II SA/Bd 633/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. Zasądza od [...] Komendanta Policji w [...] na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 633/09 UZASADNIENIE W dniu [...] lutego 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał decyzję w sprawie skierowania D. K. na badania psychologiczne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w okresie od [...].11.2006r. do [...].09.2007 r. wyżej wymieniony wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, przekraczając limit 24 punktów karnych. W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. podniósł, iż na dzień zdarzenia objętego postępowaniem karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt III K 474/08) posiadał on 16 punktów karnych za popełnione wykroczenia w ruchy drogowym. Zarzucił organowi, iż nie wskazał konkretnych czynów i zdarzeń drogowych będących podstawą naliczenia punktów karnych w liczbie przekraczającej 24 punkty. Wywiódł także, iż za przestępstwo drogowe określone w art. 177 § 1 i 3 kk, w związku z popełnienie którego toczy się w stosunku do niego postępowanie karne, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. nr 236, poz. 1998) nie przypisuje się punktów karnych. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach decyzji organ wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż D. K. w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] września 2007 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj.: - w dniu [...].11.2006 r. [...] – przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h za co otrzymał 6 punktów karnych, - w dniu [...].2007r. [...] – spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (kolizja drogowa) za co otrzymał 6 punktów karnych, - w dniu [...].2007r. [...] – przekroczył prędkość od 11 do 20 km/h za co otrzymał 2 punkty karne, - w dniu [...].2007r. [...] – naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem za co otrzymał 2 punkty karne, - w dniu [...].09.2007r. [...] – popełnił przestępstwo drogowe za co otrzymał 10 punktów karnych. W konsekwencji dopuszczenia się wyżej wskazanych naruszeń ruchu drogowego D. K. przekroczył limit 24 punktów karnych, co obligowało organ I instancji do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z uprawomocnieniem się wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2008r. wpis tymczasowy, zawierający informację o liczbie punktów, które zostaną przypisane skarżącemu w przypadku potwierdzenia prawomocnym rozstrzygnięciem dokonania przez niego przestępstwa z art. 177 kk, stał się wpisem ostatecznym. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ II instancji wskazał, iż przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. (cyt. wyżej) nie wyklucza naliczania punktów karnych za spowodowanie wypadku komunikacyjnego, a jedynie wskazuje, że bez względu na naruszone przepisy prawa przez kierującego, które doprowadziły do spowodowania wypadku komunikacyjnego, kierowcy do ewidencji przypisuje się 10 pkt karnych (nie sumuje się punktów karnych za naruszenia poszczególnych przepisów karnych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję D. K. podniósł, iż w niniejszej sprawie pierwszy wpis punktów karnych do ewidencji nastąpił w dniu [...] listopada 2006 r. i do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie o sygn. III K 474/08 tj. do dnia [...] listopada 2008 r., wpis ten powinien zostać usunięty. Usunięcie zaś omawianego wpisu skutkowałoby tym, że nie przekroczył by on limitu 24 punktów karnych. Ponadto skarżący ponownie zwrócił uwagę, iż za popełnione przestępstwo z art. 177 §1 i 3 kk nie przypisuje się punktów karnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Podniósł ponadto, iż z zebranych materiałów dowodowych wynika, iż pierwszy wpis do ewidencji nastąpił w dniu [...] listopada 2006 r. i przed upływem roku od tego zdarzenia – tj. [...] września 2007r. liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty, w związku z czym w świetle § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. (cyt. wyżej) pierwszy wpis (z 30.11.2007) nie mógł zostać wykreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. W świetle natomiast treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Mając na uwadze treść powyższych przepisów, wskazać należy, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w skardze. Stosownie do treści art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Analizując zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Komendanta Powiatowego w [...] pod kątem spełniania wymogów określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 107 §1 k.p.a., stwierdzić należy, iż decyzja organu I instancji nie odpowiada w pełni tymże wymogom, gdyż nie zawiera ona prawidłowo sformułowanego rozstrzygnięcia. Podnieść należy, iż w osnowie decyzji winno zostać wprost wyrażone rozstrzygnięcie i nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Tymczasem w niniejszej sprawie, w osnowie omawianej decyzji, organ I instancji wskazuje jedynie, iż "zarządza skierowanie Pana D. K.", nie podając jednakże, gdzie go kieruje. Treść rozstrzygnięcia można, tym samym, domniemywać jedynie na podstawie wskazanego przedmiotu sprawy ("decyzja w sprawie skierowania na badania psychologiczne"), a także podanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 124 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – Dz. U. Nr 108, poz 908; ze zm.). Taki sposób nałożenia na stronę postępowania obowiązku administracyjnego (obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu) należy uznać za naruszający przepis art. 107 § 1 k.p.a. Wyżej wskazane naruszenie przepisów postępowania, obligowało organ odwoławczy do uchylenia, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Utrzymując w mocy omawianą decyzję organu I instancji, a tym samym utrzymując w mocy wadliwie sformułowane rozstrzygnięcie, organ odwoławczy również dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Należy też zauważyć, że dokonana w skardze interpretacja przepisów prawa materialnego, nie jest zasadna. W szczególności za nietrafną należy uznać argumentacje skarżącego, iż z przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz 1998; ze zm.) wynika, iż za popełnione przestępstwo drogowe, nie powinno się skarżącemu przypisywać punktów karnych. Wskazać należy, że w omawianym przepisie mowa jest o tym, iż w przypadku popełnienia przestępstwa drogowego punktów nie przypisuje się za naruszenie, które stanowiło znamię przestępstwa. Odczytując treść tego przepisu trzeba mieć także na uwadze treść załącznika nr 1 do powyższego rozporządzenia, z którego wynika m.in., że za popełnienie przestępstwa drogowego przypisuje się 10 punktów karnych. Mając na uwadze powyższe, wywieść należy, iż w świetle treści § 2 ust. 6 omawianego rozporządzenia, sprawcy przestępstwa drogowego, nie przypisuje się punktów za poszczególne naruszenia przepisów prawa, których się dopuścił, a które stanowiły znamię przestępstwa, lecz przypisuje mu się, niezależnie od tego jakie konkretnie przepisy naruszył, stałą liczbę punktów karnych – 10 punktów. Ponadto z treści przepisu art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jednoznacznie wynika, że warunkiem usunięcia wpisanych do ewidencji punktów po upływie 1 roku od dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego – jest by w ciągu tego okresu (a więc jednego roku), kierowca nie dopuścił się takich naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Dokonaną więc w skardze interpretację wskazanego przepisu, należało uznać za błędną. Mając na uwadze naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuściły się w niniejszej sprawie organy obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.