądowych zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Nie jest przy tym przekonywujący argument, że akta zostały wytworzone przez sąd lub organ administracji przez nadanie zbiorowi materiałów utrwalonych na piśmie określonej formy, np. przez ich zszycie lub połączenie w inny sposób, nadanie bowiem zbiorowi określonej formy nie jest jego wytworzeniem. Uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. (vide wyrok z dnia 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 757/12, odpowiednio uchwała w składzie 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013r. sygn. akt I OPS 7/13 i przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponownie rozpatrując sprawę, z uwzględnieniem art. 136 i art. 138 K.p.a., organ odwoławczy winien uwzględnić powyższą ocenę prawną i wskazania szczególności rozważyć czy i jakie naruszenia przepisów prawa organu pierwszej instancji umożliwiają merytoryczne rozpoznanie przez ten organ, czy tez winny skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia tej sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punktach 1 i 2 sentencji. Zgodnie z art. 152 P.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania nie orzeczono wobec braku wniosku w tym zakresie strony zwolnionej od kosztów sądowych postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2014r.