II SA/Bd 646/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta T. orzekł, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) o odmowie uznania P. Ż. z dniem [...] za osobę bezrobotną. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, w dniu rejestracji P. Ż. nie przedłożył aktualnego dowodu osobistego, ani innego aktualnego dokumentu tożsamości, potwierdzającego fakt zameldowania na terenie T. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną jest osoba m. in. zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, wskazując iż P. Ż. nie legitymuje się dokumentem potwierdzającym fakt zameldowania, posiada bowiem jedynie książeczkowy dowód osobisty oraz nieaktualny paszport. Jednocześnie podkreślono, iż P. Ż. został zobowiązany w wyznaczonym terminie do dostarczenia aktualnych dokumentów, czego zainteresowany nie uczynił, mimo pouczenia go o skutkach niewykonania tego zobowiązania. W złożonym odwołaniu P. Ż. zarzucił zakwestionowanej decyzji brak podstawy prawnej do stwierdzenia utraty ważności przez posiadany przez niego dowód osobisty. Odwołujący się zauważył, iż posiadany przez niego dowód nie posiada terminu ważności, w związku z czym nie mógł utracić ważności w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) posiadacz dowodu osobistego ma obowiązek wymienić ten dokument w przypadku braku ważności. Dowody natomiast wydane przed dniem 1 stycznia 2001 r. zachowały ważność do dnia 31 marca 2008 r. do daty tej natomiast, od dnia 1 stycznia 2008 r. pełniły funkcję jedynie ograniczoną. W związku z powyższym na obywateli polskich nałożony został obowiązek wymiany dowodów osobistych wydanych przed dniem 1 stycznia 2001 r. W przypadku odwołującego się, obowiązek ten winien być zrealizowany przez niego od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Organ zauważył, iż Powiatowy Urząd Pracy dla Miasta T. poinformował odwołującego się, iż dokumentami wystarczającymi do dokonania rejestracji będą zaświadczenia potwierdzające adres zameldowania oraz poświadczające złożenie wniosku o dowód osobisty, wskazując jednocześnie, iż odwołujący się nie przedłożył wyżej wskazanych zaświadczeń. Wojewoda podniósł, iż brak potwierdzenia zameldowania uniemożliwia rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej. Na powyższą decyzję P. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę. Podniósł w niej, że zgłaszając się do Powiatowego Urzędu Pracy w T. w dniu [...] przedłożył wymagane dokumenty, w tym dowód osobisty wydany zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jako dokument wydany na czas nieoznaczony. Skarżący zauważył, iż nie rozumie dlaczego jako "inny dokument tożsamości", o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy dopuszcza się zaświadczenia potwierdzające adres zameldowania oraz poświadczające złożenie wniosku o dowód osobisty, nie dopuszczające jednocześnie książeczki wojskowej, prawa jazdy oraz paszportu, (który jak przyznał sam skarżący, jest dokumentem nieaktualnym), które, jak skarżący wskazał są dokumentami urzędowymi. Skarżący wskazał ponadto, iż był już zarejestrowany jako bezrobotny w PUP w T. i dane dotyczące jego tożsamości nie uległy od tamtego czasu zmianie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, które wyrażone zostało w treści zakwestionowanej decyzji i nie znajdując argumentów na jego zmianę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestry tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Na mocy art. 33 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.). W § 3 ust. 1 tego rozporządzenia zawarte jest stwierdzenie, że osoba rejestrująca się przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującego rejestracji: 1. dowód osobisty lub inny dokument tożsamości; 2. dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia; 3. świadectwo pracy lub inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień; 4. dokument stwierdzający przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli taki dokument posiada. Przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia stanowi: Rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 2 lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się. W przypadku nieprzedłożenia dowodu osobistego lub innego dokumentu tożsamości, powiatowy urząd pracy ma podstawę prawną w odmowie rejestracji w cytowanym § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.). W cytowanym rozporządzeniu chodzi o posiadanie ważnego dowodu osobistego. Art. 34 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r, o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) przewiduje, że osoba będąca obywatelem polskim i zamieszkała w Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana posiadać dowód osobisty. Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz ustawy o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 113, poz. 733 ze zm.) wprowadza regulację, że dowody osobiste wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2007 r. Jednocześnie wprowadzono obowiązek wymiany dowodów osobistych, określając jednocześnie terminy tej wymiany (art. 2 ustawy). Skarżący nie dopełnił tego ustawowego obowiązku i tym samym musi liczyć się ze skutkami takiego postępowania. Z faktu niewykonania ustawowego obowiązku nie można wyprowadzać korzystnych dla siebie wniosków. Ustawą z dnia 7 września 2007 r. o czasowym posługiwaniu się dowodami osobistymi wydanymi przed dniem 1 stycznia 2001 r. (Dz. U. Nr 191, poz. 1363) przedłużono termin ważności dowodów osobistych wydanych przed tym dniem do 31 marca 2008 r. W zaskarżonej decyzji powołano się na istniejące uregulowania prawne i tym samym nie można podzielić poglądu skarżącego, że decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej. Art. 37 pkt 1 ustawy o dowodach osobistych w brzmieniu podanym przez skarżącego "Dowód osobisty wydaje się na czas nieoznaczony" (tekst pierwotny) od czasu wejścia w życie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych został zmieniany 6 razy i obecnie posiada inne brzmienie. "Inny dokument tożsamości" o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MPiG z dnia 26 listopada 2004 r. musi być o tej samej mocy prawnej, co dowód osobisty. Takim dokumentem mógłby być paszport, który zgodnie z art. 4 ustawy z 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych (Dz. U. Nr 143, poz. 1027 ze zm.) m.in. poświadcza obywatelstwo polskie, a także tożsamość osoby w nim wskazanej w zakresie danych, jakie ten dokument zawiera. Dane zawarte w paszporcie (art. 18 ustawy o dokumentach paszportowych) nie pokrywają się z danymi zawartymi w dowodzie osobistym (art. 37 ustawy o dowodach osobistych). W paszporcie nie podaje się adresu miejsca zameldowania na pobyt stały, a dane takie zawiera dowód osobisty. Określenie miejsca zameldowania jest istotne dla ustalenia chociażby właściwości powiatowego urzędu pracy. Jednym z warunków uzyskania paszportu jest przedstawienie do wglądu dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo polskie. Natomiast wojskowe dokumenty osobiste wydawane są dla potrzeb powszechnego obowiązku obrony (art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej – t. jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm. i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie wojskowego dokumentu osobistego – Dz. U. Nr 212, poz. 2154 ze zm., § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie doręczania wojskowych dokumentów osobistych i trybu postępowania z tymi dokumentami – Dz. U. Nr 51, poz. 233 ze zm.). Skarżący podniósł, że "dane oraz dokumenty dotyczące mojej tożsamości nie zmieniły się od czasu mojej rejestracji w PUP w T. w 1993 r." Skarżący pomija jednak fakt, ze zmieniła się ważność dowodów osobistych, na co wskazano powyżej. Naruszenie art. 35 § 2 i 3 K.p.a. w sprawie nie wystąpiło. Niezwłocznie powinny załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę. Skarżący nie przedstawił ważnego dowodu osobistego, stąd jego sprawa nie mogła być załatwiona "bezzwłocznie". Trwała wymiana korespondencji organu ze skarżącym i stąd przekroczenie terminu jednomiesięcznego załatwienia sprawy nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.