II SA/Bd 644/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wnioskiem z dnia [...] skarżący M. P. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy. Decyzją z dnia [...] nr [...], Starosta Ż., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.z.i.r.p.") odmówił przyznania skarżącemu M. P. prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 05.04.2011 r. Organ I instancji ustalił, iż skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna dnia 1 marca 2011 r., natomiast prawo do zasiłku dla bezrobotnych nabył od dnia 9 marca 2011 r. W dniu 24 marca 2011 r. wydano mu skierowanie do pracy w "O." sp. z o.o. w Z. Ponieważ skarżący podjął zatrudnienie na okres od 1 kwietnia 2011r. do 30 czerwca 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie tego skierowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami dodatek aktywizacyjny mu nie przysługuje. W odwołaniu od powyższej decyzji do Wojewody Kujawsko - Pomorskiego skarżący podniósł, iż w marcu 2011 r. jako osoba bezrobotna na własną rękę czynił starania o pozyskanie pracy, nie otrzymując żadnej pomocy ze strony Powiatowego Urzędu Pracy, w tym nawet skierowania. Czynione starania dały efekt zatrudnienia w "O." sp. z o.o. w Z. Potwierdzeniem tego jest zawarta umowa o pracę na okres od 1 kwietnia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Kujawsko - Pomorski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego w skrócie "k.p.a.") oraz art. 48 ust. 1 u.p.z.i.r.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy, po powołaniu stosownych regulacji ustawowych dotyczących dodatku aktywizacyjnego stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty - potwierdzenie odbioru skierowania podpisane przez stronę oraz umowa o pracę - nie potwierdzają argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, jakoby praca została podjęta z własnej inicjatywy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. P. ponownie wskazał, iż na własną rękę czynił starania o pozyskanie pracy, w efekcie których znalazł zatrudnienie w "O." sp. z o.o. w Z. Skarżący zaprzeczył, jakoby otrzymał skierowanie do pracy w w/w przedsiębiorstwie z Powiatowego Urzędu Pracy, wyjaśniając, iż potwierdzenie odbioru skierowania podpisał dopiero w trakcie załatwiania formalności związanych z przyjmowaniem do pracy na żądanie pracownika spółki odpowiedzialnego za sprawy kadrowe, co powinno zostać potwierdzone przez tegoż pracownika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko - Pomorski wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż z zestawienia dat na zgłoszonej przez pracodawcę ofercie pracy, skierowaniu do pracy i umowie o pracę wynika, że bezrobotny podjął pracę w "O." sp. z o.o. w Z. w wyniku skierowania przez Powiatowy Urząd Pracy w Ż. Organ II instancji podkreślił, że dokumenty nie potwierdzają argumentów strony przedstawionych w odwołaniu i skardze, jakoby praca została podjęta z własnej inicjatywy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na ostateczne decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Badając zaskarżoną decyzję Wojewody Sąd doszedł do wniosku, iż organ odwoławczy nie uczynił zadość obowiązkom procesowym w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia, naruszając w ten sposób przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 48 u.p.z.i.r.p. Zgodnie z ust. 1 tej regulacji bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: 1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę; 2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy skarżący podjął zatrudnienie w spółce "O." z własnej inicjatywy, jak podniesiono w odwołaniu i skardze, co uzasadniałoby przyznanie mu dodatku aktywizacyjnego w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., czy też może zatrudnienie w ww. przedsiębiorstwie było wynikiem skierowania otrzymanego z Powiatowego Urzędu Pracy w Ż., na co wskazuje organ odwoławczy. W opinii Sądu w związku z argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej zadaniem Wojewody było przeprowadzenie z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego określonego w art. 136 k.p.a. celem dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z zatrudnieniem skarżącego w spółce "O". Organ odwoławczy obowiązany był do ustalenia, czy skarżący rzeczywiście podejmował w marcu 2011 r. samodzielne działania mające na celu uzyskanie zatrudnienia u w/w pracodawcy. W związku z tym należało przykładowo sprawdzić, czy skierował do pracodawcy podanie o pracę bądź inne dokumenty związane z ubieganiem się o zatrudnienie, czy zwracał się o informację dotyczącą warunków pracy i płacy w przedsiębiorstwie, a także czy brał udział w rozmowie kwalifikacyjnej bądź innej formie selekcji kandydatów na pracowników. Ponadto konieczne było również wyjaśnienie okoliczności związanych z wydaniem skarżącemu skierowania do pracodawcy i pisemnym potwierdzeniem przez niego odbioru tego skierowania. Kierując się zasadą wynikającą z art. 75 § 1 k.p.a. organ II instancji mógł celem dokonania tych ustaleń wezwać stronę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia stosownych dokumentów lub też przesłuchać pracodawcę (ewentualnie właściwą osobę u niego zatrudnioną) i wezwać go do udostępnienia odpowiedniej dokumentacji. Przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego Wojewoda mógł również zlecić organowi I instancji (art. 136 k.p.a.). Tymczasem organ odwoławczy wydając skarżoną decyzję oparł się wyłącznie na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że podpisane przez skarżącego potwierdzenie odbioru skierowania do pracy oraz zawarta umowa o pracę nie potwierdzają argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, jakoby praca została podjęta z własnej inicjatywy. W opinii Sądu organ nie był uprawniony do wyciągnięcia tak kategorycznego wniosku wyłącznie na podstawie tych dwóch dokumentów. Nie jest bowiem wykluczone, iż skarżący jeszcze przed wydaniem przez Powiatowy Urząd Pracy w Ż. skierowania do pracodawcy podjął starania o zatrudnienie w spółce "O.", uzyskując zgodę pracodawcy na zatrudnienie. Natomiast z samej umowy o pracę nie sposób wywnioskować, czy zatrudnienie nastąpiło w efekcie inicjatywy przejawionej przez bezrobotnego, czy też w następstwie otrzymanego z urzędu pracy skierowania do pracodawcy. W związku z powyższym uzasadnione jest w ocenie Sądu stwierdzenie, iż organ II instancji nie wykonał ciążącego na nim obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że nawet w przypadku niepowołania przez odwołującą się stronę żadnych dowodów potwierdzających jej argumentację, organ z urzędu obowiązany jest wyjaśnić podniesione przez stronę wątpliwości i zarzuty, korzystając z wszelkich dostępnych środków dowodowych, zgodnie z zasadą oficjalności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie akcentuje się, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 50114). Ze względu na powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c). ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownym postępowania Wojewoda ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji, uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku odnośnie konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku Sąd podjął zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.