II SA/Bd 640/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr) Sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Asesor WSA: Ireneusz Fornalik Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy Wandy Kłosowskiej ze skargi Edwiny i Władysława P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Starosty [...] z dnia [...] 2004 r., 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. II SA/Bd 640/04 Uzasadnienie Decyzją nr [...] z [...] 2004 r. Starosta N. na podstawie art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 49, poz. 509 ze zm.) udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej w miejscowości P., gmina K., na działce o numerze [...] na wieży istniejącego kościoła. W uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia wskazano, iż Wojewoda [...] uzgodnił projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i raport oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony środowiska w decyzji z dnia [...] 2003 r., znak: [...] i jednocześnie zobowiązał inwestora, aby przed oddaniem inwestycji do użytkowania uzyskał pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych i bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu instalacji oraz każdorazowo w razie zmiany warunków pracy instalacji wykonał pomiary kontrolne elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. w dniu [...] 2003 r. wydał decyzję nr [...] uzgadniającą projekt inwestycji, pod warunkiem wykonania pomiarów kontrolnych elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez urządzenia, bezpośrednio po ich pierwszym uruchomieniu oraz każdorazowo w razie zmiany warunków pracy. Wskazano iż niniejsza lokalizacja stacji telefonii komórkowej na wieży kościoła o wysokości całkowitej 28,00 m, została pozytywnie zaopiniowana przez Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej [...] z dnia [..] 2003 r. Edwina i Władysław P. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty N. zarzucając, że "jako mieszkańcy wsi P. mieszkający w pobliżu kościoła będziemy niewątpliwie narażeni na szkodliwy wpływ anten telefonii komórkowej na nasze zdrowie. Nikt nam też nie zagwarantuje, że anteny telefonii komórkowej są obojętne dla organizmu ludzkiego". Wskazali również, że jako właściciele działek sąsiadujących nie otrzymali zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Decyzją z [...] 2004 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu niniejszego orzeczenia stwierdzono, że organ pierwszej instancji zatwierdzając projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę inwestycji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa budowlanego i ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków wskazując miejsce i termin ich składania. Wskazano również, iż zgodnie z opracowanym "Raportem o oddziaływaniu na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" urządzenia zasilające i nadawczo-odbiorcze stacji nie będą źródłami pól elektromagnetycznych istotnych pod względem oddziaływania biologicznego na ludzi i środowisko. Z przedstawionych danych wskazanego raportu wynika, że pola elektromagnetyczne mogące oddziaływać biologicznie na ludność, będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. W przypadku niniejszej stacji obszary ograniczonego użytkowania przy uwzględnieniu wyników obliczeń powinny obejmować przestrzeń w otoczeniu stacji, w zasięgu do 25 m od anten i na wysokości powyżej 15 m n.p.t. W raporcie zwrócono również uwagę na konieczność monitoringu pracy obiektu po uruchomieniu stacji poprzez przeprowadzenie pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosły strony postępowania administracyjnego Edwina i Władysław P. zarzucając decyzji, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz interesu społecznego miejscowej ludności, a w szczególności: nie uwzględniono położenia ich budynku w obszarze ograniczonego użytkowania, na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i pozwolenia na budowę nie umożliwiono stronom postępowania czynnego udziału, decyzja ustalająca warunki zabudowy narusza prawa własności osób trzecich, będą narażeni na szkodliwe działanie anteny telefonii komórkowej, a przez to na utratę zdrowia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinna odpowiadać decyzja. Podstawowe elementy składowe, które powinna posiadać każda decyzja, określone zostały w art. 107 § 1 k.p.a. Brak w decyzji jednych świadczy o wadliwości wydanej decyzji, brak zaś innych wyklucza traktowanie pisma jako decyzji. Ponadto zgodnie z art. 107 § 2 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 7, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu odwoławczego prowadzącego postępowanie. Uzasadnienie faktyczne decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie decyzji nie czyni zadość wymogom określonym w tym artykule. W ocenie Sądu postępowanie organów było dotknięte wadami, a w szczególności z naruszeniem art. 7, 10 i 77 § 1 kpa. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W szczególności strona ma prawo do inicjowania postępowania poprzez żądanie wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 kpa), a w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu - ma prawo uzyskania zawiadomienia o tym fakcie (art. 61 § 4 kpa). W fazie postępowania wyjaśniającego strona dysponuje prawem do przeglądania akt sprawy (art. 73-74 kpa), ma prawo zgłaszać wszelkie dowody (przepisy art. 75, 78, 90 § 2 pkt 1 i 95 kpa), powinna być zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin (art. 79 § 1 kpa), ma prawo brać czynny udział w postępowaniu dowodowym (art. 79 § 2, 95 kpa). W fazie między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie organ administracji powinien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wydanie decyzji obliguje organ do doręczenia jej stronom na piśmie z wymaganym pouczeniem (art. 107 § 1 i 109 § 1 kpa). Wbrew wskazanym powyżej wymogom, organy obu instancji nie zapewniły aktywnego udziału w prowadzonym postępowaniu, natomiast uczyniły to tylko w pewnym zakresie. W toku postępowania organy administracji publicznej podejmują niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednocześnie organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Dlatego też w toku dalszego rozpoznawania sprawy należy rozważyć sugerowane przez skarżących przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa na mocy art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 209 cytowanej ustawy.