II SA/Bd 650/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Paweł Staniszewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję [...] Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie dodatku motywacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w K., działając na podstawie art. 8, art. 80 ust. 1 a i art. 104 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 w związku z art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 25a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 1497 z późn.zm.) w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz.U. Nr 110, poz. 732), odmówił st. chor. W. P. - skarżącemu przyznania dodatku motywacyjnego za trzecią klasę kwalifikacyjną. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący w dniu [...] został wyznaczony na stanowisko służbowe: kierownik magazynu – Skład Kłaj, [...]. W dniu [...] objął obowiązki na tym stanowisku służbowym. Dowódca JW [..] nadał jemu trzecią klasę kwalifikacyjna w specjalności wojskowej [...] (obsługa magazynu) i [...] (obsługa magazynu uzbrojenia) – potwierdzoną zaświadczeniem nr [...] z dnia [...]. Ponadto skarżący w ostatniej opinii służbowej z 2010 r. uzyskał ocenę bardzo dobrą. Dowódca Jednostki Wojskowej [....] decyzją nr [....] z dnia [...] przyznał skarżącemu dodatek motywacyjny na czas zajmowania przez niego stanowiska służbowego – kierownika magazynu składu Kłaj Jednostki Wojskowej [...] o grupie uposażenia – 7. W dniu [....] skarżący wniósł do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w K. o przyznanie i wypłatę należnego dodatku motywacyjnego z tytułu posiadania trzeciej klasy kwalifikacyjnej. Organ podniósł, że zgodnie z § 25a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią do zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu odpowiedniego mnożnika kwoty bazowej. Na podstawie wykładni powyższego przepisu organ uznał, że w przypadku gdy żołnierz nie posiada klasy kwalifikacyjnej odpowiedniej dla zajmowanego stanowiska służbowego, zaś posiada klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla innego stanowiska, brak jest podstaw do wypłaty spornego dodatku. W celu nabycia dodatku motywacyjnego, należy bowiem posiadać klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego. Organ stwierdził jednocześnie, że błędna jest interpretacja wnioskodawcy, zgodnie z którą przedmiotowy dodatek należałoby wypłacać żołnierzowi przez okres wskazany w § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych - określony dla potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności. W ocenie organu przepis ów dotyczy jedynie możliwości potwierdzenia przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej na nowym stanowisku, i nie może mieć zastosowania dla określania prawa dla dodatku motywacyjnego, uregulowanego innym aktem prawnym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że spełnia wszystkie warunki wymagane do otrzymania dodatku motywacyjnego. Wskazał, że otrzymał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej oraz posiada trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej [...]. W dniu [...] został wyznaczony na stanowisko służbowe o specjalności [...] (gospodarka magazynowa środków bojowych) w [...] Bazie Logistycznej K., skład Kłaj, co skutkowało wstrzymaniem wypłaty dodatku motywacyjnego. Skarżący podniósł, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wstrzymania przyznanego wcześniej dodatku motywacyjnego określonych w § 25b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych. Zarzucił organowi, że zgodnie z przepisem § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, ma dwa lata na weryfikację posiadanej trzeciej klasy w nowej specjalności wojskowej. Wobec powyższego skoro wcześniej dodatek motywacyjny, w związku z uzyskaniem klasy kwalifikacyjnej był wypłacany i nie zaistniały przesłanki do jego wstrzymania, stwierdził, że decyzja o odmowie przyznania spornego dodatku do uposażenia jest wadliwa. Decyzją nr [...] z dnia [...] Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że na podstawie § 25a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, dodatek motywacyjny otrzymują żołnierze zawodowi pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, którzy uzyskali w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiadają odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną. Jak wskazał organ, dodatek ten przyznaje się żołnierzowi, który uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym z literalnego brzemienia powołanego przepisu wynika, że warunkiem niezbędnym do przyznania dodatku motywacyjnego jest posiadanie przez żołnierza zawodowego pełniącego służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych nadanej po 1 stycznia 2010 r. klasy kwalifikacyjnej uzyskanej zgodnie ze specjalnością służbową na zajmowanym stanowisku. W ocenie organu drugiej instancji, skarżący warunek posiadania odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej w stosunku do zajmowanego stanowiska służbowego spełniał w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...], ponieważ uzyskał on po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla zajmowanego wówczas stanowiska służbowego (w specjalności wojskowej [...] i [...]). Nie posiadał natomiast klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej [...], właściwej dla nowego stanowiska służbowego. Organ stwierdził, że przywołany przez skarżącego w odwołaniu § 25b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. nie odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zdaniem organu odnosi się on do wstrzymania dodatku motywacyjnego, w więc do przypadków, gdy żołnierz spełniający uprzednio warunki do przyznania mu dodatku, przestał je spełniać, zaś taki dodatek otrzymuje na podstawie wciąż obowiązującej decyzji. Jak wskazał organ decyzja nr [...] z dnia [...] przestała obowiązywać w związku ze zwolnieniem skarżącego z poprzedniego stanowiska służbowego, gdyż wydana została na czas pełnienia przez skarżącego służby na konkretnym stanowisku służbowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych organ odwoławczy wskazał, że dotyczy on wyłącznie możliwości zachowania przez żołnierza dotychczasowej klasy kwalifikacyjnej po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej. Zgodnie z tym przepisem, aby zachować uzyskaną klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Zdaniem organu, samo posiadanie klasy kwalifikacyjnej nie ma wpływu na przyznanie dodatku motywacyjnego, o ile nie jest to klasa kwalifikacyjna w specjalności wojskowej odpowiedniej do zajmowanego stanowiska służbowego. Organ stwierdził zatem, że dopóki skarżący nie potwierdzi klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności wojskowej, dopóty dodatek motywacyjny nie będzie mu przysługiwał. Organ na potwierdzenie swego stanowiska powołał punkty XX i XXX uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 79, poz. 669 ze zm.), w których wskazano, że dodatek motywacyjny miał połączyć w sobie możliwość oddziaływania na żołnierzy zawodowych w kierunku co najmniej dobrego wykonywania obowiązków służbowych oraz podnoszenia przez nich kwalifikacji zawodowych bez konieczności zmiany stanowiska służbowego. Organ odwoławczy zauważył na koniec, że gdyby wolą ustawodawcy było utrzymanie dodatku motywacyjnego dla żołnierzy po wyznaczeniu ich na nowe stanowiska służbowe w nowych specjalnościach wojskowych to w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych zawarłby stosowny przepis przejściowy. St. chorąży W. P. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej zmianę i ponowne przyznanie dodatku motywacyjnego od momentu jego wstrzymania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wypłata dodatku motywacyjnego została jemu wstrzymana po upływie trzech miesięcy licząc od objęcia nowego stanowiska służbowego, bez wydania stosownej decyzji. Podkreślił, że obejmując nowe stanowisko służbowe w JW. [..] o specjalności [...] – gospodarka magazynowa środków bojowych, nie zmienił miejsca pełnienia służby ani rodzaju i charakteru wykonywanych obowiązków służbowych, a jedynie podległość służbową. W związku z powyższym wystąpił do Dowódcy JW. [...] o wypłatę dodatku motywacyjnego uznając, iż spełnił wszystkie wymagane ku temu warunki. Dowódca decyzją z dnia [..] nie uznał jego roszczenia, a jego decyzję podtrzymał Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych – decyzją stanowiącą przedmiot zaskarżenia. Decyzji organu II instancji skarżący zarzucił, że organ rozpatrując i argumentując każde z rozporządzeń przywołanych w zaskarżonej decyzji nie potraktował stanowionego w nich prawa jako jednej spójnej całości. Skarżący wskazał, że w myśl § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w czasie egzaminu sprawdzeniu podlegają taktyka, szkolenie ogniowe (strzeleckie), rozpoznanie i armie obce, szkolenie inżynieryjno-saperskie, obrona przed bronią masowego rażenia, powszechna obrona przeciwlotnicza, łączność, terenoznawstwo, szkolenie medyczne i przedmioty specjalistyczne kierunkowe dla danej specjalności wojskowej. Zdaniem skarżącego z powyższego wynika, że przy zmianie numeru specjalności wojskowej zmienia się niewielki zakres wiedzy podlegającej sprawdzeniu na egzaminie (na zdobycie, której żołnierz ma dwa lata). Ponadto skarżący stwierdził, że w myśl zaskarżonej decyzji pozbawia się żołnierza dodatku motywacyjnego, przez co traci on wynagrodzenie za dodatkowo poniesiony trud związany ze zdobywaniem wiedzy w celu podnoszenia swoich kwalifikacji. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i ponowne przyznanie dodatku od momentu wstrzymania jego wypłaty. W odpowiedzi na skargę Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W wyniku rozpoznania sprawy Sąd stwierdził, bowiem, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które uzasadnia ich uchylenie. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia składnika uposażenia skarżącego z tytułu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Wśród dodatków tych, od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawodawca ustanowił dodatek motywacyjny (w art. 80 ust. 1a ww. ustawy), który przyznaje się żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych - za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a. Przepis ten również został dodany od dnia 1 stycznia 2010 r. mocą przepisu art. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 79, poz. 669 – odpowiednio pkt 23 i pkt 43. Podkreślić należy, iż przedmiotowy dodatek do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2010 r. mocą art. 1 pkt 43 podobnie jak regulacja z art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie klas kwalifikacyjnych, do której się on odwołuje. W myśl art. 46a ust. 1 ww. ustawy, żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Ustalono cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (art. 46a ust. 2). Według ust. 3 tego artykułu klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ. Na mocy upoważnienia ustawowego zawartego art. 46a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 1 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz.U. Nr 110, poz. 732). Zgodnie z § 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia: nadanie, podwyższenie lub potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu uzależnione jest od spełnienia przez niego łącznie następujących warunków: 1) nabycia wiedzy i umiejętności praktycznych w specjalności właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego; 2) potwierdzenia w czasie egzaminu kwalifikacyjnego wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych przewidzianych w szczegółowych kryteriach uzyskiwania klas kwalifikacyjnych specjalistów wojskowych; 3) zajmowania etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej, w której żołnierz zawodowy ubiega się o określoną klasę kwalifikacyjną przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych: a) dla klasy trzeciej - co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, b) dla klasy drugiej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania trzeciej klasy kwalifikacyjnej, c) dla klasy pierwszej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania drugiej klasy kwalifikacyjnej, d) dla klasy mistrzowskiej - co najmniej dwóch lat od daty uzyskania pierwszej klasy kwalifikacyjnej. Nadanie, potwierdzenie i podwyższenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu następuje z dniem zdania egzaminu rozkazem organu, który powołał komisje egzaminacyjną (§ 6 i § 7 rozporządzenia). W myśl przepisu § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, żołnierz zawodowy posiadający klasę kwalifikacyjną zobowiązany jest do potwierdzenia swoich kwalifikacji specjalistycznych na poziomie posiadanej klasy, jeżeli nie ubiega się o uzyskanie klasy wyższej, po upływie okresu, kiedy mógłby ją uzyskać. Obowiązek ten nie dotyczy żołnierzy zawodowych posiadających klasę kwalifikacyjną przyznaną na stałe. W przypadku gdy żołnierz zawodowy nie zamierza podnosić swoich kwalifikacji, na jego wniosek, można przyznać mu klasę kwalifikacyjną na stałe, pod warunkiem co najmniej dwukrotnego jej potwierdzenia. Klasa kwalifikacyjna przyznawana jest na stałe żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w specjalności wojskowej, w której ją uzyskał (§ 9 ust. 2). Zgodnie z ust. 3 § 9 ww. rozporządzenia, do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej zobowiązani są również żołnierze zawodowi, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. Aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Z kolei po myśli § 10 rozporządzenia utrata klasy kwalifikacyjnej następuje wówczas, gdy żołnierz zawodowy: 1) z powodu popełnionych uchybień w trakcie wykonywania obowiązków służbowych doprowadził do: a) niesprawności, awarii lub uszkodzenia użytkowanego albo powierzonego uzbrojenia i sprzętu wojskowego, b) powstania znacznej szkody w powierzonym mieniu wojskowym; 2) nie potwierdził klasy kwalifikacyjnej, nie przystąpił do egzaminu lub nie zdał egzaminu w celu podwyższenia klasy kwalifikacyjnej; 3) po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej nie potwierdził jej na dotychczas posiadanym poziomie. Utrata posiadanej klasy kwalifikacyjnej jest równoznaczna z jej obniżeniem do klasy bezpośrednio niższej i powoduje konieczność potwierdzenia odpowiednio niższej klasy kwalifikacyjnej w okresie dwóch lat. Utrata trzeciej klasy kwalifikacyjnej jest równoznaczna z jej pozbawieniem ( § 10 ust. 2 i 3). Podkreślić należy, iż dopiero rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 245, poz. 1639) Minister Obrony Narodowej zmienił rozporządzenie z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 41, poz. 1497 z późn. zm.), między innymi poprzez dodanie nowego rozdziału 4a dotyczącego dodatku motywacyjnego (§ 25a i 25b). Rozporządzenie nowelizujące weszło w życie z dniem 8 stycznia 2011 r., ze wsteczną mocą obowiązującą od 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z przepisem § 25a ust. 1 znowelizowanego rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną, otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wskazanych w pkt 1-4. Po myśli § 25a ust. 2 przedmiotowy dodatek przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który: 1) uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy; 2) posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. W § 25b rozporządzenia, uregulowano przesłanki wstrzymania oraz obniżenia dodatku motywacyjnego. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy pozostaje bezsporny, a analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że został on prawidłowo ustalony przez organy administracji publicznej. Skarżący w dniu [...] w Jednostce Wojskowej [...] zdał egzamin i otrzymał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej ([...]) korpus osobowy logistyki, grupa osobowa techniczna, [...] (obsługa magazynu) oraz [...] (obsługa magazynu uzbrojenia), co potwierdza kopia zaświadczenia nr [...] z dnia [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że skarżący w ostatniej opinii służbowej, sporządzonej w dniu [...], uzyskał ocenę ogólną bardzo dobrą. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...], przyznał skarżącemu od dnia [...] – na czas zajmowania stanowiska – kierownika magazynu Składu Kłaj Jednostki Wojskowej [...] o grupie uposażenia 7 – dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej w wysokości 0,02 (k.22 akt adm.). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] pkt 23 Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego (kierownik magazynu /[...]/, magazyn, sekcja przechowywania, skład, komenda, [...] Baza Materiałowa (ŚOW) i z dniem [...] wyznaczył na stanowisko służbowe kierownik magazynu /[...]/, magazyn środków bojowych, sekcja przechowywania, skład Kłaj, komenda bazy, [...] Baza Logistyczna (I Wsp SZ). Z dniem [...] skarżący objął obowiązki służbowe na nowym stanowisku służbowym - rozkazy dzienne Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...] nr [...] oraz z [...] nr [...] (k. 19 i 20 akt adm.). Z powyższego wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący posiadał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej [...] i [..], natomiast, zajmowane przez skarżącego obecnie stanowisko służbowe oznaczone jest specjalnością nr [...]. Nie budzi jednocześnie wątpliwości, jak zasadnie podnoszą organy orzekające w sprawie, że decyzją nr [...] z dnia [...] przyznano skarżącemu dodatek motywacyjny na czas pełnienia służby na zajmowanym wówczas stanowisku służbowym – kierownika magazynu Składu Kłaj Jednostki Wojskowej [...]. Wynika to bowiem jednoznacznie z treści tego orzeczenia, co zgodne jest ponadto z przepisem § 3 ust. 1 w zw. § 25a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Dodatek motywacyjny jest bowiem dodatkiem do uposażenia żołnierza zawodowego o charakterze stałym (art. 80 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Wobec powyższego, na skutek zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia do pełnienia służby na innym stanowisku służbowym, powyższa decyzja stała się bezprzedmiotowa i wygasła. Nie mogła ona zatem kształtować ewentualnego uprawnienia skarżącego do spornego dodatku motywacyjnego na nowym stanowisku służbowym, które objął z dniem [...]. Należy zatem zgodzić się z twierdzeniem organów, że nie zaistniała w sprawie sytuacja regulowana § 25b ust. 1 ww. rozporządzenia, nie doszło bowiem do wstrzymania dodatku motywacyjnego w rozumieniu tego przepisu. Przesłankę zaprzestania wypłaty skarżącemu dodatku motywacyjnego stanowiło bowiem wygaśniecie uprzedniej decyzji i brak, w ocenie organu, przesłanek do przyznania skarżącemu takiego dodatku na nowym stanowisku służbowym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podzielając stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku innego składu tutejszego sądu orzekającego w podobnej sprawie ( wyrok z dnia 18.09.2012r., syg. akt II SA/Bd 649/12 ) , stwierdza, że w okolicznościach także niniejszej sprawy zasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego w zakresie w jakim organy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu dodatku motywacyjnego na nowym stanowisku służbowym. Podkreślić należy bowiem, iż przesłanki nabycia prawa do dodatku motywacyjnego określił ustawodawca wprost w przepisie art. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dodatek motywacyjny przyznaje się zatem żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, którzy łącznie spełniają dwie przesłanki: - uzyskali w opinii służbowej opinię bardzo dobrą, - posiadają odpowiednią klasę kwalifikacyjną, o której mowa w art. 46a. Zgodnie z art. 46a ust. 1 klasy kwalifikacyjne odpowiadają poziomowi wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego żołnierzy zawodowych, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi. Podkreślić należy, że wraz z wprowadzeniem spornych dodatków (od dnia 1 stycznia 2010 r.) nie została zmieniona delegacja ustawowa w art. 80 ust. 6, więc ustawodawca nie upoważnił ministra do odrębnego ukształtowania przesłanek przyznania dodatku motywacyjnego, a tym bardziej wprowadzenia dodatkowych (poza ustawowymi) wymogów bądź kryteriów jego uzyskania. Jednocześnie, w art. 46a ust. 4 określił delegację do uregulowania szczegółowego sposobu i trybu nadawania, ale również potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposobu przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakresu sprawdzanej wiedzy i umiejętności, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych. W ocenie Sądu, wszechstronna analiza i wykładnia zarówno językowa, jak również systemowa oraz celowościowa wskazanych wyżej przepisów ustawowych, oraz aktów wykonawczych prowadzić musi do uznania za zasadny zarzutu skarżącego, zgodnie z którym wraz z zachowaniem (posiadaniem) klasy kwalifikacyjnej uzyskanej na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, skarżący zachował również uprawnienie do związanego z uzyskaną klasą kwalifikacyjną dodatku motywacyjnego, pomimo, że został wyznaczony na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. W § 9 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, uregulowano obowiązek (ust. 1) i możliwość (ust. 3) potwierdzania posiadanej już przez żołnierza zawodowego klasy kwalifikacyjnej. Instytucję tę należy zatem odróżnić od uzyskania klasy kwalifikacyjnej. Zgodnie z ust. 3 § 9 ww. rozporządzenia do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej zobowiązani są żołnierze zawodowi, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. Aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. O ile żołnierz zawodowy po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej nie potwierdził jej na dotychczas posiadanym poziomie (w ciągu dwóch lat), wówczas następuje utrata klasy kwalifikacyjnej (§ 10 ust. 1 pkt 3). Oznacza to, że wraz z wyznaczeniem na stanowisko służbowe o innej specjalności wojskowej żołnierz zawodowy nie traci automatycznie uzyskanej wcześniej klasy kwalifikacyjnej, lecz nadal ją posiada (do chwili potwierdzenia lub utraty). W tej sytuacji jeżeli spełniona jest jednocześnie druga ustawowa przesłanka przyznania dodatku motywacyjnego (bardzo dobra ocena uzyskana w opinii służbowej) – żołnierz zawodowy uprawniony jest do otrzymywania dodatku motywacyjnego, o którym mowa w art. 80 ust. 1a ww. ustawy. W tym przedmiocie winien orzec organ właściwy w stosunku do zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego. Dodatkowo wskazać należy, iż wobec treści § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia przepisy § 25a ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, należy interpretować w ten sposób, iż skarżący posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem. Organy wszakże w niniejszej sprawie nie kwestionują tego faktu, nie ziściły się również przesłanki dla utraty klasy kwalifikacyjnej, ani też właściwy organ nie stwierdził utraty klasy kwalifikacyjnej w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący spełniał określone w obowiązujących przepisach przesłanki przyznania dodatku motywacyjnego także po objęciu nowego stanowiska służbowego oznaczonego inną specjalnością wojskową ([...]). Nie bez znaczenia dla dokonanej przez Sąd wykładni powyższych norm prawnych pozostaje także treść przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych regulujących kwestie usytuowania żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, zaliczania go do określonego korpusu osobowego, grupy osobowej i specjalności wojskowej oraz wyznaczania na stanowisko służbowe (art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i 11a, art. 34 i art. 35). W myśl przepisu art. 35 ust. 1 ww. ustawy, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych (definiowanych jako celowość między innymi wyznaczenia na stanowisko służbowe i zwalniania z tego stanowiska) zwalniając żołnierza zawodowego, posiadającego trzecią klasę kwalifikacyjną zdobytą zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym, z pewnością właściwy przełożony służbowy uwzględnia wszystkie powyższe aspekty, w tym dotychczasowy przebieg służby, nabyte umiejętności i kwalifikacje. Zważyć należy, iż w stosunku do uprzednio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego kierownika magazynu środków bojowych, sekcji przechowywania zmiana dotyczy wyłącznie bardzo zbliżonej specjalności wojskowej w grupie osobowej technicznej (uprzednio [...] – obsługa magazynu, obecnie [..] gospodarka magazynowa środków bojowych). Nie ulega zatem wątpliwości, iż postępowanie zmierzające do potwierdzenia posiadanej klasy kwalifikacyjnej w znacznym zakresie będzie tożsame z wymaganiami jakie właściwe są dla nowej specjalności wojskowej. Podkreślić ponadto należy, że zdobywanie klasy kwalifikacyjnej jest procesem długotrwałym, jest to okres, w którym żołnierz zawodowy uzyskuje odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności praktycznych (vide § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r.), co potwierdza egzamin. Motywacyjny charakter tej instytucji przemawia także za utrzymaniem przez żołnierza w okresie posiadania klasy kwalifikacyjnej związanego z nią prawa do dodatku motywacyjnego. W ocenie Sądu, skoro żołnierz zawodowy aby uzyskać trzecią klasę kwalifikacyjną musiał ubiegać się o to przez okres co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, podjął związany z tym trud i uzyskał klasę kwalifikacyjną oraz bardzo dobrą ocenę służbową, to pozbawienie go uprawnienia do związanego z tym dodatku motywacyjnego byłoby nie tylko działaniem demotywującym, ale też sprzecznym z celem wprowadzenia omawianego dodatku do uposażenia. Żołnierz zawodowy pozostaje w służbie, i nie ma wpływu na fakt, że stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych zostaje zwolniony ze stanowiska służbowego (na którym wszakże uzyskał klasę kwalifikacyjną i bardzo dobrą ocenę służbową) i powołany został na stanowisko służbowe o innej specjalności. Te wszystkie okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że żołnierz zawodowy pomimo wyznaczenia do pełnienia służby na stanowisku służbowym o innej specjalności wojskowej nadal (do upływu okresu na potwierdzenie i ewentualnej utraty klasy kwalifikacyjnej) posiada uzyskaną uprzednio odpowiednią klasę kwalifikacyjną, w rozumieniu art. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z akt sprawy wynika, że w dacie orzekania przez organy spełniona była jednocześnie przesłanka bardzo dobrej oceny służbowej skarżącego. Wobec powyższego Sąd zważył, że odmawiając skarżącemu przyznania dodatku motywacyjnego za trzecią klasę kwalifikacyjną, organy administracji publicznej oparły swe rozstrzygnięcia na błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozstrzygnąć o uprawnieniu skarżącego do przedmiotowego dodatku motywacyjnego od objęcia nowego stanowiska służbowego uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną. Z przedstawionych powyżej względów należało uznać, że zaskarżona decyzja Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.