II SA/Bd 638/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W wyniku kontroli drogowej decyzją z dnia [...] października 2020 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczna oraz dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%. Powyższe organ stwierdził w dniu [...] sierpnia 2020 r. podczas kontroli drogowej - na drodze krajowej [...] w miejscowości P. - pojazdu marki M. o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]. Pojazdem był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy, a kierował nim G. N.. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe D. D. Z.. P. z [...] listopada 2020 r. Strona wniosła odwołanie. Zdaniem Skarżącego wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego. Strona podniosła również, że została ukarana dwukrotnie. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej "u.t.d." Odnośnie do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd, organ powołując się na art. 66 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ), dalej "u.p.r.d." oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia z dnia 31 grudnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022), a także § 5 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 5 listopada 2019 r. (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2141 ze zm.) wyjaśnił, że w wyniku organoleptycznej kontroli stanu technicznego stwierdzono, iż naczepa ciężarowa marki E. o nr rej. [...] (nr [...]) posiada usterki zakwalifikowane jako niebezpieczne i ujęte w załączniku nr [...] rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego pod poz. 5.2.3 lit. d "widoczny lub uszkodzony kord opony". Kontrola stanu technicznego wykazała widoczny oraz uszkodzony kord opony zamontowanej na kole osi 1 - lewa strona. Dodatkowo stwierdzono popękaną oponę na osi 1 - prawa strona. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie z Lp. 9.2 do załącznika nr [...] u.t.d. Odnośnie do naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, organ wskazał na art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2 u.r.d oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. Wyjaśnił, że w związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych, pojazd poddano kontroli ważenia i mierzenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, mieszczącym się na MOP w P. (na drodze ekspresowej [...], za pomocą przenośnych wag do pomiarów dynamicznych M. o nr fabr. M. oraz przymiaru wstęgowego [...] i przymiaru teleskopowego [...]. Przed rozpoczęciem pomiarów kierowca został pouczony o zasadach kontroli nacisków i masy pojazdu, długości, wysokości i szerokości oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowcy umożliwiono zapoznanie się ze świadectwem legalizacji pierwotnej od ww. wagi oraz operatem niwelacji stanowiska do ważenia pojazdów, a także umożliwiono wgląd do instrukcji wag oraz świadectwa wzorcowania przymiaru teleskopowego i świadectwa wzorcowania przymiaru wstęgowego. Punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag. Kierowca był obecny przy sprawdzaniu (nie)normatywności pojazdu oraz widział wyniki pomiarów. Kierowca nie składał wniosku o ponowne ważenie pojazdu. Organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono: - rzeczywistą masę całkowitą zespołu pojazdów - 44,7 t, przekroczenie o 4,7 t, co stanowi 11,75% przekroczenia (dopuszczalna masa całkowita wynosi 40 t), - nacisk na pierwszej pojedynczej osi nie napędowej - 6,2 t, - nacisk na podwójnej osi napędowej ciągnika 15,95 t (naciski poszczególnych osi składowych): pierwsza oś składowa: 6,01, druga oś składowa: 9,95 t, - nacisk na potrójnej osi nie napędowej naczepy 22,55 t. Wymiary kontrolowanego zespołu pojazdów odpowiednio: - długość 16,50 m - w normie, - szerokość pojazdu wraz z ładunkiem - 3,00 m - w normie, - wysokość - 3,86 m - w normie. Organ zaznaczył, że kierowca nie wnosił jakichkolwiek uwag do czynności kontrolnych. Podczas czynności kontrolnych nie miały miejsca zdarzenia mogące mieć wpływ na przebieg kontroli. W trakcie kontroli drogowej kierujący okazał zezwolenia na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym kat. III nr [...] ([...]) na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz kat. VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego, jednakże w związku z tym, że kierowca przewoził ładunek podzielny (koparka, dodatkowa łyżka, zagęszczarka rewersyjna), w ocenie organu, zezwolenia nie można uznać za uprawniające do przewozu. Z uwagi na powyższe, organ wskazał, że w toku czynności kontrolnych stwierdzono dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%. Przekroczono dopuszczalną masę całkowitą o 11,75% (4,7 t przekroczenia). Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie z Lp. 10.2.3 do załącznika nr [...] u.t.d. Organ zauważył, że łączna wysokość kary pieniężnej w związku z powyższym wynosi [...] zł. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał, że są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami prawa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.1481), która weszła w życie dnia 3 września 2018 r., następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Wskazał, że wprowadzenie tej regulacji wynika z konieczności dostosowania przepisów krajowych do wymogów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8) i ma to związek z koniecznością kwalifikowania i ewidencjonowania naruszeń określonych w załączniku I do ww. rozporządzenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. W związku z tym organ podniósł, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Podkreślił, że obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Zatem są to sankcje wynikające z odrębnych przepisów. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, które to naruszenie zawarte jest w treści załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów dotyczących podzielności przewożonego ładunku, organ odwoławczy zważył, że są bezzasadne. Wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku. Podkreślił, że zagęszczarka rewersyjna jest osobnym urządzeniem mogącym działać niezależnie od koparki. Kierowca zgodnie ze zleceniem dostał dyspozycję przewozu wyłącznie koparki gąsienicowej wraz z łyżką stanowiącą element wyposażenia koparki. Zdaniem organu sam fakt, że w ocenie Strony dodatkowa łyżka i zagęszczarka nie miały żadnego znaczenia w kontekście normatywności pojazdu nie świadczy, iż strona nie popełniła naruszenia. Organ wskazał, że z obowiązujących przepisów wynika, iż zezwolenie kat. III i VI dotyczy wyłącznie ładunku niepodzielnego, zaś w niniejszej sprawie kierowca przewoził ładunek podzielny. Organ zauważył również, że w niniejszej sprawie Strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 92b u.t.d. organ stwierdził, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r., a także umorzenie postępowania w sprawie lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35b u.p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się na gruncie niniejszego postępowania uznaniem, że w dniu kontroli przewożony był ładunek podzielny w kontekście jego masy całkowitej, podczas gdy usunięcie dwóch z trzech części składowych transportowanego ładunku nie zmieniłoby masy całkowitej poddanej sprawdzeniu jednostki transportowej w stopniu zmieniającym sytuację prawną Strony, a przekroczenie tej wielkości w stosunku do normatywu w dalszym ciągu wymagałoby wykonywania przejazdu na podstawie posiadanego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VI; przenosiłoby także wykonywaną operację transportową do grupy legalnych tak w kontekście przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i zgodnie z normami zapisanymi w ustawie o transporcie drogowym, co z kolei powodowałoby brak możliwości nałożenia kary za delikt zapisany pod Lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, 2) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami [...], wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem pomiarów na punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100 kg/cm, 3) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami M. wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem pomiarów na punkcie Wagowym, którego nawierzchnia w strefie ważenia nie wytrzymuje nacisku 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej, 4) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie rozpatrzenia wpływu stanu technicznego pojazdu na wyniki ważenia osiągnięte w dniu [...] sierpnia 2020 r., które zgodnie z postanowieniami instrukcji producenta wag [...] winno zostać przeprowadzone jako następstwo zapisu widniejącego w tym dokumencie o możliwości wpływu stanu technicznego pojazdu na osiągnięte wyniki ważenia, 5) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 646) oraz art. 8 § 1 k.p.a., tj. przepisów będących nośnikiem zasady proporcjonalności reakcji państwa na zaistniały delikt administracyjny, co przejawia się w rozpatrywanym przypadku nałożeniem dwóch kar administracyjnych za ten sam stan faktyczny, polegający na rzekomym przewozie ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, co postrzegane jest również przez Skarżącego jako naruszenie zasady ne bis in idem, oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483), 6) Przepisu proceduralnego, art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., przejawiające się nałożeniem sankcji administracyjnej w wysokości [...] zł w sytuacji, w której nałożono za ten sam stan faktyczny drugą, spełniającą swoje cele sankcję w innym postępowaniu. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania przed organami administracyjnymi oraz przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli jest decyzja GITD, którą utrzymano w mocy decyzję WWITD o nałożeniu na Stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...]zł wobec stwierdzenia podczas kontroli drogowej wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon zakwalifikowaną jako niebezpieczną oraz przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych pojazdu (zespołu pojazdów). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 7 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kar pieniężnych w łącznej wysokości [...] zł za: 1) wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opisaną w poz. Lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.; 2) przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu w poz. Lp 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. II. Odnosząc się do kary nałożonej w związku z usterką opon należy podać, że na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie do § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141, weszło w życie w dniu 7 listopada 2019 r.) usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie: 1) usterki drobne - usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu; 2) usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Zgodnie z tym rozporządzeniem, stwierdzone w trakcie kontroli usterki opon – w postaci uszkodzonego kordu opony podlegają zakwalifikowaniu do usterki niebezpiecznej (Lp. 5.2.3. lit. d załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia), które można stwierdzić metodą organoleptyczną. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt niniejszej sprawy podać należy, że usterki stwierdzone zostały podczas przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2020 r. kontroli drogowej na drodze krajowej [...] w miejscowości P., pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]. Pojazdem tym wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Pojazdem kierował G. N., który wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] D. Z.. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół kontroli z [...] sierpnia 2020 r. Ponadto sporządzono protokół oględzin pojazdu, wykonano zdjęcia opon oraz przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. W wyniku organoleptycznej kontroli stanu technicznego organ stwierdził, że naczepa ciężarowa marki [...] o nr rej. [...] posiada usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczną i ujętą w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, pod poz. 5.2.3 lit. d - "widoczny lub uszkodzony kord opony". Kontrola stanu technicznego wykazała widoczny oraz uszkodzony kord opony zamontowanej na kole osi 1 - lewa strona. Dodatkowo stwierdzono popękaną oponę na osi 1 - prawa strona. Zdaniem Sądu w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie materiału zebranego podczas kontroli drogowej, organ prawidłowo stwierdził wykonywanie przez stronę przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opony zakwalifikowaną jako niebezpieczna. W konsekwencji powyższego zgodnie z Lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy pojazd. Zdaniem Sądu zasadnie zastosowano ten przepis prawa, skoro skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem z widocznym i uszkodzonym kordem opony, co potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, tj.: protokół oględzin, protokół kontroli wraz z załącznikami, dokumentacja fotograficzna. Zauważyć należy, że Skarżący nie podważa samego faktu, że opona posiadała taką wadę. Uwzględniając powyższe zasadnie organ pierwszej instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. i Lp. 9.2 załącznika nr 3 tej ustawy. Skarżący w toku postępowania jednak wskazywał, że w momencie rozpoczęcia wykonywania przewozu pojazd był w pełni sprawny, a usterki mogły powstać w wyniku najechania na ostry element w czasie bezpośrednio poprzedzającym kontrolę drogową lub przy załadowywaniu, ponadto jest to usterka pojedyncza (pismo z [...] sierpnia 2020r. - k. 17-19 akt administracyjnych). Podnosi także, że dowód rejestracyjny nie został zatrzymany i umożliwiono dalszą jazdę. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że przepisy wprost zaliczyły tego rodzaju usterki do niebezpiecznych. W świetle przywołanej regulacji prawnej i treści lp. 5.2.3 lit. d) załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia z [...] listopada 2019 r., kwalifikowanie z mocy prawa usterki widocznego i uszkodzonego kordu opony, jako niebezpiecznej, powoduje, że nie ma znaczenia dla oceny charakteru usterki, czy w ocenie strony ma ona taki charakter i czy jest pojedyncza. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie ma też znaczenia czy doszło do zatrzymania podczas kontroli przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu i uniemożliwiono dalszą jazdę. Kwestię tę rozstrzyga bowiem jednoznacznie brzmiący przepis prawa - Lp. 5.2.3 lit. d) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 5 listopada 2019 r., nie pozostawiający organowi kontrolującemu możliwości kwalifikacji w tym zakresie charakteru stwierdzonej usterki, od którego uzależnione jest nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej (wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2437/19). Jeżeli nawet nie zatrzymano dowodu rejestracyjnego, to nie oznacza, że usterka polegająca na "widocznym lub uszkodzonym kordzie opony" utraciła charakter niebezpiecznej, czy też doszło do sanowania naruszenia prawa. W niniejszej sprawie z materiału dowodowego wynika, że w związku z wykrytymi usterkami zatrzymano dowód rejestracyjny od naczepy – jak stwierdzono w protokole kontroli drogowej "za widoczny i uszkodzony kord opony na osi 1 lewa strona oraz popękaną oponę na osi 1 prawa strona." (s.2/3 protokołu). W uwagach protokołu stwierdzono, że doszło do przeładowania na inny pojazd łyżki do koparki i zagęszczarki, kierowca mógł kontynuować przewóz drogowy, ponieważ posiadał ważne zezwolenie kat. VI, zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym. Ponadto podkreślić należy, że podczas kontroli drogowej w niniejszej sprawie stwierdzono także inną usterkę, a nie tyko niebezpieczną. Mianowicie stwierdzono popękaną oponę na osi 1 prawa strona. Podważa to twierdzenie Skarżącego o pojedynczym charakterze usterki, jak również sprawdzanie ich przez kierowcę lub przez mechanika M. W. przed rozpoczęciem jazdy i powstanie usterek w trakcie jazdy. Gdyby faktycznie usterka powstała przy załadowaniu ładunków na pojazd, który był sprawdzony przed jazdą, to niewątpliwie kierowca dostrzegłby tę usterkę gołym okiem. Jeżeli natomiast uszkodzenie kordu opony miało miejsce "podczas wyjazdu z budowy", to także nie zmienia to kwalifikacji usterki i nie zwalnia Skarżącego z odpowiedzialności wobec nie zachowania przez kierującego ostrożności. Jeżeli pojazd był sprawdzany przez mechanika, to dostrzegłby popękaną oponę, mimo że nie miała ona charakteru niebezpiecznej. W tym stanie sprawy nie zachodziła konieczność prowadzenia dalszego postępowania dowodowego na okoliczność przyczyn powstania i charakteru usterki opony. Rację zatem ma organ, że analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, iż stan opon naczepy w dniu kontroli nie mieścił się w granicach obowiązujących norm, a stwierdzona usterka stanowiła zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które możliwe były do stwierdzenia przez kontrolującego bez konieczności przeprowadzania badań w stacji diagnostycznej. Uszkodzenia były widoczne gołym okiem, są opisane w protokole kontroli i przede wszystkim w protokole oględzin, potwierdzone załączonymi fotografiami i nie była konieczna dla ich oceny wiedza specjalistyczna. Zauważenia również wymaga, że prawidłowość powyższych ustaleń kontroli potwierdził kierowca, który podpisał protokół kontroli oraz protokół oględzin bez wniesienia zastrzeżeń. W ocenie Sądu dokonując analizy przytoczonych przepisów w kontekście zarzutów skargi, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach, zgodzić należy się z organem o zaktualizowaniu się przesłanek pozwalających na przypisanie stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. III. Nieuprawnione też są zarzuty w zakresie wymierzonej kary z tytułu dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10 % i mniej niż 20 %. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że – wbrew twierdzeniom skargi - kierowca przewoził ładunek podzielny, składał się on z trzech odrębnych elementów, tj. koparki, dodatkowej łyżki (niezamocowanej do przewożonej koparki), zagęszczarki rewersyjnej, a posiadane zezwolenie nie uprawniało do tego przewozu. Zauważyć należy, że stosownie do art. 2 pkt 35a u.p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy. Obowiązek poruszania się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych na podstawie odpowiedniej kategorii zezwolenia wynika z dyspozycji przepisów art. 64 ust. 1 pkt 1 – 4 i ust. 2 u.p.r.d., zaś nierespektowanie owego nakazu skutkuje sankcją administracyjną. W niniejszej sprawie w trakcie kontroli drogowej kierujący okazał zezwolenia kat. III nr [...] ([...]) na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz kat. VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego. Nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że zezwolenia kat. III i VI dotyczą wyłącznie ładunku niepodzielnego, zaś w niniejszej sprawie kierowca przewoził ładunek podzielny (koparkę, dodatkową łyżkę, zagęszczarkę rewersyjną). Rację należy przyznać organowi, że zagęszczarka rewersyjna jest osobnym urządzeniem mogącym działać niezależnie od koparki. Oceny tej nie zmienia okoliczność podnoszona w skardze, że po usunięciu dwóch z trzech części składowych transportowanego ładunku (na skutek kontroli), masa jednostki transportowej przekraczałaby nadal normy i wymagałaby wykonywania przejazdu na podstawie zezwolenia kat. VI, a zatem posiadanego. Odnosząc się do tego podkreślić należy, że istotny w sprawie jest stan stwierdzony w wyniku kontroli, a nie po jej przeprowadzeniu i podjętych czynnościach przeładowania na inny pojazd łyżki do koparki i zagęszczarki. Usunięcie tych dwóch elementów nie oznacza, że pojazd przed kontrolą miał charakter niepodzielny. Odnośnie do kwestii prawidłowości zważenia pojazdu, podnieść należy, że ważenie pojazdu na gruncie przepisów u.t.d. jest czynnością ściśle techniczną, zmierzającą do uzyskania pomiaru, który ma wykazać, czy dany pojazd spełnia określone normy czy nie (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2011 r., sygn. VI SA/Wa 313/11). W tym zakresie brak norm powszechnie obowiązujących, nie zostały one ustanowione. Czynności ważenia są regulowane w instrukcjach obsługi określonych urządzeń (wag), co należy przyznać Skarżącemu. W przedmiotowym przypadku są w instrukcji obsługi przenośnych wag do pomiarów dynamicznych [...]. W skardze Skarżący podnosi, że nie wykazano spełnienia niektórych zaleceń wynikających z instrukcji producenta ww. wagi. Do skargi załączył kopię tej instrukcji. Uwagi Skarżącego dotyczą następujących zaleceń ogólnych: - powierzchnia na jakiej zostaną ustawione platformy pomiarowe musi być płaska i mieć twardość co najmniej 100 kg/cm2, - teren w strefie ważenia musi wytrzymać nacisk co najmniej 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej, - na wynik pomiarów może mieć wpływ stan techniczny pojazdu. Odnosząc się do powyższego podnieść należy, że protokół kontroli z przebiegu ważenia nie musi zawierać szczegółowego, odrębnego odniesienia do każdego punktu, podpunktu czy zalecenia zawartego w instrukcji producenta. Istotne jest, aby faktycznie czynności ważenia były dokonywane w warunkach pozwalających na dokonanie obiektywnego zważenia pojazdu, przy zachowaniu warunków gwarantujących zważenie zgodnie z wymaganymi kryteriami przy korzystaniu z wagi. Zauważyć należy, że z protokołu kontroli wynika, iż w związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych, pojazd poddano kontroli ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, mieszczącym się na Miejscu Obsługi Podróżnych (MOP) w [...] (na drodze ekspresowej [...], za pomocą przenośnych wag do pomiarów dynamicznych [...] o nr fabr. M. oraz przymiaru wstęgowego [...] i przymiaru teleskopowego [...]. Stanowisko do pomiaru mas i nacisków osi zostało dopuszczone do używania po uprzednim zatwierdzeniu go przez uprawniony podmiot. Przed rozpoczęciem pomiarów kierowca został pouczony o zasadach kontroli nacisków i masy pojazdu, długości, wysokości i szerokości oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowcy umożliwiono zapoznanie się ze świadectwem legalizacji pierwotnej ww. wagi oraz operatem niwelacji stanowiska do ważenia pojazdów, a także umożliwiono wgląd do instrukcji wag oraz świadectwa wzorcowania przymiaru teleskopowego i świadectwa wzorcowania przymiaru wstęgowego. W trakcie kontroli nie wystąpiły żadne zdarzenia, które mogły mieć wpływ na czynności ważenia, podważające ich prawidłowy przebieg. Punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag. Kierowca był obecny przy sprawdzaniu (nie)normatywności pojazdu oraz widział wyniki pomiarów. Kierowca nie składał wniosku o ponowne ważenie pojazdu. Podczas wykonywania pomiarów strefa ważenia nie zawierała żadnych zanieczyszczeń. W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono m.in.: rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów wynosi - 44,7 t, a zatem przekroczenie jej o 4,7 t, co stanowi 11,75% przekroczenia (dopuszczalna masa całkowita wynosi 40 t). Co istotne i nie dostrzegane przez Skarżącego, kierowca nie wnosił jakichkolwiek uwag do czynności kontrolnych. Biorąc powyższe pod uwagę, niezasadny jest zarzut, że doszło do zważenia pojazdu przy niespełnieniu warunków z instrukcji producenta. Podkreślić należy, że twierdzenia Skarżącego są gołosłowne, bowiem faktycznie nie przedstawia on żadnego dowodu, który podważałby ustaloną przez kontrolujących masę całkowitą pojazdu - 44,7 t. Skoro ważenia pojazdu dokonano w opisanych w protokole warunkach, na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, to dla podważenia tej czynności technicznej nie wystarczy sugerowanie, że jakiś wyrywkowo przywołany punkt zaleceń w instrukcji obsługi wagi nie został spełniony. Tym bardziej w sytuacji, w której kierowca uczestniczący w czynności ważenia przed rozpoczęciem pomiarów został pouczony o zasadach kontroli nacisków i masy pojazdu, długości, wysokości i szerokości oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Ponadto kierowcy umożliwiono zapoznanie się ze świadectwem legalizacji pierwotnej ww. wagi oraz operatem niwelacji stanowiska do ważenia pojazdów, a także umożliwiono wgląd do instrukcji wag oraz świadectwa wzorcowania przymiaru teleskopowego i świadectwa wzorcowania przymiaru wstęgowego. Kierowca złożył podpis na protokole odrębnie w części dotyczącej pouczeń. W związku z tym nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym podważanie warunków i czynności ważenia pojazdu. Sąd zauważa, że wyjaśnienia i argumentacja Skarżącego jest sprzeczna. Otóż w odwołaniu z [...] listopada 2020 r. Skarżący nie kwestionował samej czynności technicznej ważenia pojazdu, lecz powoływał się na naruszenie zasady proporcjonalności polegające na dwukrotnym ukaraniu strony. Ponadto podniósł, że nie wyjaśniono wszechstronnie stanu faktycznego, bowiem masa koparki, będącej ładunkiem niepodzielnym, wynosząca 27000 kg, stanowiła o nienormatywności zespołu, a pozostałe rzeczy przewożone na naczepie nie miały jakiegokolwiek wpływu. Nadto zakwestionowano przyjęcie zespołu pojazdów za ładunek podzielny. Z powyższego wynika, że Skarżący nie miał na etapie odwołania uwag co do wykazanej wielkości masy – 44700 kg, którą nawet przywołał w odwołaniu. Dopiero na etapie skargi kwestionuje brak odrębnego odniesienia się do niektórych zaleceń producenta, nie wskazując jednocześnie jaka jego zdaniem jest masa zespołu pojazdu i nie przedkładając żadnego dowodu na poparcie swojej argumentacji, która podważyłaby zatwierdzenie przez uprawnionego geodetę stanowiska do pomiaru mas i nacisków osi. W związku z powyższym nie narusza prawa stanowisko organu odwoławczego o zasadności kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenie z Lp. 10.2.3 do załącznika nr 3 u.t.d. IV. Podkreślić należy, że protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca pełni podczas kontroli rolę jej przedstawiciela. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który miał prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Ustosunkowując się zatem do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tut. Sąd za celowe uznał wskazanie, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania, wskazanych w skardze. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dokonano zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. prawidłowych czynności procesowych, służących koniecznym ustaleniom faktycznym, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób staranny, w szczególności oparły się na treści protokołu kontroli drogowej, który jest dokumentem urzędowym, korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli. Jak wyżej wskazano sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Sporządzono także protokół z czynności oględzin oraz fotografie. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że stronie zapewniono czynny udział w niniejszym postępowaniu. Zapewniono jej prawo do wypowiedzenia się i ustosunkowania, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawo zgłaszania żądań, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budzi wątpliwości, ocena organów, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej nie była dowolna. Dokonując analizy stanu faktycznego nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje obu organów sporządzone są w formie czytelnej i zawierają opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające stronie odniesienie się do ustalonych naruszeń. Uwzględniając zatem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie przesłanek wypełniających hipotezę art. 92a ust. 1, 7 oraz Lp. 9.2 i 10.2.3 załącznika nr 3 u.t.d., co skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą kar pieniężnych w łącznej kwocie [...]zł. V. Sąd podziela także stanowisko organu co do braku przesłanek z art. 92c ust. 1 u.t.d. Rację ma GITD stwierdzając, że brak podstaw do zastosowania tego przepisu ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1065/20). Okoliczność zachowania wymaganej wagi pojazdu czy też stanu opon nie wykracza poza możliwości Skarżącego, również wówczas, gdy faktyczne czynności przewozu wykonuje zatrudniony przez niego kierowca, czy korzysta z pracy mechanika. VI. Niezasadne są zarzuty Skarżącego, jakoby podlegał on podwójnemu ukaraniu za ten sam czyn. W aktach sprawy nie ma dokumentu stwierdzającego, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji za to samo zachowanie wymierzono Skarżącemu karę na podstawie tych samych przepisów prawa. Co do zasady Sąd podziela stanowisko prezentowane m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 grudnia 2019 r. (sygn. III SA/Lu 468/19), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia (czyli naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 p.r.d.) i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje. W takim przypadku dochodzi bowiem do zbiegu odpowiedzialności. Do jednego zdarzenia, polegającego na przejeździe pojazdu nienormatywnego wbrew zakazowi, zastosowanie mają bowiem różne normy prawne, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje. W doktrynie i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie zajmował się dopuszczalnością zastosowania dwóch sankcji za ten sam czyn zwraca się uwagę, że fakt pociągnięcia jednostki do odpowiedzialności za ten sam czyn, ale w różnych postępowaniach o charakterze represyjnym, nie przesądza automatycznie o naruszeniu zakazu podwójnego karania. Także Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, uznając prawo danego państwa do wyboru stosowanych środków represyjnych, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: tożsamość zdarzeń, tożsamość podmiotu popełniającego czyn i tożsamość chronionego interesu prawnego. Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne. W ocenie Sądu wymierzenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania. W rozpoznawanej sprawie kara wymierzona została za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kara taka dotyczy naruszenia przez Skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym. Nie zachodzi tożsamość interesu prawnego chronionego poprzez wymierzenie tej kary z interesem prawnym chronionym poprzez wymierzenie kary na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Inny jest cel obu regulacji. Zatem w pełni na aprobatę zasługuje argumentacja organu odwoławczego zawarta na s. 11-13 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Sankcje na podstawie tych ustaw nie są tożsame. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Nie można też uznać, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 189e oraz art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec bowiem odrębnej (własnej) regulacji w ustawie o transporcie drogowym (art. 92b i art. 92c), nie mają w sprawie zastosowania wskazane przepisy k.p.a. Reasumując jako nieuprawnione należy ocenić zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego i materialnego. VII. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.