II SA/Bd 653/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Decyzją [..] nr [..] Starosta C. w oparciu o art. 104 oraz art. 105 § 1 k.p.a. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie zmiany decyzji tego organu z dnia [..] nr [..] (znak: [..]), zmieniającej własną decyzję z dnia [..] nr 106/2004 (znak: [..]) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z garażem oraz wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, centralnego ogrzewania, elektryczną oraz przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym do sieci miejskiej na działkach nr [..],[..],[..] obręb nr [..] przy ulicy S. G. w C., zmienioną decyzją Starosty C. z dnia [..] (znak: [..]). Jak wynika z uzasadnienia decyzji, postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w związku z wnioskiem złożonym przez S. B. w przedmiocie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [..] nr [..], polegającej na wykreśleniu zapisu o zaliczeniu budynku do XVII kategorii obiektu, nadanej jako druga, obok kategorii I. Jak wskazał organ, w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót w części usługowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która w dniu [..] stała się ostateczna. Wobec powyższego – jak zauważył Starosta – z uwagi na nierozerwalny związek decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z decyzją o pozwoleniu na budowę, zmiana decyzji, o której mowa we wniosku dotyczyć może wyłącznie tego zakresu robót, który nie został wykonany do chwili wydania pozwolenia na użytkowanie. W związku ze złożonym wnioskiem, organ uznał, iż nie ma przeciwwskazań, aby w skład obiektu budowlanego wchodziły części odpowiadające różnym kategoriom, co zgodne jest z art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego. Z uwagi na okoliczność, iż zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę w granicach kompetencji organu administracji architektoniczno – budowlanej może nastąpić tylko do chwili wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, organ uznał, że prowadzenie postępowania w kierunku zmiany decyzji z dnia [..] jest bezprzedmiotowe, w związku z czym umorzył postępowanie. We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu S. B. podniósł, iż wobec nieprawidłowego zapisu dotyczącego kategorii należącego do niego budynku – z nieprawidłowego zapisu: kategoria I i kategoria XVII, na prawidłowy: kategoria I, przy czym wniosek jego nie został rozpatrzony przez Starostę w sposób merytoryczny. Odwołujący się wskazał, iż nie kwestionuje decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z dalszej części odwołania wynika, iż postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nałożono na odwołującego się karę, przy czym do wyliczenia kary przyjęto współczynnik "K" dla kategorii obiektu XVII, wobec czego kara wyniosła 75000 zł. Gdyby natomiast przyjęty został współczynnik "K" dla kategorii obiektu I, kara wynosiłaby 5000. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielając stanowisko zajęte przez Starostę C. podniósł, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej prawidłowo dla część obiektu, o którym mowa, nadał kategorię XVII, którą stanowią: budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe. W przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy zauważył, iż przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wymienione są w art. 145 § 1 k.p.a., w przedmiotowej natomiast sprawie żadna z owych przesłanek nie zachodzi. Na decyzję Wojewody [...] S. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący kwestionując postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] ([...]) nakładające na niego karę za nielegalne użytkowanie budynku podniósł, iż w prowadzonym postępowaniu winny zostać przesłuchane w charakterze świadków osoby wskazane przez skarżącego, bowiem błędne jest stanowisko PINB, który przyjął, iż w lokalu prowadzona jest działalność handlowa. Skarżący wskazał, że należący do niego budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i powinien być zaliczony do kategorii I (współczynnik obiektu 2,0) W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Wojewoda [...] trafnie stwierdził, że zmiana pozwolenia na budowę może nastąpić do czasu gdy budynek nie zostanie oddany do użytkowania. Oddanie budynku do użytkowania niejako konsumuje decyzje o pozwoleniu na budowę. Zmiana pozwolenia na budowę na podstawie art. 155 K.p.a. teoretycznie nie jest wykluczona, jednakże musiałyby zachodzić wszystkie warunki z art. 155 K.p.a. Przede wszystkim w pierwszej kolejności należy nadmienić, że zastosowanie art. 155 K.p.a. jest możliwe jedynie w stosunku do decyzji niewadliwych. Zastosowanie tego przepisu nie jest ograniczone czasowo (wyrok WSA z 1.7.2004 sygn. IV S.A. 3974/01 dostępny w Bazie Internetowej NSA) Skarżący natomiast uważa, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest wadliwa w tej części w jakiej określa kategorię budynku. W decyzji nr [...] z dnia [...] stwierdzono: "określa się kategorię obiektu budowlanego jako I – budynki mieszkalne jednorodzinne, XVII – budynki handlu, gastronomii i usług." Skarżący uważa natomiast, że budynek należy zakwalifikować do kategorii I. Tym samym wskazuje on na wadliwość decyzji. Przepis art. 155 K.p.a wskazuje na przesłanki negatywne i pozytywne. Przesłanką negatywną jest to, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, a przesłanka pozytywna wymaga wyrażenia przez stronę zgody na zmianę decyzji ostatecznej na mocy której strona nabyła prawo, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, że badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organy obu instancji przy wydawaniu ostatecznej decyzji. "W przeciwnym wypadku, wszczęcie postępowania z art. 155 K.,p.a. otwierałoby de facto drogę do rozpatrywania sprawy w trzeciej, a nawet czwartej instancji. Nie dałoby to się pogodzić z zasadą zawartą w art. 15 K.p.a. ( (wyrok NSA z 13.3.1996 r. III S.A. 1962/95, wyrok NSA z 13.12.1996 r. III S.A. 1212/95, z dnia 15.11.1996 r. III S.A. 1110/95). Ze względu na to, że obiekt został oddany do użytku należy podzielić stwierdzenie orzekających w sprawie organów, że brak jest przedmiotu postępowania i tym samym zachodzą warunki do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. Zarzuty skargi dotyczą natomiast wadliwości decyzji merytorycznych wydanych w sprawie, co nie podlega kontroli sądu w tej sprawie. Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 157, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.