II SA/Bd 64/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska (spr) Sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. II SA/Bd 64/05 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w B. ([...]) decyzją z dnia [...]2004 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016; z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania J. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (PINB w T.) z dnia [...]2004 r., znak [...], nakazującej jemu wykonanie rozbiórki stalowej wiaty magazynowo-warszatatowej wraz z demontażem hali warsztatowej powstałej w wyniku połączenia czterech dużych kontenerów stojących pod tą wiatą wykonanych na działce [...], przy granicy między działkami [...], położonymi w G. gm. L. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu nadzoru budowlanego I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie KPWINB w B. wskazał, że skarżący J. T., jak to wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w 2000 r. samodzielnie dobudował sporny obiekt, który składa się z trzech części: − wiaty na bazie zasieku betonowego (pozostałego po poprzednich właścicielach) o wymiarach 19,0 x 19,0 x 5,50 m, − wiaty wraz z czterema kontenerami stalowymi ustanowionymi na bloczkach betonowych o rozmiarach 12,8 m x 7,6 m x 4,5 m, − dobudowanej wiaty o rozmiarach 12,80 x 8,0 x 4,5 m służącej do remontu maszyn ciężkich. Wszystkie te części znajdują się pod wspólnym dachem o konstrukcji stalowej. Skarżący nie posiada pozwolenia na budowę tego obiektu, ani prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie dokonał też zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej przed przystąpieniem do robót budowlanych. Zatem sporny obiekt budowlany zrealizowany został samodzielnie, z naruszeniem obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (cyt. na wstępie), w szczególności zaś z naruszeniem art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 tej ustawy. Uzasadniało to rozpatrzenie niniejszej sprawy w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego. Przy czym w związku z tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nieaktualny od 1.01.2003 r., wyłączone jest zastosowanie przepisu art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono ponadto, że ewentualna zgoda sąsiadów na wykonanie spornego obiektu nie ma znaczenia w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, oraz że nie jest wymagane pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego ale tylko stawianego na czas nie dłuższy niż 120 dni, przed jego realizacją konieczne jest jednak dokonanie zgłoszenie o budowie do właściwego organu. Skarżący tego nie dokonał, a sporny obiekt pobudowany został na czas dłuższy niż 120 dni. Skargę na powyższą decyzję złożył J. T., zarzucając jej: − naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 10, 11 i 107 ust. 1 k.p.a., − naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że w decyzji organu I instancji powołano błędnie publikator ustawy Prawo budowlane – nie podano miejsca opublikowania tekstu jednolitego tej ustawy, obowiązującego w dniu wydania decyzji, co narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto nie uwzględniono faktu wyrażenia przez sąsiadów E. i M. G. zgody na podwyższenie gruntu i prowadzenie wszelkich prac na ich posesji w tym wybudowanie wiaty. Nie przesłuchano wnioskowanych na tą okoliczność świadków. Błędnie uznano, że obiekty kontrolowane nie są budowlą tymczasową, nie wymagającą pozwolenia na budowę ani zgłoszenia do Urzędu Gminy, a przez to błędnie zastosowano przepis art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący podkreślił także, że kontenery nie są trwale związane z gruntem, a jedynie stoją na betonowych blokach oraz, że są one umiejscowione w odległości 7,6 m od granicy działki sąsiedniej. W odpowiedzi na skargę KPWINB w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i ponownie podkreślił iż brak jest w niniejszej sprawie warunków umożliwiających przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, natomiast spełnione zostały wszystkie te warunki, które uzasadniają wydanie nakazu rozbiórki spornego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że w wyniku czynności kontrolnych, potwierdzonych protokolarnie w dniu 5.04.2004 r. ustalono, że na działce o numerze [...] położonej w G. gm. L. usytuowana jest stalowa wiata posadowiona na istniejącym wcześniej zasieku oraz cztery połączone kontenery ustawione na blokach betonowych zabezpieczone wiatą. Obiekty te służą jako magazyn i warsztat mechaniczny. Montaż kontenerów i dobudowa wiaty miała miejsce w 2000 r. Na roboty te nie uzyskano pozwolenia na budowę, ani nie dokonano zgłoszenia właściwemu organowi wykonywanie tych robót. Wskazać należy iż zasadą jest, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 prawa budowlanego (cyt. na wstępie) że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odstępstwa od tej zasady zostały określone w art. 29 tej ustawy. Wynika z niego budowy jakich obiektów oraz wykonywanie jakich robót budowlanych nie wymagają pozwolenia na budowę. Przy czym w większości przypadków ograniczenie zakresu obowiązku uzyskiwania pozwoleń na budowę polega na zastąpieniu tych pozwoleń zgłoszeniami zamierzeń budowlanych właściwemu organowi administracji publicznej. Budowa obiektu takiego, jaki wykonał skarżący nie jest wymieniana w art. 29, co oznacza że nie jest ona zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzenie zawarte w skardze, że sporne obiekty należy uznać za tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 5 (a nie pkt 7, jak to mylnie w swej skardze wskazuje skarżący) prawa budowlanego i że jako także nie wymagają one pozwolenia na budowę, nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Wśród obiektów budowlanych tymczasowych, nie wymagających pozwolenia na budowę wymienia się w art. 29 tylko takie, które są niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienie w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu właściwemu organowi, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (pkt 12 art. 29), do których obiekty sporne się nie zaliczają, jako że nie dokonano zgłoszenia właściwemu organowi faktu budowy, a ponadto nie zostały przeniesione w inne miejsce, ani rozebrane przez upływem 120 dni licząc od dnia rozpoczęcia budowy. Gdyby zaś sporne obiekty uznać za obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy lub za barakowozy używane przy wykonywaniu robót budowlanych (art. 29 pkt 24), to i tak do czasu uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na prowadzenie takiej budowy, zaliczone zostałyby do obiektów budowlanych tymczasowych wymienionych w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, wymagających pozwolenia na budowę (tak NSA w wyroku z dnia 17.03.1999 r., nr 1, poz. 38, zachowującym aktualność w aktualnym stanie prawnym). Nie ma też wątpliwości co do tego, że montaż spornych obiektów należy uznać za roboty budowlane w rozumieniu art. 28 ust.1 prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na budowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym zaś jest między innymi budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b). Budowlą natomiast jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3), a za taki należy uznać sporny obiekt (podobnie NSA w wyroku z 14.04.04 r. w spr. OSK 104/04 ONSAiWSA 2004/1/27). W świetle powyższego stwierdzić należy, że słusznie w niniejszej sprawie zastosowano przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane i skoro w świetle tego przepisu rozbiórce podlega każdy budynek lub jego część, wykonywany bez wymaganego pozwolenia, a od rygoru tego można odstąpić jedynie w przypadku, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, i zostanie wykonany obowiązek przedstawienie, w wyznaczonym terminie: zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, innych, określonych prawem dokumentów – to żadne inne względy nie mogą powodować odstąpienia od wydania nakazu rozbiórki obiektu. Dlatego też w sprawie, nie przedstawienie przez skarżącego dokumentów pozwalających organowi na legalizację samowoli budowlanej nałożono na ten organ obowiązek wydania nakazu rozbiórki. Wskazać ponadto należy, odnosząc się do zarzutów skargi, że przy ocenie kwestii zaistnienia samowoli budowlanej nie ma znaczenia to, czy sąsiedzi skarżącego wyrazili zgodę na budowę spornych obiektów, czy też tej zgody nie wyrazili. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić zgodnie z przepisem art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).