II SA/Bd 659/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury [...] w [...] sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO") z dnia [...] listopada 2017 r. [...] (pkt 1 wyroku). W związku z ww. wyrokiem SKO decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia R. S. (zwanemu dalej "skarżącym") uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z treści uzasadnienia ww. decyzji wynika, iż decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Starosta T. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, zwanej w skrócie "p.r.d.") cofnął skarżącemu uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów. Organ powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] grudnia 2012 r. (sygn. akt [...]), zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w B. IV Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. akt [...]) zgodnie, z którym skarżący został prawomocnie skazany za poświadczenie nieprawdy polegające na wydaniu zaświadczenia o dokonaniu badania technicznego pojazdu, którego w rzeczywistości nie wykonano. Organ podniósł, że prawomocny wyrok karny, w którym skazano stronę za przestępstwo fałszu intelektualnego jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek rozpoznania skargi od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy przytoczył uchwalę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, dokonującą wykładni przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., przytaczając stanowisko NSA, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowy m (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". WSA w Bydgoszczy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a") ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny i prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego, i w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego lub wyrok warunkowo umarzający względem niego postępowanie karne jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). Sąd zwrócił uwagę na fakt upływu 6 miesięcznego okresu próby określonego w wyroku karnym, który zapadł względem skarżącego, co sprawia, że zgodnie z art. 14 ust. 1a ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym należy usunąć z tego Rejestru dane osoby, wobec której warunkowo umorzono postępowanie po upływie terminu określonego w art. 68 § 4 kk, tj. po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Skutkiem tego ww. orzeczenie sądu karnego należy traktować tak jak zatarty wyrok skazujący (por. art. 106 kk). W rezultacie przestaje działać związanie organu ustaleniami tego orzeczenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta T., decyzją z dnia [...] października 2017 r., cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji SKO decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymało ją w mocy. Rozpatrując skargę na ww. decyzję SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18 uchylił decyzję SKO. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego SKO decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO podało, że na podstawie zeznań złożonych w postępowaniu karnym przez świadków: K. K. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), A. M. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), K. Ś. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), G. G. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), J. M. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), B. N. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), S. K. (protokół z dnia [...].09.2011 r.), M. S. (protokoły z dnia [...].09.2011 r. i z dnia [...].12.2011 r.), M. K. (protokół z dnia [...].10.2011 r.), E. P. (protokoły z dnia [...].10.2011 r. i z dnia [...].12.2011 r.), J. D. (protokoły z dnia [...].10.2011 r. i z dnia [...].11.2011 r.), R. C. (protokół z dnia [...].11.2011 r.). E. L. (protokół z dnia [...].12.2011 r. ), P. M. (protokół z dnia [...].10.2011 r.), A. H. (protokół z dnia [...].12.2011 r.) oraz na podstawie wyjaśnień złożonych w postępowaniu karnym przez A. O. (protokół z dnia [...].12.2011 r.) i P. M. (protokół z dnia [...].12.2011 r. ) ustaliło: A. O. w okresie od [...] sierpnia 2004 r. do [...] czerwca 2011 r. był kierownikiem, a w okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] sierpnia 2011 r. wykonywał pracę pełniącego obowiązki kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. . W 2011 r. na stanie zakładu znajdował się niesprawny technicznie pojazd marki Żuk o nr rej. [...], który posiadał instalację gazową. W dniu [...] maja 2011 r. Zakład Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. nabył od Gminy C. samochód specjalny gaśniczy marki Żuk A-06 o nr rej. [...]. Pojazd ten nie posiadał instalacji gazowej i nie miał ważnego przeglądu technicznego. W lipcu 2011 r. A. O. polecił podległym sobie pracownikom, aby dokonali przekładki instalacji gazowej z pojazdu marki Żuk o nr rej. [...] do nowo zakupionego pojazdu marki Żuk o nr rej. [...]. K. Ś. przełożył butlę gazową i jakieś drobne części, natomiast K. K. przełożył przystawkę do gaźnika i przełączniki. [...] marki Żuk o nr rej. [...], pomimo braku ważnego przeglądu technicznego, na polecenie A. O. był użytkowany przez pracowników ZGK L. w okresie do [...] sierpnia 2011 r. Często jednak samochód ten psuł się, gasł mu silnik i trzeba było go holować na teren zakładu. Gdy kierownikiem Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. został J. D. zakazał użytkowania tego samochodu i po [...] sierpnia 2011 r. pojazd ten stał na terenie ZGK L. na placu oczyszczalni ścieków. A. O. będąc jeszcze pełniącym obowiązki kierownika ZGK L. podjął szereg czynności, aby zalegalizować niezgodny z prawem samowolny montaż instalacji gazowej do samochodu marki Żuk A-06 o nr rej. [...]. W tym celu, pod koniec lipca 2011 r. A. O. pojechał do P. M., który prowadził przedsiębiorstwo między innymi w zakresie montażu instalacji gazowych i powiedział mu, że do zakupionego pojazdu marki Żuk jego pracownicy sami przełożyli instalację gazową z podobnego samochodu. A. O. zapytał P. M., czy nie wystawiłby dokumentu w postaci wyciągu ze świadectwa homologacji celem zalegalizowania przełożonej instalacji gazowej. P. M. odpowiedział, że nie zrobi tego, gdyż byłoby to przestępstwo. Po kilku dniach do P. M. przyjechał księgowy z zakładu R. C. i również namawiał go do wystawienia tego dokumentu. W końcu P. M. zgodził się to zrobić. W dniu [...] lipca 2011 r. P. M. wypisał wyciąg ze świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem seria D nr [...] dla pojazdu marki Żuk o nr rej. [...], pomimo, że nie wykonał tej instalacji gazowej. P. M. poprosił również swojego pracownika M. K., aby podpisał się na wyciągu jako osoba montująca instalację. P. M. wystawił również fakturę VAT poświadczającą nieprawdę, co do wykonania usługi montażu instalacji gazowej w pojeździe marki Żuk A-06 o nr rej. [...], której w rzeczywistości nie wykonano. Dokumenty wyżej wymienione P. M. przekazał R. C., a ten A. O.. Na początku sierpnia 2011 r. A. O. pojechał do okręgowej stacji kontroli pojazdów w T. i poprosił swojego dalszego kuzyna - uprawnionego diagnostę skarżącego, aby wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym dla pojazdu marki Żuk o nr rej. [...], do którego została przełożona instalacja gazowa, ale bez faktycznego przeprowadzenia tego badania, gdyż pojazd znajdował się na terenie Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. . W przedłożonych dokumentach przez A. O. brakowało jednak dokumentów- związanych z instalacją gazową, dlatego skarżący nie wystawił takiego zaświadczenia. Jednocześnie skarżący powiedział A. O., że jak już będzie miał wpis w dowodzie rejestracyjnym o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem, to wystawi mu takie zaświadczenie. W dniu [...] sierpnia 2011 r. A. O. - pomimo ustania stosunku pracy w ZGK L. - złożył w Starostowie Powiatowym w T. wniosek o dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Żuk o nr rej. [...] poprzez dokonanie wpisu o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem. A. O. do wniosku załączył poświadczające nieprawdę dokumenty wystawione przez P. M.. Na tej podstawie Starostwo Powiatowe w T. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] dokonało wpisu adnotacji "GAZ" świadczącej o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem. Po kilku dniach A. O. pojechał z posiadanym dowodem rejestracyjnym do skarżącego i ponownie poprosił go o wystawienie, bez rzeczywistego przeprowadzenia badania technicznego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe marki Żuk o nr rej. [...]. Skarżący zgodził się i w dniu [...] sierpnia 2011 r. jako uprawniony diagnosta wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] oraz dokument w postaci opisu zmian dokonanych w pojeździe nr [...] dla pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...], który w tym czasie był niesprawny technicznie i znajdował się na terenie Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. . Jednocześnie, dla stworzenia pozoru, że badania takie zostały przeprowadzone, została wystawiona faktura VAT. Powyższe dokumenty zostały następnie przekazane A. O.. W dniu [...] sierpnia 2011 r. A. O. - pomimo ustania stosunku pracy z ZGK L. - złożył w Starostwie Powiatowym w T. wniosek o rejestrację pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...]. A. O. do wniosku załączył między innymi poświadczające nieprawdę dokumenty w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe nr [...] dla pojazdu marki Żuk o nr rej. [...]. Na tej podstawie Starostwo Powiatowe w T. wydało decyzję o czasowej rejestracji ww. pojazdu, wydając jednocześnie pozwolenie czasowe, tablice rejestracyjne i znak legalizacyjny. Dokumenty te odebrał A. O.. W dniu [...] sierpnia 2011 r. A. O. zawiózł ww. dokumenty do domu A. M. i poprosił ją o przekazanie ich nowemu kierownikowi Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. z siedzibą w B. , mówiąc że takie było uzgodnienie z Wójtem Gminy L.. Mając na uwadze powyższe ustalenia SKO stwierdziło, że zgodnie z przepisem art. 84 ust. 1 p.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Skarżący był uprawnionym diagnostą w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A.-S. S.-S.-W. w T.. W dniu [...] sierpnia 2011 r. skarżący jako uprawniony diagnosta do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w sporządzonym i podpisanym przez siebie zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] i stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisie zmian dokonanych w pojeździe, wskazując w tych dokumentach na wykonanie badań technicznych okresowych pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] oraz badań dodatkowych z opisem zmian w pojeździe, podczas gdy w rzeczywistości badania takie nie zostały przeprowadzone. SKO w pełni przyznało walor wiarygodności zeznaniom K. K., S. K., A. M., K. Ś., G. G., J. M.. B. N., S. K., M. S., M. K., E. P., J. D., A. H. oraz wyjaśnieniom P. M., gdyż były spójne i logiczne. Wynika z nich, że instalacja gazowa do pojazdu marki Żuk o nr rej. [...] została przełożona na polecenie A. O. przez podległych mu pracowników. Wynika z nich również, że pojazd ten psuł się na gazie i trzeba było go holować na teren zakładu, a po [...] sierpnia 2011 r., kiedy kierownikiem ZGK L. został J. D., pojazd ten nie był już użytkowany i stał na terenie oczyszczalni ścieków. Żaden z ww. świadków nie miał również jakiejkolwiek wiedzy na temat tego aby A. O. pojazdem marki Żuk pojechał na badania techniczne do T.. SKO w całości dało wiarę zeznaniom E. L., albowiem były spójne i logiczne. Wynika z nich, że A. O. przyjechał na początku sierpnia do okręgowej stacji kontroli pojazdów na badania techniczne, lecz nie posiadał kompletu dokumentacji, dlatego nakazano mu, aby uzupełnił braki. A. O. uzupełnił te braki w dniu [...] sierpnia 2011 r. i zostały wystawione dokumenty o badaniu technicznym oraz faktura VAT. Jednocześnie świadek podkreśliła, że nie widziała i nie interesowała się tym, jakim pojazdem A. O. przyjechał na badania. SKO uznało, że skarżący poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w sporządzonych i podpisanych przez siebie ww. dokumentach, także na podstawie analizy wyjaśnień złożonych w postępowaniu sądowym przez A. O. i skarżącego, których treść organ ustalił w oparciu o uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w Ś. Wydział II Karny z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II [...] oraz w oparciu o uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w B. IV Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] marca 2013 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...] Zdaniem SKO A. O. w okresie od 18 do [...] sierpnia 2011 r. w T., w ramach z góry powziętego zamiaru, aby zalegalizować niezgodny z przepisami prawa samowolny montaż instalacji gazowej do samochodu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. posłużył się w Starostwie Powiatowym w T. dokumentem, w którym poświadczono nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w postaci faktury VAT wystawionej przez P. M. dokumentującej usługę montażu samochodowej instalacji gazowej do pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...], której faktycznie nie wykonano, przedkładając ją wraz z wyciągiem ze świadectwa homologacji ww. pojazdu do wniosku o dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu serii [...] dotyczącej wpisu o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem, a następnie nakłonił skarżącego uprawnionego diagnostę do wystawienia dokumentu poświadczającego nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne poprzez wystawienie dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie badania technicznego pojazdu marki Żuk o nr rej. [...], co skutkowało sporządzeniem i podpisaniem przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] oraz stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisem zmian dokonanych w pojeździe, dokumentującymi wykonanie badań technicznych pojazdu, których faktycznie nie wykonano. Z uwagi na znaczny upływ czasu, a także zasłanianie się niepamięcią przez świadków zeznających w postępowaniu przed Starostą T., SKO uznało dowody z zeznań świadków dopuszczone przez organ I instancji za zbędne, niewnoszące niczego nowego do sprawy, a poza tym przeprowadzone na okoliczności dostatecznie już wyjaśnione innymi dowodami, tj. zeznaniami i wyjaśnieniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym i w toku rozprawy sądowej. SKO podało, że jedynie świadek przesłuchany na wniosek skarżącego, jego były wspólnik w prowadzonej działalności - R. S. wskazał, iż widział rzekomo samochód marki Żuk czerwony, którym na terenie stacji kontroli przyjechał rzekomo A. O.. Nie wie czy doszło do badania technicznego pojazdu, gdyż zajmował się wtedy czymś innym, nie pamięta roku w którym to miało miejsce, pamięta jedynie, że była to sobota latem, około godz. 14-ej. W ocenie SKO zeznanie świadka R. S. jest sprzeczne z logicznymi i jednoznacznymi zeznaniami innych wymienionych wyżej świadków. Zdaniem SKO zeznania R. S., dawnego wspólnika skarżącego, mające dodatkowo podbudowywać linię obrony diagnosty są na tyle nieprecyzyjne (nie pamięta roku ale pamięta kolor i fakt, że była to letnia sobota), że trudno uznać je za wiarygodne. Z kolei tłumaczenie skarżącego jest niewiarygodne i nieprawdopodobne. Niewiarygodne jest twierdzenie, że być może 6 sierpnia w sobotę pełniący dotychczas funkcję kierowniczą w zakładzie A. O. przychodzi do pracy w dniu wolnym tylko po to, aby pojechać do stacji diagnostycznej na badanie zmian w pojeździe - i to zmian, co do których nie posiadał jeszcze dokumentów. SKO wskazało, że powyższe ustalenia są zbieżne z argumentacją przedstawioną w treści wniosku Prokuratury Rejonowej w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. Wynika z niego, że ustalenia poczynione w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu niewątpliwie potwierdziły wydanie przez niego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] niezgodnie ze stanem faktycznym. Tym samym, w ocenie Prokuratury Rejonowej w T., zmaterializowała się przesłanka będąca podstawą do cofnięcia skarżącemu, jako uprawnionemu diagnoście, uprawnień do wykonywania badań technicznych, zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. SKO za niezasadny uznał zarzut pominięcia przez Starostę T. okoliczności, że wszystkie kontrole wobec diagnosty wypadły pozytywnie i nie stwierdzono uchybień w prowadzeniu przez niego stacji diagnostycznej. Okoliczność ta jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, co wynika z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., który w swojej hipotezie nie wskazuje na pozytywny efekt przeprowadzonych dotychczas kontroli. Zdaniem SKO chybiony jest też zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., albowiem wbrew zarzutowi naruszenia tych przepisów, decyzja Starosty [...] wskazuje na podstawie jakich regulacji prawnych organ ten rozstrzygnął sprawę, w tym wskazuje najistotniejszy w sprawie przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. SKO stwierdziło ponadto, że upływ sześciu lat od zarzucanego skarżącemu czynu nie wyłącza zastosowania przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., w którym brak jest określenia okresu, od którego upływu, nie jest możliwe zastosowanie określonej w tym przepisie sankcji. Celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zakres zagrożenia wywołanego nierzetelnością diagnosty może nawet doprowadzić do skutków w postaci katastrofy w ruchu lądowym. Regulacja omawianej normy jest konieczna z uwagi na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia, a więc wartości chronionych konstytucyjnie (art. 38 i art. 68 ust. 1 Konstytucji R.P.). W zakresie wywodów, że nieujawnienie poświadczenia nieprawdy przez diagnostę w czasie kontroli, lecz wskutek innych zdarzeń, wyłącza możliwość zastosowania omawianego przepisu, należy uznać, za chybione w sposób oczywisty, albowiem kwestionują stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16. SKO nie uznało zarzutu naruszenia art. 7a i art. 81 a k.p.a. Z pierwszego z ww. przepisów wynika obowiązek rozstrzygania na korzyść strony postępowania wątpliwości, co do treści normy prawnej. Jak wyżej wykazano, norma prawna wynikająca z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie budziła wątpliwości SKO, a poza tym sposób rozumienia tej normy wyłożony został w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18. Z kolei z art. 81 a § 1 k.p.a. wynika obowiązek rozstrzygania na korzyść strony postępowania niedających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego. Okoliczność objęta dyspozycją tego przepisu w ocenie SKO w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Organ ocenił na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy udowodniona została okoliczność objęta hipotezą normy prawnej wynikającej z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. i doszło do przekonania, zbieżnego z ocena dokonaną przez Starostę T. , że zostało udowodnione, że skarżący jako uprawniony diagnosta do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w sporządzonym i podpisanym przez siebie zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] i stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisie zmian dokonanych w pojeździe, wskazując w tych dokumentach na wykonanie badań technicznych okresowych pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] oraz badań dodatkowych z opisem zmian w pojeździe, podczas gdy w rzeczywistości badania takie nie zostały przeprowadzone. Zatem udowodniona została okoliczność wydania przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym i na tej podstawie zastosowana została sankcja z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. SKO przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe polegające na analizie protokołów z przesłuchania świadków oraz protokołów z wyjaśnień podejrzanych sporządzonych w ramach postępowania karnego, które zostały dołączone do akt niniejszej sprawy, a także z innych dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym z uzasadnień wyroków sądów karnych, na podstawie art. 136 § k.p.a. Wyniki postępowania uzupełniającego, a także ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy pozwoliły SKO rozstrzygnięcie sprawy tak samo, jak organ I instancji. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę wnosząc zarówno o jej uchylenie, jak i również decyzji organu I instancji oraz zarzucając: naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 lub 24 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa ze względu na branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że T. R. był członkiem składu orzekającego i brał udział w wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., a następnie decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz decyzji zaskarżonej niniejszą skargą. Zdaniem skarżącego udział po raz trzeci w wydaniu zaskarżonej decyzji oraz wiedza o wskazaniu tego naruszenia w poprzedniej skardze spowodowały, że zostały ujawnione okoliczności, które wywołały wątpliwości co do bezstronności tego pracownika (art. 24 § 3 k.p.a.); naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady bezpośredniości i obiektywizmu w postępowaniu administracyjnym polegające na oparciu ustaleń faktycznych, a wręcz ich przepisanie z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], co zdaniem skarżącego doprowadziło do zaniechania autonomicznej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie, że skarżący dopuścił się wydania zaświadczenia albo wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (art. 84 ust. 2 pkt 2 p.r.d.); naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony przez Starostę Tucholskiego o faktycznym rozpoczęciu postępowania i niezawiadomieniu strony o czynności przesłuchania świadków K. Ś., K. K., A. , S. K., S. K., na podstawie których organ ustalił stan faktyczny, co pozbawiło stronę możliwości brania czynnego udziału w sprawie w każdym stadium postępowania, naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, polegającą na: wydaniu decyzji o uchyleniu uprawnień diagnoście po upływie 6 lat od zdarzenia stanowiącego podstawię uchylenia uprawnień, przyjęciu, że można cofnąć diagnoście uprawnienia pomimo, że podczas przeprowadzonych kontroli, w tym kontroli z [...] marca 2014 r., nie można było uznać, że doszło do dokonania przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami dotyczącymi prawidłowości wykonywania badań diagnostycznych pojazdów, błędnym przyjęciu, że skarżący został skazany w postępowaniu karnym, pomimo, że postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, co nie może być tożsame z wydaniem wyroku skazującego; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 76 kk, w zw. z art. 106 kk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zatarcia skazania wobec diagnosty i obowiązku traktowania go jako osoby niekaranej, a co za tym idzie jako osoby, która nie dopuściła się naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że rozpatrywana sprawa była już przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 209/16 uchylił decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Kolejnym wyrokiem z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18 tut. Sąd uchylił decyzję SKO z dnia [...] listopada 2017 r. [...]. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych, co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12). Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 209/16 Sąd stwierdził, że z uwagi na to, iż wyrok sądu karnego warunkowo umarzający postępowanie, który stwierdzał fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa poświadczenia nieprawdy, wyszedł z obrotu prawnego, orzeczenie to nie może stanowić podstawy do ustalenia, że skarżący dokonał wystawienia zaświadczenia, o jakim mowa w art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Ustalenia takie, jak stwierdzono w ww. wyroku, mogą pochodzić z różnych źródeł, wskutek analizy akt w innej sprawie lub mogą pochodzić od innych organów, w tym mogą pochodzić także z akt postępowania karnego. Natomiast w wyroku z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18 Sąd podał, że organ I instancji przesłuchał wskazanych świadków. Dopuszczenie tego dowodu świadczy o tym, że w ocenie tego organu, material dowodowy zebrany w postępowaniu karnym, w tym zeznania przesłuchanych w nim świadków, nie dawały podstawy do dojścia do takiej konkluzji, do jakiej doszły sądy karne obu instancji, tj. że skarżący dopuścił się zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy. Stanowisko to powinno zostać przez organ odwoławczy ocenione, zwłaszcza dlatego, że jest sprzeczne z oceną materiału dowodowego dokonaną przez dwa składy sądów karnych. Organ I instancji swoje wątpliwości w ocenie materiału dowodowego rozwiał dopiero po dopuszczeniu dowodu z przesłuchania świadków w postępowaniu administracyjnym, co do zarzucanego skarżącemu zachowania. Organ ten zeznania te omówił, nie dając wiary wersji wydarzeń przedstawianej przez skarżącego. W odwołaniu jednak zakwestionowano ocenę tych dowodów, zarzucając, że została ona dokonana w sposób wybiórczy, jednostronny i w sposób lekceważący w stosunku do diagnosty i świadków, którzy zeznawali na korzyść skarżącego, w szczególności, co do przeprowadzenia badania pojazdu Żuk o nr rej. [...] i kontroli dokumentów związanych z instalacją gazową przez diagnostę. Ponadto, w odwołaniu zarzucono, że organ I instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych powoływał się na treść wyroku sądu karnego, ignorując prawno-materialne skutki zatarcia skazania określone w art. 76 w zw. z art. 106 kk. Niewątpliwie zarzuty te winny były zostać przez organ odwoławczy poddane analizie. Tymczasem organ ten nie tylko zarzutów tych nie rozważył, ale wadliwie uznał, że zagadnienie, czy skarżący dokonał zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy, jest okolicznością bezsporną, zaś za problem sporny uznał jedynie zagadnienie, czy możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w pracy diagnosty, o jakich mowa art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., ujawniono w inny sposób niż na podstawie kontroli. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wskazywał na fakt, że wyrok karny zapadły wobec skarżącego, powoduje, że zostały spełnione przesłanki, które przewidział ustawodawca, a które uzasadniają cofnięcie uprawnień skarżącemu i dlatego też uznał, że dopuszczenie się przez niego poświadczenia nieprawdy jest bezsporne. Stanowisko to Sąd uznał za niedopuszczalne. Stoi ono bowiem w wyraźnej sprzeczności z wiążącym, na mocy art. 153 P.p.s.a., stanowiskiem WSA w Bydgoszczy, wyrażonym w wyroku z dnia [...] kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16, z którego wynika brak podstaw do uznania, że zapadły wyrok karny wywołuje jakiekolwiek skutki w zakresie ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Dlatego też rzeczą organu odwoławczego było przeanalizowanie dostępnych mu dowodów, znajdujących się w sądowych aktach karnych, jak i tych dowodów, które przeprowadził organ I instancji (przede wszystkim w postaci zeznań przesłuchanych świadków), celem ich oceny w zakresie dokonania ustaleń, czy istnieją przesłanki do przypisania skarżącemu zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy. Przedmiotowa analiza nie może rzecz jasna polegać na dokonanym przez organ odwoławczy stwierdzeniu, że organ I instancji właściwie ocenił zeznania świadków, a zawarte w odwołaniu zarzuty niewystarczającego rozważenia materiału dowodowego i niedokładnego wyjaśnienia sprawy są niezasadne. Zdaniem Sądu stanowisko to nosi cechy uzasadnienia szablonowego, które można dopasować niejako do wielu innych spraw bez dokonania oceny poszczególnych dowodów, a w tym zeznań poszczególnych świadków. Jest to tym bardziej istotne w przedmiotowej sprawie, że jak już wspomniano, organ I instancji uznał zebrany w aktach karnych materiał dowodowy za niewystarczający i dopuścił dowód z zeznań szeregu świadków, a ich zeznania ocenił zdaniem skarżącego tendencyjnie. Skoro zeznania te miały tak ważne znaczenie w sprawie dla organu I instancji, to powinny były zostać szczegółowo przeanalizowane przez organ odwoławczy, co pozwoliłoby mu na dokonanie z kolei oceny zasadności ich weryfikacji przez organ I instancji. Sąd podkreślił, że w sytuacji chęci skorzystania przez organ z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach karnych, w tym z analizy treści zeznań przesłuchanych w postępowaniu karnym świadków, to do niezbędnych czynności organu należeć musi wskazanie, które zeznania podlegają ocenie, czy są dla organu wiarygodne, czy też nie, ze wskazaniem uzasadnienia stanowiska w tym zakresie. Skoro w przedmiotowej sprawie zostali dodatkowo przesłuchani świadkowie przez organ I instancji, oczywistym jest konieczność skonfrontowania ich zeznań z zeznaniami odebranymi w postępowaniu karnym. Powyższej analizy organ odwoławczy nie dokonał, czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zarzuty przedstawione w skardze są w znacznej części zbieżne z zarzutami zawartymi w skardze rozpoznawanej przez Sąd w wyroku z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 187/18. Część tych zarzutów Sąd w tym wyroku uznał za niezasadne i dlatego w rozpoznawanej bieżąco sprawie Sąd nie będzie powielał wskazanej tam argumentacji, którą w pełni podziela. Odnosi się to również w szczególności do zgłoszonego zarzutu naruszenia art. 145 §1 pkt 3 kpa w zw. z art. 24 §1 pkt 1 i § 3 kpa tj. poprzez wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa dającego, w ocenie skarżącego, podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a. Jak to już zostało w niniejszej sprawie przedstawione jej podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią tego przepisu starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d., stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Jak to również podkreślono w sprawie należało wziąć pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, dokonującą wykładni przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". Uzasadniając swoje stanowisko NSA wskazał, że "brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów". Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady bezpośredniości i obiektywizmu w postępowaniu administracyjnym. W opinii Sądu oceniając w tym zakresie materiał dowodowy sprawy organ drugiej instancji nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 80 k.p.a. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (za: E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970, s. 155). Wskazać należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie organu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny organ naruszył przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne przyznając im wiarę. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zatem ściśle związana z zasadą prawdy obiektywnej. Uznanie przez organ określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ ten opiera swoje rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem składu orzekającego SKO szczegółowo przenalizowało zeznania świadków złożone w postępowaniu karnym, włączone do akt postępowania w niniejszej sprawie wskazując, które zeznania, których świadków i na jakie okoliczności faktyczne uwzględniło, a którym zeznaniom złożonym w postępowaniu karnym nie dało wiary i dlaczego. Po dokonaniu powyższej analizy i oceny SKO prawidłowo uznało, że skarżący poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w sporządzonych i podpisanych przez siebie dokumentach, tj. zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] i stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisie zmian dokonanych w pojeździe, wskazując w tych dokumentach na wykonanie badań technicznych okresowych pojazdu marki Żuk A-06 o nr rej. [...] oraz badań dodatkowych z opisem zmian w pojeździe, podczas gdy w rzeczywistości badania takie nie zostały przeprowadzone. Należy podkreślić, że SKO precyzyjnie przedstawiło sekwencję wydarzeń z udziałem skarżącego, w wyniku których ustaliło, że skarżący dopuścił się wydania zaświadczenia oraz wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Z tych samych względów SKO słusznie nie uwzględniło zarzutu naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony przez Starostę T. o faktycznym rozpoczęciu postępowania i niezawiadomieniu strony o czynności przesłuchania świadków K. Ś., K. K., A. M., S. K., S. K., na podstawie których organ ustalił stan faktyczny, co pozbawiło stronę możliwości brania czynnego udziału w sprawie w każdym stadium postępowania. Wyjaśnić należy, że przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje organ administracji państwowej do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zatem do organu administracji rozpoznającego sprawę. Sąd uprawiony jest natomiast do badania, czy organ ten dopuścił wszystkie dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy sam zebrał należycie możliwy do zgromadzenia materiał dowodowy oraz, czy dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. W opinii Sądu rozpoznając i rozstrzygając niniejszą sprawę organy administracji nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie zasługują na uwzględnienie także postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. przez błędną jego wykładnię, poprzez wydanie decyzji o uchyleniu uprawnień diagnoście po upływie 6 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę uchylenia uprawnień, oraz poprzez przyjęcie, że można cofnąć diagnoście uprawnienia pomimo, że podczas przeprowadzonych kontroli, w tym kontroli z [...] marca 2014 r. nie można było uznać, że doszło do dokonania przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami dotyczącymi prawidłowości wykonywania badań diagnostycznych pojazdów. W ocenie Sądu upływ sześciu lat od zarzucanego skarżącemu czynu nie wyłącza zastosowania przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., w którym brak jest określenia okresu, od którego upływu nie jest możliwe zastosowanie określonej w tym przepisie sankcji. Celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. W judykaturze i w doktrynie prawa podkreśla się, że regulacja powyższa jest konieczna z uwagi na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia, a więc wartości chronionych konstytucyjnie (art. 38 i art. 68 ust. 1 Konstytucji R.P.). W związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną należało oddalić.