II SA/Bd 646/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Sz. na postanowienie [...][...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Pismem z dnia [...] P. S. – były funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w A. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji (KPP) w A. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do zwiększonej emerytury policyjnej w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi w Jednostce Specjalnej Polskiej Policji w K. Wniosek w tym zakresie złożył także do KPP w A., pismem z dnia [...], Zakład Emerytalno-Rentowy MSW w B. Postanowieniem z dnia [....] nr [...], wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy, KPP w A. na podstawie art. 219 w zw. z art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wydania P. S. wnioskowanego zaświadczenia dla ustalenia przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSW w B. uprawnień do podwyższenia emerytury w związku z pełnieniem przez ww. służby w Jednostce Specjalnej Polskiej Policji w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KKP w A. opisał przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające oraz materiał dowodowy zgromadzony w jego toku. Z motywów decyzji wynika, że organu I instancji uznał, iż konieczny w świetle art. 218 kpa zakres postępowania wyjaśniającego oraz analiza stanu faktycznego sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz wymogi określone w podanej przez wnioskodawcę podstawie prawnej żądania, tj. w § 2 pkt 2, § 3 pkt 4, § 4 pkt 1 i 2, § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r., Nr 86, poz. 734 ze zm., dalej powoływanego też jako rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r.), oraz w art. 15 ust. 3, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm., dalej powoływanej też jako ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.), nie wykazały, iż w przedmiotowym przypadku zachodzą przesłanki wystarczające do wydania zaświadczenia potwierdzającego, że P. S. od dnia [...] do dnia [...] oraz od dnia [...] do dnia [...] pełnił służbę w warunkach uprawniających do podwyższenia wymiaru emerytury. Podkreślając, że postępowanie prowadzone w trybie art. 218 kpa, ma charakter uproszczony i że nie stosuje się w nim zasady wynikającej z art. 75 § 1 kpa (dopuszczenie jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy), jako że odnosi się ono jedynie do faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju i w związku z tym w jego ramach nie wydaje się zaświadczenia co do faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione wyłącznie samym zeznaniem świadka, organ stwierdził, iż w sprawie nie mógł uwzględnić zeznań świadka J. S. jako udowodnionych, gdyż brak było dokumentów potwierdzających oświadczenie ww. spisane w protokole z dnia [...]. Od powyższego postanowienia P. S. wniósł zażalenie, nazwane odwołaniem, w którym domagał się uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazanego pisma odwołujący zarzucił, iż KPP w A. wykorzystał przesłankę ujemną w postaci braku dowodów świadczących na jego korzyść (braku dokumentów potwierdzających fakt wykonywania określonych zadań oraz fakt przeszkolenia do realizacji zadań w fizycznym zwalczaniu terroryzmu), a zlekceważył całkowicie przesłanki dodatnie w postaci dowodu z przesłuchania jego dwukrotnego dowódcy kontyngentu misji pokojowych J. S. (który jednoznacznie potwierdził fakt wykonywania przez niego zadań spełniających warunki do podwyższenia emerytury policyjnej określone w rozporządzeniu z dnia [...]) oraz innych dokumentów wytworzonych w czasie pełnienia przez niego służby w K., tj. sporządzonych w [...] i [...] przez dowódcę kontyngentu ocen okresowych (załączniki do opinii służbowych) i notatek służbowych, określających rodzaj i zakres wykonywanych przez niego czynności, a także notatki służbowej lekarza kontyngentu w związku ze zdarzeniem z dnia [...], podczas którego 20 policjantów, w tym odwołujący, zostało rannych. Podkreślił, iż nie jest jego winą i nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, iż nie zachowały się żadne dokumenty, zaświadczające jakie konkretnie zadania realizował ani jaki konkretnie cykl szkoleniowy przeszedł przed każdą z misji. Wskazał na osoby, które mogłyby potwierdzić jakiego typu zadania wykonywał w czasie misji w K. i w jakich szkoleniach uczestniczył. Podniósł, iż brał udział w realizacji bardzo niebezpiecznych zadań, czego przykładem ma być choćby jego przymusowa repatriacja do kraju w [...], spowodowana ranami jakie odniósł na skutek obrzucenia plutonu granatami podczas działań w K. Mitrovicy w dniu [...]. Podczas tego zdarzenia, jak wskazał, nie bacząc na wybuchające granaty wyniósł z pola walki nieprzytomnego kolegę, za co otrzymał nagrodę Komendanta Głównego Policji. Zaznaczył, że wielokrotnie zdarzało mu się, że kilkanaście godzin uczestniczył w ochronie VIP-a, by po powrocie do bazy otrzymać polecenie wykonania kolejnego zadania, które trwało następne kilkanaście godzin. Wskazał też na okoliczność uczestniczenia w konwojowaniu i doprowadzaniu na przesłuchanie generałów armii UCK, podejrzanych o dokonywanie czystek etnicznych oraz pełnienia nad nimi służby ochronnej. Zdaniem odwołującego ww. względy uzasadniają uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w A. w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący złożył także wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadków wszystkich wymienionych w treści odwołania policjantów. Po rozpatrzenia ww. odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w B., postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II intonacji wyjaśnił, iż zagadnienie pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. oraz rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. Wskazał, że z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. wynika, iż zaświadczenie jest wydawane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w szczególnych warunkach. Odwołał się także do treści art. 218 § 2 kpa, który stanowi że organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W kontekście tego ostatniego przepisu zaznaczył, powołując się na wyroki sądów administracyjnych, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w tym przepisie, spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, że ma ono na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego, że możliwość przeprowadzenia tego postępowania przed wydaniem zaświadczenia nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy (bazy) do wystawienia zaświadczenia, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych oraz, że omawiane postępowanie wyjaśniające jest podstępowaniem uproszczonym, odformalizowanym i ograniczającym się do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny, w którego efekcie organ wydaje zaświadczenie będące aktem wiedzy, a nie woli organu. Zdaniem organu wskazany charakter postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 kpa wskazuje, iż w sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może, zgodnie z art. 219 kpa, wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie zatem ze ww. regułami i istotą postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 kpa, przeprowadzono w sprawie, jak podkreślił organ odwoławczy, postępowanie mające na celu ustalenie, czy zachodzą przesłanki pozwalające na wydanie P. S. żądanego zaświadczenia zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. określonymi w § 2 pkt 2 (pełnienie służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, przy spełnia łącznie: warunki nabycia uprawnienia i kwalifikacji, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, ABW lub przez SG; oraz warunku brania udziału, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, ABW, SG lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa ABW lub Komendanta Głównego SG), w § 3 pkt 4 (pełnienie służby bezpośrednio w służbie wywiadowczej za granicą, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze lub kierował wykonywaniem takich czynności), w § 4 pkt 1 i 2 (pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; albo uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia) oraz w § 5 pkt 2 (pełnienie służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych w składzie polskich kontyngentów do misji specjalnych organizacji międzynarodowych). Odnosząc się do podstawy określonej w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten musi być rozumiany wprost i dokładnie oraz wymaga łącznego spełnienia przesłanek w nim określonych. Wskazał w tym zakresie, że z okresowej oceny sporządzonej przez Dowódcę Jednostki Specjalnej Policji w K. za okres służby od dnia [...] do dnia [...] wynika, że P. S. w okresie podlegającym opiniowaniu wykonywał czynności związane z rozpoznawaniem i likwidowaniem aktów terroryzmu kryminalnego i politycznego, jak również brał udział w działaniach przywracających naruszony porządek publiczny. Pełnił służbę w konwojach i eskortach osób i mienia, jak również służbę ochronną w aresztach i zakładach karnych. Brał udział w zatrzymywaniu niebezpiecznych przestępców i osób podejrzanych o dokonywanie zamachów na tle narodowościowym. Uczestniczył także w działaniach przywracających zakłócony porządek publiczny w czasie zamieszek na tle etnicznym oraz zabezpieczeniu imprez masowych i sportowych. Organ przytoczył także okoliczności wynikające z kopii notatki służbowej z dnia [...] sporządzonej przez Dowódcę Polskiej Jednostki Specjalnej w K., tj. że P. S. w okresie od dnia [...] do dnia [...] brał czynny udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu, jak również w działaniach przywracających porządek publiczny, że zadania przez niego wykonywane obejmowały czynności związane z rozpoznawaniem i likwidowaniem aktów terroryzmu kryminalnego i politycznego, a polegały na rozpoznawaniu zagrożeń, ochronie i zabezpieczeniu posłów do miejscowego parlamentu przed zamachami terrorystycznymi, rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych na tle narodowościowym, zatrzymywaniu osób podejrzewanych o dokonywanie takich zamachów oraz przywracaniu zakłóconego porządku publicznego w czasie zbiorowych niepokojów, jak również w czasie imprez masowych i sportowych. Organ podkreślił, że celem kompleksowego odniesienia się do zawartych w opisanych dokumentach informacji, wystąpiono do naczelnika Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji o podanie szczegółowego opisu warunków pełnienia służby P. S. W odpowiedzi uzyskano informację, iż wskazany wydział nie posiada dokumentacji, na podstawie której można stwierdzić, że zadania realizowane przez P. S. w czasie służby w Jednostce Specjalnej Polskiej Policji w K. spełniały warunki określone w § 2 pkt 2, § 4 i § 5 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Dodatkowo, jak zaznaczył organ odwoławczy, KPP w A. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w G. z prośbą o udzielenie pomocy prawnej w przesłuchaniu J. S., który w swoich zeznaniach stwierdził, iż w jego ocenie jakkolwiek nie było to sformalizowane i zakończone egzaminami, P. S. podobnie jak inni policjanci nabył podstawowe umiejętności w zakresie pracy policjanta plutonu szturmowego AT, a ponadto, że szkolenie nie obejmowało zadań minerów-pirotechników, że do zadań dowodzonej przez niego jednostki Policji należały działania, które na terenie Polski wykonują policjanci pododdziału antyterrorystycznego oraz, że nie ma wiedzy, gdzie obecnie znajduje się dokumentacja odnosząca się do ich służby w K. W związku ze wskazanymi zeznaniami J. S. wystąpiono, jak podkreślił organ, ponownie do Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji KGP z prośbą o ustalenie gdzie znajdują się dokumenty umożliwiające przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie wydania zaświadczenia. W odpowiedzi uzyskano informacje, iż w [...] do wymienionego wydziału przekazano książki wydarzeń, które prowadzone były od [...], że jest to jedyna dokumentacja jaka była przechowywana przez kolejne rotacje, że zawiera ona informacje o przebiegu służby i zajściach jakie miały miejsce w trakcie ich wykonywania oraz, że nie ma w nich żadnych danych osobowych. Wskazując, że zgodnie z Rozdziałem V Wytycznych dla krajów wspierających Siły Policyjne w Specjalnej Jednostce Policji Narodów Zjednoczonych, Jednostka Policji ONZ powinna posiadać zdolności w zakresie: sprawowania kontroli nad tłumem oraz w przypadku niepokojów społecznych przy użyciu broni gazowej oraz odpowiedniej taktyki, jak również wykorzystując w możliwie najmniejszym stopniu siłę lub broń palną w sytuacjach ekstremalnych, prowadzenia terenowych działań związanych z zachowaniem bezpieczeństwa, obowiązku ochrony oraz samoobrony, samowystarczalności w zakresie transportu, z możliwością przeprowadzania niezależnych patroli prewencyjnych, zdobywania informacji oraz błyskawicznego rozlokowywania oddziałów przeznaczonych do konwojowania tłumu, organ II instancji stwierdził, że we wskazanym dokumencie, który w tamtym okresie stanowił jedyny dokument określający zadania oraz wymagania szkoleniowe dla policjantów, pełniących służbę w K., nie ma wymogu posiadania zdolności do prowadzenia działań bojowych, polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Skoro więc nie istniał wymóg posiadania takiej zdolności to trudno przyjąć, jak skonstatował organ, iż policjanci realizowali tego rodzaju działania. Ponadto, jak podkreślił organ, istnieje bezsprzeczna różnica pomiędzy nawet bardzo wyspecjalizowanymi działaniami prewencyjnymi czy ochronnymi Policji, a określonym przez ustawodawcę fizycznym zwalczaniem terroryzmu i udziałem w działaniach bojowych. W świetle powyższego organ uznał, iż na podstawie posiadanej przez organ I instancji dokumentacji nie można było stwierdzić, że P. S. brał udział w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, o którym mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., co w efekcie obligowało KPP w A. do odmowy wydania zaświadczenia w tym zakresie. Zdaniem organu w sprawie nie zaistniała także podstawa z § 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., gdyż zgodnie z raportem z dnia [...], sporządzonym przez J. S., a dotyczącym funkcjonowania Jednostki Specjalnej Polskiej Policji na misji pokojowej ONZ w K., w okresie od dnia [....] do dnia [...] do zadań podległych mu policjantów należała eskorta i ochrona czternastu posłów narodowości serbskiej, całodobowa ochrona lokalnego polityka, konwojowanie więźniów i zabezpieczanie przebiegu rozpraw sądowych, wykonywanie konwojów pieniężnych oraz zatrzymywanie niebezpiecznych przestępców na zlecenie sądu, a sporadycznie jednostka wykorzystywana była do zabezpieczenia imprez masowych i działań mających na celu przywrócenie porządku publicznego. Tym samym, jak wskazał organ, z posiadanych dokumentów, nie wynika, że P. S. odpowiadał za pozyskiwanie informacji niejawnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które mogły mieć znaczenie dla bezpieczeństwa i żywotnych interesów Rzeczypospolitej Polskiej. Prawidłowo również, w ocenie organu II instancji, KPP w A. stwierdził, że na podstawie posiadanych dokumentów nie było podstaw, aby wydać wnioskowane zaświadczenia na podstawie § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Organ zaznaczył, że w wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1493/10, Sąd orzekający wskazał, że określony w § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. wymóg pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest związany z udziałem funkcjonariusza podczas służby w takich zdarzeniach, czynnościach czy akcjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia. Wobec tego warunkiem niezbędnym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie, jak wynika ze wskazanego wyroku, musi być rzeczywiste - wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Nie może mieć ono charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi bowiem w tym wypadku o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza. To niebezpieczeństwo powinno mieć zatem wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Tym samym warunków tych nie spełniają wszystkie co do zasady czynności wykonywane przez policjantów w ramach nałożonych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika jedynie ze specyfiki służby w Policji. Zdaniem organu odwoławczego w świetle przytoczonego stanowiska WSA w Warszawie, należy uznać za prawidłową dokonaną przez organ I instancji kwalifikację zdarzenie z dnia [...], jako zdarzenia bezpośrednio zagrażającego zdrowiu, podczas którego odwołujący został ranny, w czasie rozpraszania tłumu na moście dzielącym ludność serbską i albańską, w wyniku zamieszek i wybuchu lecących w kierunku policjantów granatów. Z uwagi jednak na brak innych dokumentów potwierdzających udział P. S. w 6 czynnościach operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencjach w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia lub w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia przez co najmniej 30 dni w ciągu roku, nie było podstaw zdaniem organu odwoławczego do wydania wnioskowanego zaświadczenia w oparciu o podstawę z § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Ustosunkowując się natomiast do podstawy prawnej określonej w § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., organ odwoławczy powołał się na informację przesyłaną przez Biuro Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji, wskazując że zgodnie z jej treścią, rejon działania Tymczasowej Misji Administracyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w K., nigdy nie został uznany za strefę działań wojennych, i także służba w tym rejonie nie została uznana za służbę na froncie w czasie wojny. Decyzję w tej sprawie podejmuje Minister Spraw Zagranicznych w drodze obwieszczenia publikowanego w Monitorze Polskim. Powyższe zdaniem organu potwierdza stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie został spełniony także warunek z § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Organ odwoławczy podniósł również, że w dniu [...] do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w B. wpłynęło pismo procesowe z dnia [...] sporządzone przez P. S., w którym odwołujący powołał się na mające miejsce w [...] szkolenie w Szkole Policji w S. dla policjantów biorących udział w misjach ONZ, które przeprowadzone zostało pod kątem przeszkolenia jego uczestników do udziału w misji na terenie I., i które mimo że do misji ostatecznie nie doszła, w 99% obejmowało techniki antyterrorystyczne w sytuacjach z jakimi można byłoby się spotkać na ternie Iraku, a także wskazał na zorganizowane spotkanie z uczestnikami misji obserwatorskich na terenie L., którzy zapoznawali osoby biorące udział w spotkaniu ze specyfiką misji na terenie państw arabskich. Organ wyjaśnił, że w ww. piśmie z dnia [...] odwołujący stwierdził też, iż niezrozumiałe jest dla niego twierdzenie, że nie został on przeszkolony jako antyterrorysta, gdyż w czasie misji brał on udział w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, co potwierdzą wezwani przed sąd pozostali uczestniczący w misji antyterroryści. W ocenie organu przedstawiona argumentacja strony nie stanowi podstawy do uchylenia bądź zmiany zakwestionowanego postanowienia. Ponadto organ odwoławczy odniósł się wniosku dowodowego odwołującego, dotyczącego żądania przesłuchanie wszystkich wskazanych w odwołaniu osób, wskazując że w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] o odmowie uwzględnienia ww. wniosku, gdyż w sytuacji gdy brak jest stosownej dokumentacji, wydanie zaświadczenia opartego jedynie na zeznaniach świadków prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 218 kpa. Uwzględniając wszystkie ww. okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie było podstaw prawnych i faktycznych do wydania wnioskowanego zaświadczenia i, że w związku z tym rozstrzygniecie organu I instancji należało uznać za prawidłowe. Na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 217 § 2 pkt kpa poprzez odmowę wydania wnioskowanego zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, pomimo zgromadzenia materiału dającego podstawę do wydania takiego zaświadczenia, w postaci: a) okresowej oceny sporządzonej przez Dowódcę Jednostki Specjalnej Policji w K. za okres służby od dnia [...] do dnia [...], potwierdzającej wykonywanie czynności związanych z rozpoznawaniem i likwidowaniem aktów terroryzmu kryminalnego i politycznego; b) notatki służbowej z dnia [...] sporządzonej przez Dowódcę Jednostki Specjalnej Policji w K., z której wynika, że brał on czynny udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu, jak również w działaniach przywracających prządek publiczny; c) raportu J. S. z dnia [...], z którego wynika, że w okresie od [....] do dnia [...], do zadań podległych mu policjantów (w tym skarżącego) należała eskorta i ochrona 14 posłów narodowości s., całodobowa ochrona lokalnego polityka, konwojowanie więźniów i zabezpieczenia rozpraw sądowych, wykonywanie konwojów pieniężnych, zatrzymywanie niebezpiecznych przestępców na zlecenie sądu, zabezpieczania imprez masowych oraz podejmowanie działań mających na celu przywrócenie porządku publicznego; d) notatki urzędowej z dnia [...], potwierdzającej fakt, że został on ranny odłamkami granatu podczas zamieszek dnia [...]; e) zeznań J. S. potwierdzających powyższe okoliczności, a przede wszystkim fakt, że podlegli mu policjanci brali udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu w K.; f) dokumentów skarżącego, w tym m.in. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 kwietnia 2013 r. o przyznaniu stronie statusu weterana poszkodowanego w działaniach poza granicami państwa; 2. naruszenie art. 218 § 2 kpa poprzez: a) odmowę dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków wskazanych przez skarżącego osób - na okoliczność zadań realizowanych przez skarżącego podczas misji pokojowych w latach [...] i [...], pomimo iż przeprowadzenie tego dowodu miałoby charakter jedynie uzupełniający w stosunku do zgromadzonego materiału w sprawie, w postaci dokumentacji potwierdzającej bezpośredni udział w fizycznym skarżącego w zwalczaniu terroryzmu; b) nieuwzględnienie w ramach prowadzonego postępowania zeznań świadka J. S. - Dowódcy Jednostki Specjalnej Policji w K., potwierdzających zdaniem strony bezpośredni jego udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu; 3. naruszenie art. § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. poprzez odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury w związku z fizycznym zwalczaniem terroryzmu. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że choć celem postępowania wyjaśniającego, o którym mowa wart. 218 § 2 kpa nie jest poszukiwanie nowych okoliczności faktycznych lub prawnych, i postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany, to jednak przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym w ramach procedury ogólnej mogą i muszą znaleźć odpowiednie w nim zastosowanie, jako że organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, które w przypadku postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez funkcjonariusza policji służby w warunkach fizycznego zwalczania terroryzmu może z uwagi na swój przedmiot okazać się czasochłonne i skomplikowane. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie organ I i II instancji przeprowadziły postępowanie w sposób wadliwy i z naruszeniem prawa. Orzekające organy bowiem naruszyły art. 217 kpa nie wydając zaświadczenia, pomimo posiadania, w ocenie skarżącego, wystarczającego materiału dowodowego potwierdzającego stan faktyczny wskazywany przeze stronę. Zaznaczając, że przedłożył on organowi notatkę służbową, ocenę okresową i raport sporządzone przez Dowódcę Jednostki Specjalnej Policji w K., stwierdził że wszystkie te dokumenty potwierdzały w swej treści fizyczne zwalczanie terroryzmu przez policjantów pełniących służbę w Jednostce Specjalnej Policji w K., oraz wskazywały na rodzaj i charakter czynności podejmowanych w ramach codziennej służby w K. Podkreślił, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, iż organy Policji nie tworzą i nie prowadzą dokumentacji, która umożliwiałaby weryfikację wykonywanych zadań w ramach służby w K. czy innych misjach pokojowych, zwłaszcza że przepisy szczególne ze służbą taką wiążą określone następstwa prawne, w tym i możliwość zwiększenia emerytury w związku z pełnieniem służby, ogólnie rzecz biorąc, w szczególnych warunkach. Zdaniem skarżącego zaniechania organów w tym zakresie powodują, że przepis § 2 ust 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. jest przepisem martwym i nieużytecznym. Zaznaczył, że w jego przypadku organy Policji nie wiedziały nawet jaki rodzaj dokumentów miałby potwierdzać fakt zwalczania terroryzmu. Świadczy o tym chociażby fakt, jak wskazał, że Komendanta Policji w A. zwracał się do różnych jednostek celem weryfikacji twierdzeń skarżącego, otrzymując lakoniczne odpowiedzi, wskazujące na brak prowadzenia jakichkolwiek dokumentacji i rejestrów umożliwiających sprawdzenie czynności i zadań wykonywanych przez policjanta w ramach służby. Wskazana okoliczność, zdaniem skarżącego, nie tylko w nie może negatywnie wpływać na uprawnienia strony do występowania o zwiększenie emerytury w związku z pełnieniem służby w nadzwyczajnych warunkach, ale także uzasadnia dopuszczalność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. W dalszych wywodach skarżący stwierdził, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż pełnił on służbę w warunkach nadzwyczajnych. Ze zgromadzonych materiałów w postaci ocen, raportu i notatek służbowych, jak również z zeznań Dowódcy Jednostki Specjalnej Policji w K., wynika bowiem, że brał on udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Podkreślił przy tym, że podczas jednego z kontraktów został ranny w zamieszkach i w związku z tym uzyskał status weterana, a ponadto powołał się na wskazane w odwołaniu okoliczności faktyczne z jego udziałem podczas służby w K., mające tragiczny i drastyczny charakter, a potwierdzające jego zdaniem, że wykonywał służbę szczególnego rodzaju. Podsumowując stwierdził, że skoro w zasobach policyjnych nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające jakie konkretne zadania były realizowane przez niego, jak również jakie konkretnie cykl szkoleniowy on przeszedł, i skoro nie może on ponosić negatywnych sutków tego stanu rzeczy, jako że to obowiązkiem komórek kadrowych właściwych jednostek Policji jest ustalenie okoliczności warunkujących podwyższenie emerytury, to tym samym, wobec okoliczność, że przedstawił on dokumentację w postaci wskazanych wyżej notatek urzędowych, ocen okresowych i raportów sporządzonych m.in. przez bezpośredniego przełożonego J. S., który następnie został przesłuchany, nie było podstaw do zdyskredytowania powyższego materiału dowodowego, z powołaniem się na okoliczność, iż nie znajdują ona potwierdzenia w dokumentacji wewnętrznej, i w konsekwencji do odmowy wydanie wnioskowanego zaświadczenia. W ocenie skarżącego powyższe dokumenty były wystarczające dla wydania zaświadczenia w sprawie, a fakt braku dokumentacji, która powinna była zostać stworzona przez organy, uzasadniało przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w ramach którego oparto by się na dowodach wskazanych przez skarżącego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sprawy wyznaczył sprecyzowany wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez stronę warunków określonych w § 2 pkt 2, § 3 pkt 4, § 4 pkt 1 i 2 oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 ze zm.), uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Wniosek ten została złożony w związku z pełnieniem przez skarżącego w okresie od dnia [...] do dnia [...] oraz od dnia [...] do dnia [...] służby w Jednostce Specjalnej Policji w K., oraz wykonywanymi w jej ramach obowiązkami. Biorąc pod uwagę przedmiot sprawy wyjaśnić należy, że kwestię pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej regulują art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz przepisy § 2 - §5 ww. rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Ze wskazanych przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. wynika m.in., że emeryturę dla funkcjonariusza Policji podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu (art. 15 ust. 2 pkt 1), o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu terroryzmu (art. 15 ust. 2 pkt 3), a także o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych terroryzmu (art. 15 ust. 3). W delegacji zawartej w ust. 6 art. 15 wskazanej ustaw, zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem norm rocznych, okresów lub liczby dni w roku, w których zaistniały okoliczności uzasadniających podwyższenie emerytury, w tym i liczby dni w roku w: rozminowaniu i oczyszczaniu terenu z przedmiotów wybuchowych, w służbie wywiadowczej za granicą z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych lub kierowaniem takimi czynnościami, działaniach ratowniczych, w fizycznej ochronie osób i mienia w warunkach zagrożenia, oraz okresy pełnienia służby na froncie w czasie wojny i w strefie działań wojennych. Na postawie wskazanej delegacji ustawowej Rada Ministrów w drodze rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. określiła szczegółowe warunki podwyższenie emerytur funkcjonariuszy Policji, stanowiąc o prawie do podwyższenia emerytury: o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, przy spełnia łącznie: warunku nabycia uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, ABW lub przez SG, oraz warunku brania udziału, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, ABW, SG lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa ABW lub Komendanta Głównego SG (§ 2 pkt 2); o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w służbie wywiadowczej za granicą, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze lub kierował wykonywaniem takich czynności (§ 3 pkt 4); o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, albo uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (§ 4 pkt 1 i 2); oraz o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych w składzie polskich kontyngentów do misji specjalnych organizacji międzynarodowych (§ 5 pkt 2). Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 239, poz. 2404 ze zm.) określa natomiast w § 14 pkt 3, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy, w tym wypadku Policji. Problematykę wydania zaświadczeń regulują zaś przepisy Działu VII (Wydawanie zaświadczeń) Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), w tym regulacje art. 217, 218 i 219 kpa. I tak zgodnie z przepisami art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej o nie, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tym wypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź też innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 §1 kpa). W myśl art. 218 § 2 kpa organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, choć tylko w koniecznym zakresie. Trzeba podkreślić, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany, co przekłada się również na zakres postępowania dowodowego. Jak słusznie wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1560/11 (dostępny na stornie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/ query), w omawianym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Zaświadczenie jest bowiem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota więc sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ potwierdza nim jedynie, a nie stwierdza, istnienie w danym czasie określonego stanu. Nie dokonuje się więc w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń jakichkolwiek nowych ustaleń faktycznych i prawnych. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i akt innego rodzaju, czy też wyjaśnienia, czy dane w nich zawarte odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry i akta innego rodzaju mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1139/10, publ. lex nr 1082571; z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09, publ. lex nr 594852). Tak więc w przypadku gdy organ dysponuje takimi danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, winien wydać zaświadczenie. Gdy zaś taka sytuacja nie zachodzi organ odmawia wydania zaświadczenia. Powyższe potwierdza też expressis verbis ww. przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r., który w zasadzie ogranicza postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jedynie do analizy akt osobowych wnioskodawcy oraz innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wyraźnie wskazując że przedmiotowe zaświadczenie może być wystawione tylko na postawie tych środków dowodowych. Odnosząc poczynione uwagi dotyczące zakresu i istoty postępowania wyjaśniającego określonego w 218 § 2 kpa, do przedmiotu sprawy oraz przesłanek prawnych wydania wnioskowanego zaświadczenia, stwierdzić należy, że organy administracji publicznej prawidłowo określając i stosując przepisy w niniejszej sprawie, właściwie przeprowadziły w ich ramach, postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, dokonując poprawnie i wyczerpująco analizy akt osobowych skarżącego oraz innych dostępnych dokumentów. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącego, należy uznać, że stan faktyczny, wynikający z dostępnych organowi dokumentów, nie pozwalał w postępowaniu którego zakres wyznaczył art. 218 kpa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r., na uwzględnienie żądania strony, zawłaszcza, że jak podkreślono to wyżej, w ramach tego postępowania nie stwierdza się, lecz jedynie potwierdza określony stan rzeczy, co w przypadku ustalenia, że organ nie dysponuje danymi potwierdzającymi dany stan rzeczy, wyklucza możliwość tworzenia tego stanu rzeczy poprzez np. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków, wskazanych przez skarżącego podmiotów. W takim postępowaniu bowiem środki dowodowe służą zbadaniu stanu faktycznego lub prawnego, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych i prawnych, a jedynie dla usunięcia wątpliwości co do znanych bo istniejących już faktów lub praw. Skoro więc, tak jak w przedmiotowym wypadku, dane fakty nie istniały w danym czasie, bo nie wynikały z dokumentów (akt osobowych, innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury), którymi dysponował bądź mógł dysponować organ, nie było podstaw, wbrew zarzutom skarżącego, do ustalenia ich (tworzenia ich) poprzez wskazane przez niego środki dowodowe tj. przesłuchanie określonych świadków. Tak więc rację ma organ, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie okoliczności objętych hipotezą § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Niewątpliwie w sporządzonej przez Dowódcę Poleskiej Jednostki Specjalnej Policji (JSP) w K. J. S.: okresowej oceny skarżącego z dnia [...], za okres od [...] do [....] (k. 27-29 akt administracyjnych) oraz kopi notatki służbowej z dnia [...] dotyczącej okresu od dnia [...] do dnia [...] (k. 30 akt administracyjnych), mówi się o wykonywaniu przez skarżącego czynności związanych z rozpoznawaniem i likwidowaniem aktów terroryzmu kryminalnego i politycznego oraz o czynnym udziale strony w fizycznym zwalczaniu terroryzmu, wyszczególniając jednocześnie następujące czynności strony: konwojowanie i eskorta osób i mienia, ochronna w aresztach i zakładach karnych, zatrzymywanie niebezpiecznych przestępców i osób podejrzanych o dokonywanie zamachów na tle narodowościowym, uczestniczenie w działaniach przywracających zakłócony porządek publiczny w czasie zamieszek na tle etnicznym, zabezpieczenie imprez masowych i sportowych, rozpoznawanie zagrożeń, ochrona i zabezpieczenie posłów do miejscowego parlamentu przed zamachami terrorystycznymi, rozpoznawanie i likwidowanie zamachów terrorystycznych na tle narodowościowym, zatrzymywanie osób podejrzewanych o dokonywanie takich zamachów oraz przywracanie zakłóconego porządku publicznego w czasie zbiorowych niepokojów, imprez masowych i sportowych. Także z protokołu przesłuchania ww. Dowódcy Poleskiej Jednostki Specjalnej Policji w K. z dnia [...] (k. 75-76 akt administracyjnych) wynika, że skarżący, tak jak i pozostali policjanci prewencji, choć nie było to sformalizowane i zakończone egzaminem, po przeprowadzeniu szkolenia przez wyłonionych z podległego dowódcy pododdziału funkcjonariuszy – instruktorów pododdziałów antyterrorystycznych policji w Polsce, nabył podstawowe umiejętności w zakresie policjanta plutonu szturmowego AT, a także że brał on udział w działaniach bojowych policji (ochrona VIP – polityków, posłów serbskich parlamentu K., konwojowanie ww. oraz duchownych prawosławnych podróżujących do enklaw serbskich na terenie K., konwojowanie zbrodniarzy wojennych na rozprawy do sądu, ochrona budynków sądów, eskortowanie konwojów serbskich opuszczających K., zatrzymywanie zbrodniarzy wojennych na zlecenie Międzynarodowego Trybunału ds. Zbrodni w J., ochrona świadków koronnych występujących w sprawach o zbrodnie wojenne, na których dokonywano zamachów), które na ternie Polski wykonują policjanci pododdziałów antyterrorystycznych. O wykonywaniu wymienionych zadań mówi się także w raporcie Dowódcy Poleskiej JSP w K. z dnia [...] dotyczącym funkcjonowania JSP na misji pokojowej w ONZ w K., w okresie od [...] do [...] (k. 80 – 85 akt administracyjnych), gdyż w dokumencie tym określa się, że do głównych zadań policjantów jednostki należało: eskorta i ochrona czternastu posłów narodowości serbskiej parlamentu w P. całodobowa ochrona lokalnego polityka LKD, na którego dokonywane były w przeszłości zamachy; konwojowanie więźniów i zabezpieczanie przebiegu rozpraw sądowych; wykonywanie konwojów pieniężnych, szczególnie w okresie wprowadzania do obiegu euro; zatrzymywanie niebezpiecznych przestępców na zlecenie sądu; zabezpieczania imprez masowych i działań mających na celu przywrócenie porządku publicznego. Pomimo, że z powyższego wynika, iż Dowódca Polskiej JSP w K. J. S., kwalifikuje wskazane zadania i czynności, jako świadczące o czynnym i bezpośrednim udziale skarżącego w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, to jednak z akt sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek inne dowody zgromadzone w sprawie, poza ww. dowodami, których źródłem był J. S., potwierdzały bądź wskazywały na wykonywanie przez skarżącego czynności, o których mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. I tak w piśmie Naczelnika Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji z dnia [...] (k. 37 akt administracyjnych), do którego wystąpił organ celem uzyskania szczegółowego opisu warunków pełnienia służby przez skarżącego, wskazuje się, że jedynym dokumentem określającym zadania oraz wymagania szkoleniowe dla policjantów Polskiej Jednostki Specjalnej Policji jest Rozdział V Wytycznych dla krajów wspierających Siły Policyjne w Specjalnej Jednostce Policji Narodów Zjednoczonych, którego analiza nie pozwala na stwierdzenie spełnienia przez stronę warunków określonych w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., a także że Wydział nie posiada dokumentacji, na podstawie której można by stwierdzić, że zadania realizowane przez skarżącego w czasie służby w Jednostce Specjalnej Polskiej Policji w K. spełniały warunki określone w § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., oraz że z pisma Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zawierającego wykaz wydanych w latach [...] obwieszczeń dotyczących stref działań wojennych, wynika że żadne z nich nie dotyczy terenu K., co świadczy o nie spełnieniu także warunku z § 5 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Wskazać należy również na pismo Naczelnika Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji z dnia [...] (k. 78 akt administracyjnych), w którym wskazuje się, że w [...] do Wydziału przekazano książki wydarzeń, które prowadzone były od [...], że jest to jedyna dokumentacja jaka była przechowywana przez kolejne rotacje, że zawiera ona informacje o przebiegu służby i zajściach jakie miały miejsce w trakcie ich wykonywania oraz, że nie ma w nich żadnych danych osobowych. Odnoszą się do przywołanego przez Naczelnika Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji dokumentu w postaci Wytycznych dla krajów wspierających Siły Policyjne w Specjalnej Jednostce Policji Narodów Zjednoczonych, należy podkreślić, że w rozdziale V tego dokumentu, w pkt 37 określa się, iż Jednostka Policji ONZ powinna posiadać zdolności w zakresie: sprawowania kontroli nad tłumem oraz w przypadku niepokojów społecznych przy użyciu broni gazowej oraz odpowiedniej taktyki, jak również wykorzystując w możliwie najmniejszym stopniu siłę lub broń palną w sytuacjach ekstremalnych; prowadzenia terenowych działań związanych z zachowaniem bezpieczeństwa, obowiązku ochrony oraz samoobrony; samowystarczalności w zakresie transportu, z możliwością przeprowadzania niezależnych patroli prewencyjnych, zdobywania informacji oraz błyskawicznego rozlokowywania oddziałów przeznaczonych do konwojowania tłumu. W dokumencie tym w pkt 36 rozdziału V wskazuje się też, że zadania Policji Specjalnej ONZ obejmują: zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa funkcjonariuszom ONZ, Policji Cywilnej ONZ oraz Policji Granicznej ONZ podczas pełnienia przez nich obowiązków, zapewnienie wsparcia i poparcia działaniom UN IP; usuwanie zagrożeń przeciwko porządkowi publicznemu przy współpracy z KFOR; pomoc Służbom Policyjnym K. w sprawowaniu kontroli nad tłumem podczas gwałtownych demonstracji i niepokojów społecznych, stosowne do potrzeb świadczenie pomocy agencjom humanitarnym; pomoc w działania ICTY. Ocena zapisów wskazanego dokumentu, który w badanym okresie stanowił jedyny dokument określający zadania oraz wymagania szkoleniowe dla policjantów pełniących służbę w K., świadczy zdaniem Sądu o prawidłowości stanowiska orzekających organów, iż w dokumencie tym nie ma wymogu posiadania zdolności do prowadzenia działań bojowych, polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Nie mówi się też w nim o wykonywaniu zadań polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Natomiast określone w nim zadania i zdolności wskazują na działania prewencyjne i ochronne Policji, co zdaniem Sądu, nie spełnia ustawowego wymogu fizycznego zwalczania terroryzmu poprzez branie udziału w ramach obowiązków służbowych w działaniach bojowych. Zatem skoro organ, nie był w stanie dotrzeć, pomimo podejmowanych prób w tym zakresie, do jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że skarżący w ramach pełnionej służby wykonywał bezpośrednio czynności i zadania polegające na fizycznym zwalczaniu terroryzmu, o których mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., a jedynym źródłem dowodowym od którego pochodzą informacje wskazujące na czynny udział strony w fizycznym zwalczaniu terroryzmu był Dowódca Polskiej Jednostki Specjalnej Policji w ., w której skarżący pełnił służbę, co nie znajduje potwierdzenia w dokumencie, który w badanym okresie, stanowił wyłączny dokument określający zadania oraz wymagania szkoleniowe dla policjantów pełniących służbę w K., tj. w Wytycznych dla krajów wspierających Siły Policyjne w Specjalnej Jednostce Policji Narodów Zjednoczonych, to tym samym, biorąc pod uwagę istotę i zakres postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 kpa, które jak pokreślono wyżej ma jedynie charakter uzupełniający i w ramach którego nie jest dopuszczalne tworzenie nowych faktów i dowodów, lecz ich wyłącznie potwierdzanie, nie było postaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie dane którymi dysponował organ pozwalały na uznanie służby wykonywanej przez skarżącego, jako służby spełniającej warunek, o którym mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W ocenie Sądu sama kwalifikacja przez dowódcę skarżącego wykonywanych przez skarżącego czynności, jako polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu, bez poparcia tego danymi wynikającymi z istniejących w aktach osobowych funkcjonariusza, kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, którymi dysponuje organ, nie pozwala na wydanie wnioskowanego zaświadczenia. Okoliczności objęte hipotezą § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., których potwierdzenia domagał się skarżący, powinny bowiem wynikać z tego rodzaju danych. Skoro więc w przedmiotowym wypadku organy takimi danymi nie dysonowały, nie można było w ramach postępowania którego przedmiotem jest wydanie zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawy, o którym mowa w art. 217 i 218 kpa, uwzględnić żądania strony na tej postawie prawnej (§ 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.), niezależnie od tego czy organy Policji w sposób zawiniony i naruszający prawo nie ewidencjonowały i nie prowadziły rejestrów umożliwiających zweryfikowanie wykonywanych przez funkcjonariusza czynności i zadań w ramach Poleskiej Jednostki Specjalnej Policji w K. Powyższe wywody należy w pełnym zakresie odnieść także do wniosku skarżącego o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, opartego na postawie prawnej określonej w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Podwyższenie emerytury w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, zgodnie z przesłankami określonymi w pkt 1 i 2 ma miejsce jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywanych obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, albo uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Do spełnienia zatem wymogu pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu niezbędne jest podejmowanie lub uczestniczenie we ww. czynnościach, co najcieniej 6 razy w roku lub przez 30 dni w roku, w warunkach w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, a więc zagrożenie mające charakter realny, kontenty i dotyczący wprost danego funkcjonariusza, a nie zagrożenie wyłącznie abstrakcyjne, hipotetyczne i potencjalne - bo wynikające jedynie ze specyfiki służby. W ocenie Sądu rację mają orzekające organy, że w wypadku skarżącego, zagrożenie o jakim mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., miało miejsce jedynie w wypadku zdarzenie z dnia [...], kiedy to skarżący, realizując zadanie polegające na rozpraszaniu tłumu na moście dzielącym ludność serbską i albańską, został ranny w wyniku zamieszek i wybuchu lecących w kierunku policjantów granatów. Okoliczność tą potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym protokół powypadkowy z dnia [...] wraz z jego uzupełnieniem, zawiadomienie nr [...], nr [...] i nr [...], orzeczenie nr [...] i nr [...], decyzja o przyznaniu odszkodowania z dnia [....] i [....] (k. 9-17 akt administracyjnych). Brak jest natomiast w aktach sprawy innych dokumentów potwierdzających podejmowanie przez skarżącego 6 razy w ciągu roku (czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego) lub przez co najmniej 30 dni w ciągu roku (fizyczna ochrona osób lub mienia) czynności o takim charakterze, a więc w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia strony. Na brak dokumentów, potwierdzających wystąpienie przesłanek określonych w § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., wskazuje się także w ww. piśmie Naczelnika Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji z dnia [...]. W tym stanie rzeczy nie można było w sprawić potwierdzić wystąpienia podstaw do podwyższenia emerytury, o którym mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Na postawie okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym i dowód których źródłem był Dowódca Polskiej Jednostki Specjalnej Policji w K. – J. S., nie ma żadnych przesłanek do stwierdzenia, że w sprawie zaistniała przesłanka z § 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., tj. że skarżący pełnił bezpośrednio służbę wywiadowczą za granicą, wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze lub kierując wykonywaniem takich czynności. Żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy, ani też żaden inny dowód w sprawie, nie wskazuje na taki zakres czynności skarżącego, tj. czynności związanych z pozyskiwaniem informacji wywiadowczych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W sprawie nie zaistniał również warunek z § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W tym zakresie bowiem wypowiedział się jednoznacznie Naczelnik Wydziału ds. Kontyngentów Policyjnych i Oficerów Łącznikowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji, w piśmie z dnia [....], który to powołując się na pismo Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zawierające wykaz wydanych w latach [....] obwieszczeń dotyczących stref działań wojennych, podkreślił że teren K., nie został uznany za strefę działań wojennych. Skarżący nie zakwestionował tej okoliczności. Zatem skoro teren K. nie został przez Minister Spraw Zagranicznych uznany za strefę działań wojennych, co znajdowałoby odzwierciedlenie w stosownym obwieszczeniu tego organu, publikowanym w Monitorze Polskim, nie było podstaw do uznania, że skarżący wykonywał służbę w takiej strefie, co prawidłowo stwierdziły orzekające w sprawie organy. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, wskazujące zdaniem Sądu na bezzasadność zarzutów skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.