II SA/Bd 650/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Mirosławy C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę II SA/Bd 650/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] 2004r., Nr [...], o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej: zmiany miejsca zamieszkania, zmiany adresu działalności, zmiany siedziby firmy oraz o odmowie dokonania zmiany przedmiotu działalności gospodarczej z "usługi protetyki na zlecenie lekarza" na "praktyka stomatologiczna". Decyzję oparto na tym, że wnioskowana zmiana wpisu w części określenia przedmiotu wykonywanej działalności, nie mieści się w pojęciu działalności gospodarczej. Praktyka stomatologiczna, zgodnie z Polską Kwalifikacją Działalności jest praktyką lekarską i stosownie do art. 50c ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. t.j. z 2002r., Nr 21, poz. 204 ze zm.), lekarze prowadzący indywidualną praktykę, indywidualną specjalistyczną praktykę albo grupową praktykę lekarską nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Zatem, stosownie do art. 7c pkt 1) cytowanej ustawy, należało odmówić dokonania takiego wpisu. W skardze zarzucono błędną interpretację zapisów Polskiej Klasyfikacji Działalności, poprzez pominięcie zasady mówiącej, że jednostki wykonujące działalność podwykonawczą klasyfikuje się tak samo jak jednostki produkujące takie same wyroby lub świadczące takie same usługi na własny rachunek. Dalej zarzucono, że przy podejmowaniu takiego rozstrzygnięcia, organ pominął to, że podmiot sam klasyfikuje swoje wyroby i usługi zgodnie z metodyką Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Podniesiono, że nie wziął pod uwagę zapisów: dekretu z dnia 5 lipca 1946 r. o wykonywaniu czynności techniczno-dentystycznych (Dz.U. z 1947r., Nr 27, poz. 104 ze zm.), rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 maja 1951 r. w sprawie szczegółowego zakresu uprawnień uprawnionych techników dentystycznych (Dz.U. Nr 28, poz. 222 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wyrobach medycznych (Dz.U. Nr 126, poz. 1380 ze zm.). Skarżąca opisała, że wykonuje swoją działalność wyłącznie w oparciu o zlecenie lekarza stomatologa, na podstawie przygotowanej przez niego dokumentacji technicznej, a wytworem tego jest półprodukt przejmowany przez lekarza i umieszczany w jamie ustnej pacjenta i dopiero ta czynność jest efektem końcowym – usługą medyczną. W rozumieniu skarżącej, jej działalność polegająca na wykonaniu, ściśle ze wskazaniami lekarza, półproduktu, który jedynie służy do wykonania usługi medycznej w zakresie ortodoncji i protetyki stomatologicznej (PKWiU 85.13.Z), również w pojęciu "wyrobu medycznego wykonywanego na zamówienie" oraz "wytwórcy", określonym w cyt. ustawie o wyrobach medycznych; jest działalnością usługową a ona sama jest usługodawcą, podwykonawcą lekarza stomatologa. Dlatego też, jej działalność, stosownie do zasady nr 69 PKD, powinna być klasyfikowana jako działalność 85.13.Z PKD, co nie oznacza, że należałoby uznać, że jest osobą prowadzącą praktykę lekarską. Podkreślając ścisły związek Polskiej Klasyfikacji Działalności i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, skarżąca wywiodła, że za zmianą klasyfikacji działalności podąża zmiana klasyfikacji wykonywanych przez nią usług, i w myśl zasady samookreślenia wyrażonej w pkt 7.3 PKWiU, będąc najbardziej zorientowaną, jak sama określiła, jakiego rodzaju produkt jest efektem jej usług, stwierdziła, że usługi protetyczne są usługami konsumpcyjnymi związanymi z ochroną zdrowia i opieką społeczną i zawarte są w dziale 85 PKWiU. Dodatkowo, na poparcie swych wywodów podniosła, że w przeciwnym wypadku oznaczałoby, że jest płatnikiem VAT. Ponadto w jej pojęciu, ustawodawca nie chciał wykluczyć techników dentystycznych z działu 85 PKD, skoro do niego zaliczył usługodawców paramedycznych. Natomiast wyłączenie z podklasy produkcji sztucznych zębów, protez zębowych i aparatów ortodontycznych przez techników, którzy ich nie dopasowują pacjentom, nie dotyczy jej, jako usługodawcy a nie producenta. Na koniec, w skardze zawarto zarzut braku wnikliwości i nie udowodnienia przez organ, tego, że określenie działalności przez przedsiębiorcę we wniosku o dokonanie zmiany wpisu, podklasy PKD było błędne. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ prawidłowo rozpatrzył wniosek skarżącej – przedsiębiorcy technika dentystycznego Mirosławy C. wykonującej działalność pod nazwą "Laboratorium Techniki Dentystycznej" o dokonanie zmian w zakresie danych ewidencji działalności gospodarczej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 Ze zm.), gdyż zasady wpisu do tego rodzaju rejestru uregulowane zostały w art. 7a – 7i cyt. ustawy. I tak, stosownie do art. 7c ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy, organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli zgłoszenie dotyczy działalności gospodarczej nieobjętej przepisami ustawy. Taki zapis nakłada na organ ewidencyjny obowiązek zbadania, czy podany przedmiot działalności - w sprawie "praktyka stomatologiczna PKD 85.13", odpowiada wymogom tego przepisu. Organ zgodnie z art. 7b ust. 2 pkt 3) cyt. Prawa działalności gospodarczej, prawidłowo uznał, że z zapisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 33, poz.289 ze zm.) wynika, że praktyka stomatologiczna może być jedynie działalnością lekarza. W schemacie PKD, praktyka stomatologiczna została sklasyfikowana pod numerem 85.13Z i ta podklasa obejmuje ogólną i specjalistyczną działalność stomatologiczną, włączając działalność ortodontyczną prowadzoną w ramach praktyki prywatnej oraz w spółdzielniach stomatologicznych, przychodniach stomatologicznych, włączając przychodnie przyzakładowe, szkolne itp. Natomiast nie obejmuje produkcji sztucznych zębów, protez zębowych i aparatów ortodontycznych przez techników, którzy ich nie dopasowują pacjentom, sklasyfikowanej w 33.10.A. Działalność podana przez wnioskującego o zmianę wpisu w ewidencji działalności gospodarczej znalazła się w sekcji N – Ochrona zdrowia i pomoc społeczna - obejmującej lecznictwo, włączając profilaktykę w zakresie ochrony zdrowia, czyli, jako taka, obejmuje leczenie jamy ustnej i zębów. Z punktu widzenia tradycyjnie ukształtowanego ogólnego podziału pracy, a takim kryterium posługuje się ustawodawca przy sklasyfikowaniu działalności w danej sekcji, działalnością tą zajmują się lekarze dentyści. Ci natomiast, stosownie do art. 50 c w zw. z art. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. t.j. z 2002r., Nr 21, poz. 204 ze zm.), nie są przedsiębiorcami w rozumieniu cyt. ustawy Prawo działalności gospodarczej. Dlatego też, stosownie do art. 2 ust. 2 tej ustawy, lekarze dentyści nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu tegoż aktu i w sprawie organ ewidencyjny prawidłowo zastosował art. 7c ust. 1 pkt 1) cyt. Prawa działalności gospodarczej. W przeciwieństwie do lekarza, technik dentystyczny wykonuje czynności techniczno – dentystyczne, a stykanie się z pacjentami w związku z wykonywaniem tych robót jest technikom dentystycznym wzbronione (art. 1 i 2 ust. 1 dekretu z dnia 5 lipca 1946 r. o wykonywaniu czynności techniczno-dentystycznych (Dz.U. z 1947 r. Nr 27, poz. 104) i nie można uznać, że działalność technika dentystycznego została sklasyfikowana jako praktyka stomatologiczna. Nie może tego zmienić fakt, że skarżąca znajduje się w całym łańcuchu usługodawców i wykonawców, których wynik pracy składa się na dobro człowieka, nawet, tak jak chce ona sama – jego zdrowie, ponieważ nadal działalność skarżącej (tak jak zresztą działalność wykonawców i usługodawców, z efektów pracy których również sama korzysta), z punktu widzenia tradycyjnie ukształtowanego podziału pracy, nie jest ogólną i specjalistyczną działalnością stomatologiczną, w tym ortodontyczną. Z tych samych powodów, pojmując technika dentystycznego jako swoistego podwykonawcę, nie może zmienić takiego twierdzenia zapis pkt 69. PKD. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, przywołana zasada jest specyficzną zasadą klasyfikacji jednostek statystycznych i ma znaczenie przy pewnych procesach, zjawiskach gospodarczych i ekonomicznych, które powinny być bardziej precyzyjnie zdefiniowane w celu zapewnienia jednolitego traktowania tychże jednostek. Można w takim przypadku powołać zasadę podstawową, pkt 49 PKD, zgodnie z którą, jednostki powinny być klasyfikowane w grupowaniu, które najlepiej opisuje ich działalność, uwzględniając środki produkcji oraz proces wytwarzania. W ocenie Sądu, organ ewidencyjny nie naruszył zarówno przepisów prawa materialnego jak i proceduralnego odmawiając dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, działalności, której przedmiot został określony jako "praktyka stomatologiczna" i takiej oceny nie może zmienić odwoływanie się przez skarżącą do odrębnej klasyfikacji dla celów statystycznych, mianowicie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 3) cyt. Prawa działalności gospodarczej, określenie w ewidencji przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej następuje zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności i, jak wskazano wyżej, decyzja jest zgodna z jej zapisami. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.