II SA/Bd 647/08

11 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] kwietnia 2008 r. (znak : [...]) na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał W. W. zam. N. W. nr [...] gm. Ch. dokonać rozbiórki drewnianego obiektu gospodarczego, o wymiarach 3,05 x 5,05 m i powierzchni zabudowy 15, 40 m², postawionego na działce nr [...], położonej w miejscowości N. W. gm. Ch., bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi, oraz w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. We wniesionym odwołaniu W. W. wskazał, że realizacja powyższego obiektu była wykonaniem decyzji z [...] listopada 2007 r. i jedynie zbudował obiekt o nieco większych rozmiarach. Było to konieczne bowiem jako inwalida poruszający się na wózku przesiadał się do samochodu, co było możliwe tylko przy powiększeniu obiektu, w którym właśnie garażował samochód. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. (znak: [...]) na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że w wyniku wizji ustalono, że na terenie działki nr [...] w N. W. gm. Ch. znajduje się nowy wolnostojący drewniany obiekt gospodarczy o wymiarach 3,05 x 5,05 m, usytuowany w granicy działki, ze spadem dachu na stronę sąsiada i że wybudował go W. W. bez zgłoszenia właściwemu organowi, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Ponieważ przedmiotowy obiekt nie spełnia warunków określonych w § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uniemożliwia to legalizację obiektu. Ponieważ skarżący nie zgłosił budowy nowego obiektu właściwemu organowi, a taki był jego obowiązek, organ nadzoru budowlanego I instancji słusznie stwierdził, że rzeczony obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej i winien, w oparciu o art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, ulec rozbiórce. W złożonej skardze skarżący podniósł te same okoliczności co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd weryfikuje więc zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o kryterium legalności. Podkreślenie tej kwestii w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne zważywszy na treść skargi, w której skarżący wskazuje także na stan swego zdrowia (inwalidztwo utrudniające mu swobodne poruszanie się) oraz zatargi sąsiedzkie z uczestnikiem postępowania M. S. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że w toku prowadzonego postępowania w dniu [...] marca 2008 r. przeprowadzono wizję lokalną z udziałem zainteresowanych stron. W trakcie wizji lokalnej ustalono, że skarżący na swej nieruchomości w N. W. gm. Ch. postawił wolno stojący drewniany obiekt gospodarczy o wymiarach 3,05 x 5,05 m o powierzchni zabudowy 15, 40 m² w miejsce poprzedniego obiektu, który miał wymiary 2,60 x 4,55 m. Wybudowany obiekt konstrukcji drewnianej zlokalizowany jest w granicy działki ze spadem dachu na stronę sąsiada. Skarżący podczas wizji lokalnej wyjaśnił, że w trakcie robót mających na celu doprowadzić obiekt do należytego stanu technicznego uległ on zawaleniu i dlatego obiekt odbudował od nowa, co miało miejsce w lutym 2008 r. Skarżący nie zgłosił budowy nowego obiektu właściwemu organowi. Z akt wynika także, że wcześniej, bo decyzją z [...] listopada 2007 r. (znak:[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał skarżącemu jako właścicielowi drewnianego obiektu gospodarczego usunąć stwierdzone wówczas nieprawidłowości poprzez wyprostowanie jego ścian zewnętrznych (doprowadzenie ich do pionu), ich wzmocnienia a także wymianę zniszczonych elementów ścian i dachu w terminie do [...] lutego 2008 r. Oczywiste jest, że powyższa decyzja zezwalała (a jednocześnie i obligowała) skarżącego tylko na takie postępowanie, które w sposób oczywisty z niej wynika – tj. usunąć stwierdzone, szczegółowo opisanie w niej nieprawidłowości w sposób w decyzji wskazany; tyle i tylko tyle i nic ponadto więcej. Tymczasem z niebudzących wątpliwości co do swej prawdziwości ustaleń wynika, że skarżący w miejsce poprzedniego obiektu o wymiarach 2,60 x 4,55 m co daję powierzchnię 12,05 m², postawił obiekt o wymiarach 3,05 x 5,05 m, co daje powierzchnie 15, 4 m². Zresztą skarżący tego nie neguje w którymkolwiek – skargi nie wyłączając -ze swych pism; wprost przeciwnie wyraźnie to stwierdza i potwierdza. Jest więc to niewątpliwie zupełnie nowy obiekt budowlany. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że do jego realizacji częściowo użyto budulca z poprzedniego obiektu. Prawa i obowiązki uczestników procesu budowlanego – a więc także i inwestorów określają przepisy Rozdziału 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1158 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 -31. Przepisy art. 29-31 określają natomiast kiedy nie ma obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, a istnieje w to miejsce obowiązek dokonania zgłoszenia budowy, przy jednoczesnym prawie właściwego organu do zgłoszenia we wskazanym ustawą terminie sprzeciwu. Zgodnie z tymi przepisami między innymi pozwolenia nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m ², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekroczyć dwóch na każde 500 m² powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Obowiązki inwestora określa art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stanowiąc że należy dokonać zgłoszenia. Jest natomiast okolicznością bezsporną, że obiekt wniesiony przez skarżącego miał powierzchnię nie przekraczającą powierzchni wskazanej w ustawie i że skarżący nie dokonał odpowiedniego zgłoszenia. W którymkolwiek ze swoich pism skarżący nie wyraził w tej kwestii odmiennego stwierdzenia. Sankcję za postępowanie inwestora wbrew dyspozycjom przywołanego art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ustawodawca zawarł w przepisie art. 49 b ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Po myśli ust. 2 tego artykułu możliwe jest odstąpienie od powyższego nakazu i legalizowanie wniesionego obiektu między innymi tylko wówczas o ile nie narusza on przepisów w tym techniczno -budowlanych, po spełnieniu jeszcze dodatkowych warunków dalszej treści przepisu art. 49 b ust. 2. Wspominane przepisy techniczno-budowlane to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 272 ust. 1 tego rozporządzenia budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności określonej w § 232 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia. Wymóg ten tzn. dotyczący odporności – jaka wynika z akt sprawy- w odniesieniu do przedmiotowego drewnianego w całości obiektu nie został zrealizowany. Jest natomiast poza sporem, że skarżący wybudował go bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Okoliczności tej skarżący nigdzie i nigdy nie zaprzeczył. W tym stanie rzeczy organ wydając decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję nie postąpił wbrew obwiązującemu prawu; wprost przeciwnie organ był uprawniony i zobowiązany do wydania właśnie takiej a nie innej decyzji. W szczególności nie mógł wszcząć procesu legalizacji. I dlatego uznając, że wydając taką decyzję organ nie naruszył prawa uznając tym samym, że skarga jest bezzasadna - wobec braku przesłanek z art. 145 §1 i 2 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił rozstrzygając sprawę wyłącznie w oparciu o kryterium legalności.