II SA/Bd 654/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Starosta I., w oparciu m.in. o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej powoływanej też jako Prawo budowlane), zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A. z o.o. w K. pozwolenia na budowę centrum handlowego z wewnętrznymi instalacjami: elektrycznymi, SAP, DSO, wodno-kanalizacyjną, hydrantową, kanalizacji deszczowej, wentylacji mechanicznej, chłodnictwa, wody lodowej, tryskaczową wraz z infrastrukturą zewnętrzną: parkingami, drogami wewnętrznymi, zjazdem na ul. G., przyłączami i instalacjami zewnętrznymi: elektryczną, teletechniczną, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz przebudową rurociągu solanki, w I. przy ul. W., działki nr ew.: [...] w obrębie ew. I., obr. [...]; określając bardzo dokładnie warunki pozwalnia oraz opisując szczegółowo przebieg postępowania w sprawie. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła spółka T. - sp. z o.o. w P., w którym domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w I instancji lub orzeczenia co do istoty sprawy albo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzuciła organowi I instancji wydanie decyzji obarczonej wadą nieważności, z powodu rażącego naruszeniem prawa tj.: art. 32 ust. 1 pkt. 1) prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1), art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U Nr 199, poz. 1227 ze zm; zwaną dalej "ustawą środowiskową") i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"); a ponadto art. 38 pkt. 3) ustawy uzdrowiskowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt. 23) ustawy z dnia 4 marca 2011 r. o zmianie ustawy uzdrowiskowej (Dz.U Nr 73, poz. 390, ze zm., zwaną dalej "ustawą zmieniającą"). Poza tym w/w spółka zarzuciła organom obu instancji naruszenie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 i art. 81 prawa budowlanego oraz § 4 ust. 1 pkt. 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Odwołanie w sprawie wniosła również spółka K. – sp. z o.o. w P., która dodatkowo zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 80 kpa, poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z uwag na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia [..] inwestor złożył odpowiedź na wniesione odwołania, wnioskując o utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu w/w odwołań Wojewoda K. decyzją z dnia [...] znak: [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, że został on wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, będące w chwili sporządzenia projektu członkami właściwej izby samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także, że wnioskodawcy uzyskali niezbędne pozwolenia, opinie i uzgodnienia i że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego dla terenu przedmiotowej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej I. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - galeria", publ. Dz.Urz. Woj. [...] oraz uchwałą Rady Miejskiej I. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. M. i ul. R. w I. , publ Dz.Urz. Woj. [...]), organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym wobec nie zaistnienia przesłanek do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Starosta I. zasadnie wydał decyzję zatwierdzającą przedmiotowy projekt budowlany i udzielającą w/w inwestorowi pozwolenie na budowę. Ustosunkowując się do natomiast do zarzutów odwołania, w tym w pierwszej kolejności do stanowiska odwołującego, iż do nowego wniosku o pozwolenie na budowę powinna być dołączona przez inwestora nowa decyzja Prezydenta Miasta I. o środowiskowych uwarunkowaniach organ wyjaśnił, że inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę przedłożył decyzję środowiskową dla inwestycji Prezydenta Miasta I. z dnia [...] znak: [...], że decyzja ta została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] znak: [...] uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji , że na skutek tego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta I. ponownie wydał w dnia [...] decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (znak: [...]), a decyzja ta stała się ostateczna dnia [...]. Jednocześnie podkreślił, że w okresie od dnia [...] do dnia [...] postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę było zawieszone. Zdaniem organu powyższe okoliczności wskazują, że dla spornego przedsięwzięcia inwestor uzyskał ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i, że decyzja ta występowała w obrocie prawnym zarówno w chwili wydawania pozwolenia na budowę, jak i obecnie. Decyzja SKO z dnia [...] nie wyeliminowała bowiem definitywnie decyzji środowiskowej, gdyż uchyliła ona jedynie decyzję Prezydentowi Miasta I. i przekazała mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, obligując go do powtórnego rozpoznania sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia. Działania Prezydentowi Miasta I. nie powodowały zatem wszczęcia nowego postępowania, a jedynie stanowiły kontynuacją pierwotnie wszczętego postępowania w tej sprawie. W trakcie rozstrzygania zaś kwestii związanych z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach postępowanie przed organem administracji architektoniczno-budowlanej było zawieszone, a organ podjął je na wniosek inwestora dopiero w czasie, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stała się ostateczna. Tym samym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiło, jak podsumował organ, przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowi to zdaniem organu, o właściwości i zgodności z prawem postępowania Starosty I. W ocenie organu niesłuszne jest także stanowisko wyrażone w odwołaniu, iż wyeliminowanie przez SKO decyzji z dnia [..] powinno prowadzić do umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że stanowiący podstawę prawną umorzenia postępowania przepis 105 § 1 kpa nie może być interpretowany rozszerzająco, ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, a także, że przepis ten ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Nie można zatem, zdaniem organu, uznać za prawidłowe i dopuszczalne umorzenie postępowania z tej tylko przyczyny, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] została przez SKO uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta I. Organ nie podzielił również wyrażonej w odwołaniach interpretacji przepisu art. 38 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1399 ze zm., zwaną dalej ustawą uzdrowiskową). Wskazał, że z treści tego przepisu wynika, że na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochronnych ochrony uzdrowiskowej, oznaczone literami "A", "B" i "C" i, że strefa "C", dla której procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45%, obejmuje obszar przyległy do strefy "B", stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. W ocenie organu, mająca pierwszeństwo przed innymi wykładniami - wykładani językowa przytoczonego przepisu wyraźnie wskazuje, że procentowy udział terenów biologicznie czynnych dotyczy całego obszaru strefy "C" i, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by twierdzić, że wartość ta dotyczy każdej nieruchomości wchodzącej w skład strefy "C". Skoro więc literalnie brzmienie art. 38 pkt 3 ww. ustawy nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, to tym samym, jak wskazał organ, do jego interpretacji nie wolno stosować wykładni rozszerzającej. Argumentując poprawność interpretacji art. 38 pkt 3 ww. ustawy organ powołał się także, poprzez analogię, na stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1218/10, w którym Sąd ten przyjął, że minimalny wskaźnik procentowy terenów zielonych dla strefy "B" odnosi się do obszaru całej strefy, a nie poszczególnych nieruchomości. Poza tym organ wskazał na pismo zastępcy Prezydenta Miasta I. z dnia [...] (znak: [...]), w którym podmiot ten stwierdził, że na podstawie szacunkowych obliczeń można z całą pewnością przyjąć, że aktualny procentowy wskaźnik terenów biologicznie czynnych w strefie C w znaczący sposób przewyższa określone ustawą 45 % i planowana inwestycja budowy centrum handlowego nie będzie w istotny sposób oddziaływać na obniżenie istniejącego odsetka terenów biologicznie czynnych w całej 668 hektarowej strefie C oraz, że tym samym zostanie zachowany w dalszym ciągu ustawowy wymóg procentowego udziału terenów biologicznie czynnych w wielkości nie mniejszy niż 45 %. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał poza tym zarzut odwołujących spółek, iż zaskarżone pozwolenie na budowę narusza ustalenia planu miejscowego właściwego dla terenu inwestycji. Zarzut ten odwołujący oparli, jak wyjaśnił organ, na twierdzeniu, że realizacja spornego przedsięwzięcia jest uzależniona od wcześniejszego wybudowania dróg publicznych przez władze publiczne, wskazując że w sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż nie stanowi go zawarcia przez inwestora umów cywilnoprawnych z Prezydentem Miasta I. i Powiatem I. Ustosunkowując się do wskazanego zarzutu organ podkreślił, że plan miejscowy, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [..] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W.- galeria" stanowi, że cyt. "realizacja obiektów wielkopowierzchniowych uwarunkowana budową drugiej jezdni ul. W. i skrzyżowania ulic [...] oraz ulic [...]". Powyższe ustalenie planu miejscowego nie przewiduje w ocenie organu obowiązku wybudowania ww. ulic, przed wybudowaniem przedmiotowego centrum handlowego. Plan stanowi bowiem, że realizacja takiego obiektu jest uwarunkowana budową ulic. Oznacza to, zdaniem organu, że mogą one zostać wybudowane w trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ podkreśli, że inwestor zawarł z zarządcą drogi oraz Powiatem I. umowy zobowiązujące go do realizacji wskazanych inwestycji drogowych i, że w momencie wydawania zaskarżonego pozwolenia na budowę dysponował on już pozwoleniami na budowę dla tych inwestycji. Biorąc też pod uwagę, że o ww. umowach stanowi także art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, organ stwierdzili, że nie ma podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżących o uzasadnionym podejrzeniu zawarcia umów zobowiązujących do realizacji inwestycji drogowych tylko po to, aby inwestor mógł uzyskać zaskarżoną decyzję. Poza tym organ podkreślił, że ani z ustaleń planu miejscowego, ani też z innych przepisów prawa, nie wynika podnoszone w odwołaniach twierdzenie, iż ww. drogi publiczne powinny wybudować władze publiczne. Przepis art. 16 ustawy o drogach publicznych stanowi natomiast, jak zaznaczył organ, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową (np. centrum handlowe) należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Za niezgodne z prawdą uznał organ także twierdzenie odwołujących spółek, iż wpięcie przełożenia sieci solankowej w istniejącą sieć ma się odbyć bezpośrednio w granicy działki inwestora z działką nr [...], wskazując że z projektu budowlanego wynika, że włączenie do istniejącego rurociągu nastąpi w odległości 0,5 m od granicy z działką nr [..]. Tym samym więc wpięcia sieci solankowej inwestor dokona, jak podkreślił organ, na terenie swojej nieruchomości, w związku z czym zgoda właściciela działki nr [..] nie jest potrzebna. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania o wadliwości przedmiotowego projektu budowlanego, organ wskazał, że podstawą tego zarzutu jest własna ocena odwołujących i, że załączone do wniosku o pozwolenie na budowę dokumenty podlegają weryfikacji, nie przez strony postępowania, lecz wyłącznie przez właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie określonym przepisami prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie zasługuje jedynie zarzut odwołania dotyczący nie podania w metrykach rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego specjalności projektanta (projektantów); niemniej jednak organ stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzje spółka komandytowo-aukcyjna T. w P. (przekształcona spółka z o.o. T. w P.) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzjom organów obu instancji wadą nieważności z powodu rażącego naruszeniem prawa tj.: art. 32 ust. 1 pkt. 1) prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1), art. 86 ustawy środowiskowej i art. 105 § 1 kpa; a także art. 38 pkt. 3) ustawy uzdrowiskowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt. 23) ustawy zmieniającej. Poza tym skarżąca zarzuciła organom obu instancji inne naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 i art. 81 prawa budowlanego oraz § 4 ust. 1 pkt. 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 kpa i art. 80 kpa. Uzasadniając skargę skarżąca wyjaśniła, że rażące naruszenie art. 32 ust. 1 pkt. 1) prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1) i art. 86 ustawy środowiskowej oraz art. 105 § 1 kpa, wynikało z faktu wyeliminowania z obrotu prawnego przez SKO (decyzja z dnia [...]), złożonej przez inwestora w dniu [...] wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta I. z dnia [...]. Zdaniem skarżącej skoro zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt. 1) prawa budowlanego pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu wymaganej prawem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a z art. 72 ust. 1 pkt. 1) ustawy środowiskowej wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zaś w świetle art. 86 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa wart. 72 ust. 1, to tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji Prezydenta Miasta I. z [...] stanowi o bezprzedmiotowość postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i w związku z tym obliguje organ do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nie ma natomiast znaczenia dla sprawy, jak wskazała skarżąca, że w dniu [...] Prezydent Miasta I. wydał dla przedsięwzięcia nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż – jak wyjaśniła – ta nowa decyzja powinna być dołączona przez inwestora do nowego wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, a ten nowy wniosek winien być rozpatrywany przez organ I instancji w nowym postępowaniu. Rażące naruszenia art. 38 pkt. 3) ustawy uzdrowiskowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 23) ustawy zmieniającej wynikało natomiast, zdaniem skarżącej, z niewłaściwego rozumienia przez orzekające organy wskazanego przepisu. Okoliczność, że sporne przedsięwzięcie ma być realizowane w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej dla Miasta I., oznacza w świetle treści ww. przepisu, że w projekcie budowlanym inwestora powierzchnia biologicznie czynna winna stanowić co najmniej 45 % sumy powierzchni wszystkich działek, na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Tymczasem, jak wyjaśniła skarżąca, w przedmiotowym projekcie budowlanym powierzchnia biologicznie czynna stanowi jedynie 20 % powierzchni działek, co stanowi o rażącym naruszeniu przez organy postanowień przepisu art. 38 pkt. 3) ustawy uzdrowiskowej. Skarżąca podkreśliła, że niedopuszczalne jest interpretowanie wskazanego przepisu, w sposób przyjęty przez orzekające organy, tj. przyjęcie, że udział powierzchni biologicznie czynnej w wysokości 45% nie dotyczy powierzchni działki czy sumy powierzchni działek przeznaczonych pod inwestycję, lecz limit ten dotyczy całej strefy. Zdaniem skarżącej taka wykładnia ww. przepisu wypacza jego sens, gdyż w skrajnym przypadku możliwe jest, aby dana inwestycja na swym terenie w ogóle nie posiadała powierzchni biologicznie czynnej, skoro to w całej strefie ma być nie mniej, niż 45 % terenów biologicznie czynnych, a poza tym ogranicza ona prawo własności pozostałych inwestorów do działek budowlanych w strefie "C" i preferuje tych inwestorów, którzy jako pierwsi w strefie "C" uzyskają pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała ponadto, że orzekające organy naruszyły także postanowienia miejscowego planu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej I. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W.- galeria", uzależniające zdaniem skarżącej realizację obiektów wielkopowierzchniowych na terenie planowanej przez inwestora inwestycji od wcześniejszego wybudowania drugiej jezdni ul. W. i skrzyżowania pobliskich ulic przez władze publiczne. Warunek ten, jak podkreśliła spółka, do chwili wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji nie został spełniony. Zdaniem skarżącej spełnienia tego warunku, wbrew twierdzeniom orzekających organów, nie stanowi zawarcia przez inwestora umów cywilnoprawnych z Prezydentem Miasta I. i z Powiatem I. Skarżąca zaznaczyła, że wskazane umowy, ze względu na swój cywilnoprawny charakter mogą być w każdej chwili rozwiązane oraz, że nie zostały one zawarte w ramach postanowień ustawy o zamówieniach publicznych, co może skutkować ich nieważnością. Dlatego też, jak stwierdziła skarżąca, co do tych umów zachodzi uzasadnione podejrzenie, iż umowy te zostały zawarte tylko po to, aby inwestor mógł uzyskać korzystną dla siebie decyzję. Poza tym skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu niezgodne z prawdą stwierdzenie, że przedłożony projekt budowlany uzyskał wymagane uzgodnienia, pozwolenia i opinie, wskazując że przedmiotowy projekt budowlany przewiduje przełożenie sieci solankowej, że z planu sytuacyjnego wynika, iż wpięcie przełożenia tej sieci w istniejącą sieć ma się odbyć bezpośrednio w granicy działki inwestora z działką nr [...] , że w związku z tym właściciel działki nr [..] winien wyrazić zgodę na prowadzenie przez inwestora prac budowlanych w granicy jego działki i, że w sprawie inwestor takiej zgody właściciela działki nr [..] inwestor nie posiada. Skarżąca zarzuciła również wady przedłożonemu w sprawie projektowi budowlanemu, stwierdzając, iż nie spełnia on standardów w zakresie doświetlenia normatywnego w obiekcie wielkopowierzchniowym, gdyż zapewnia je tylko poprzez zastosowanie świetlików dachowych, a także że zaniechano dokonania odpowiednich uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej w odniesieniu do schematu oddymiania, ewakuacji i sieci przeciwpożarowej oraz, że w rysunkach zawartych w przedmiotowym projekcie budowlanym, niezgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nie podano przy nazwisku projektanta jego specjalność projektowej. Uzasadniając natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, skarżąca stwierdziła, że orzekające organy nie wyjaśniły stanu sprawy oraz dokonały dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącej do nieprawidłowego - bo niezgodnego z materiałem dowodowym - stwierdzenia, że sporządzony w sprawie projekt budowany odpowiada warunkom prawa budowlanego oraz, że inwestor dopełnił wszelkich wymagań niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując i powtarzając w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiedź na skargę wniósł również inwestor, domagając się oddalenia skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując wniesioną skargę Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej instancji. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 Prawa budowlanego jak również w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Jak wynika bowiem z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym ustawa Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, iż na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej I. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W.- galeria", (publ. Dz.Urz. Woj. [...]) oraz uchwałą Rady Miejskiej I. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. M. i ul. R. w I., (publ. Dz.Urz. Woj. [...]), Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję, czy też postanowienie organu administracji (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006r., str. 143). W kontekście powyższych rozważań należy odnieść się do zarzutu skargi wskazującego na rozbieżność pomiędzy zatwierdzonym projektem budowlanym a treścią art. 38 ustawy uzdrowiskowej w zakresie uregulowanej w tym przepisie wielkości procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej określonej dla strefy "C" ochrony uzdrowiskowej. Zdaniem Sądu, argumentacja strony skarżącej nie jest trafna. Należy zwrócić uwagę na dwie okoliczności: pierwsza to argument wywodzący się wprost z wykładni językowej przepisu, druga to względy wykładni systemowej i funkcjonalnej. Już pierwsza z tych wykładni prowadzi do uznania treści tego przepisu za jednoznaczny i wskazuje, że minimalny wskaźnik procentowy udziału terenów biologicznie czynnych w strefie "C", odnosi się do powierzchni całej strefy, a nie dla poszczególnych nieruchomości. Jest to logiczne, gdy skonfrontuje się treść przepisu z intencją jego uchwalenia. Względy funkcjonalne wskazują na to, że głównym celem ochrony obszaru uzdrowiskowego jest takie kształtowanie urbanistyczne, które gwarantuje maksymalne wykorzystanie warunków naturalnych uzdrowiska i ich ochronę przed degradacją. Trudno byłoby spełnić ten cel gdyby uznać, że każda nieruchomość-bez względu na jej walory naturalne- jest objęta obowiązkiem zachowania tego wskaźnika. Należy również zauważyć, iż przepis art. 38 umieszczony został w rozdziale 5 ustawy: "Nadawanie obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej". Rozdział ten zawiera kompletną systemową regulację odnoszącą się do warunków i trybu nadawania obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej. Przepisy te skierowane są jedynie do organów gminy wiążąc je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane, ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza administracji publicznej. To plany zagospodarowania przestrzennego muszą zawierać ustalenia, które określają między innymi zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej. Przepis art. 38 ustawy uzdrowiskowej nie może zatem kształtować w sposób bezpośredni uprawnień lub obowiązków w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy, charakter tej regulacji i zakres związania rady gminy jego postanowieniami nie kształtuje sytuacji prawnej indywidualnych podmiotów, taką rolę kształtującą mają jedynie postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Kompetencje do określenia w/w warunków ustawodawca przyznaje radzie gminy. Konkretyzacji tego uprawnienia dokonuje rada gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru, na którym znajdują się strefy ochrony uzdrowiskowej. Kolejnym zarzutem skargi związanym z naruszeniem zaskarżoną decyzją przepisów proceduralnych jest zarzut naruszenia art. 105 §1 kpa poprzez zaniechanie umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji wobec jego bezprzedmiotowości po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzji Prezydenta Miasta I. z dnia [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zarzut ten również jest nietrafny. Umorzenie postępowania może nastąpić tylko w przypadku, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty lub nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. III SA 2225/01 Biul.Skarb. 2003/6/25). Dokonując oceny żądania jednostki w aspekcie wywołania skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego organ administracji publicznej winien zbadać, czy przedmiotem tego żądania jest należąca do właściwości tego organu sprawa indywidualna rozstrzygana decyzją administracyjną (art.1 pkt 1 k.p.a.). Spełnienie warunków co do strony podmiotowej i przedmiotowej postępowania administracyjnego przesądza o konieczności wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji, gdy istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz narusza interes strony skarżącej. Należy podkreślić, że brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu powyższego przepisu, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Dopiero wynik postępowania administracyjnego pozwala na ocenę zasadności wniosku strony (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1989r. S.A./Wr 957/88, ONSA 1989 Nr1, poz.22, wyrok NSA z dnia 25 maja 2000 r., IISA/Łd 251/97- niepubl., z dnia 9 października 2000 r. IVSA 707/00 – niepubl., z dnia 17 kwietnia 2002 r. II SA/Gd 1266/00 – niepubl.). Podzielając zasadność przedstawionych poglądów Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku strony skarżącej, w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn uzasadniających umorzenie postępowania. Jego przedmiotem było żądanie strony skarżącej wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Żądanie to należało rozpoznać i wydać decyzję zawierającą rozstrzygnięcie merytoryczne przez uwzględnienie bądź odmowę uwzględnienia żądania strony, w trybie właściwych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, również w przypadku ustalenia braku przesłanek do uwzględnienia żądania. Umorzenie postępowania w tej sprawie mogłoby natomiast nastąpić, gdyby strona inicjująca wszczęcie postępowania cofnęła wniosek i nie zachodziłyby przesłanki negatywne umorzenia postępowania, określone w art. 105 § 2 kpa. Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dopuszczenie do realizacji przedmiotowej inwestycji przed budową drugiej jezdni ul. W. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego również nie zasługuje na aprobatę. Art. 16 ustawy o drogach publicznych statuuje obowiązek określenia warunków lub przebudowy drogi, realizowanych w ramach inwestycji niedrogowej w umowie między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów objętych przedmiotową inwestycją nie przewidują wcześniejszego realizowania inwestycji drogowej przed wybudowaniem centrum. Natomiast uzyskanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu uzależnione jest od uprzedniej realizacji inwestycji drogowych (str. 18 decyzji I instancji). W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie wymagane było uzyskanie zgody właściciela działki [..] na prowadzenie robót budowlanych na tej nieruchomości z uwagi na konieczność wpięcia przełożenia sieci w istniejącą sieć bezpośrednio w granicy tej działki. Analiza projektu budowlanego wskazuje jednakże, że granice działki [...] nie zostaną naruszone prze wykonywaniu tych robót, gdyż wpięcie nastąpi w odległości ok.0.5 m od granicy. Zgoda właściciela tej działki [...] nie jest zatem wymagana, co implikuje uznanie zarzutu w tym zakresie za niezasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi o wadliwości przedmiotowego projektu budowlanego w zakresie doświetlenia normatywnego i ochrony przeciwpożarowej wskazać należy, że oceny zgodności projektu pod kątem wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych i higieny pracy dokonują właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie określonym przepisami prawa budowlanego i w tym zakresie uzgodnienia takie zostały w pełnym zakresie poczynione. Strona skarżąca podniosła również, że niezgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120 poz. 1133 z późn. zm.) nie podano przy nazwisku projektanta jego specjalność projektowej. Istotnie w metryce rysunku brak jest wskazania specjalności projektanta., co stanowi uchybienie przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Brak tej informacji nie miał w ocenie sądu istotnego charakteru, a treść projektu nie budzi żadnych wątpliwości co do tego, jakiej branży dotyczy. Wbrew twierdzeniom skargi organ orzekając w sprawie sprostał zachowaniu reguł proceduralnych zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej. Zdaniem Sądu, prawidłowo i wnikliwie wyjaśnił wszelkie okoliczności niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności, jak wynika to z motywów rozstrzygnięcia, znajdujących odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, organ zbadał należycie sprawę w kontekście obowiązków wynikających z art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że organ przeprowadził wnikliwe postępowanie wyjaśniające (z poszanowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 77 § 1 k.p.a.) i ustalił, że projektowana inwestycja nie narusza zapisów planu, jak też przepisów techniczno-budowlanych. Ustalono, że projekt budowlany został zaopiniowany przez właściwych rzeczoznawców pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii. Wbrew argumentom skargi organ wziął pod uwagę wszelkie okoliczności wskazywane przez stronę skarżącą, związane z realizacją zamierzenia inwestycyjnego i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., Nr 270).