II SA/Bd 660/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Starosta na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej powoływana jako P.r.d.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) cofnął diagnoście – T. Z. uprawnienie o kodzie rozpoznawczym [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt [...], T. Z. został uznany za winnego poświadczenia nieprawdy w dokumentach potwierdzających wykonanie badań technicznych i sprawność pojazdu marki [...] w dniu [...] marca 2007 r. w T., które faktycznie nie miały miejsca, za co został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny. Wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zostało zawieszone na okres próby 2 lat. Zgodnie z art. 84 ust. 2-4 P.r.d., starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z 12.03.2012 r., II GPS 2/11, sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Brak jest bowiem racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. "Wynik kontroli", o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie ww. wyrok Sądu Rejonowego jest dokumentem, o którym mowa w tym przepisie. Nie ulega wątpliwości, że prawomocny wyrok karny, którym skazano stronę za przestępstwo osiągnięcia korzyści majątkowej i poświadczenia nieprawdy w dokumentach potwierdzających wykonanie badań technicznych i sprawność pojazdu, które faktycznie nie miały miejsca, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.). Bezspornie bowiem stwierdza on, że diagnosta potwierdził badania techniczne, które faktycznie nie miały miejsca, niezgodnie ze stanem faktycznym, a w konsekwencji i z prawem. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Odwołanie od ww. decyzji złożył T. Z. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponadto, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: jej przesłuchania na okoliczność wykonania badań technicznych i ustalenia w oparciu o te badania, że kontrolowany pojazd marki [...] w dniu [...].03.2007 r. w T. był sprawny i spełniał wszystkie wymagane prawem parametry techniczne; pisemnej opinii biegłego z dziedziny techniki samochodowej na okoliczność prawidłowości przeprowadzonych badań technicznych, potwierdzających sprawność ww. pojazdu w dniu [...].03.2007 r. oraz związanej z tym dokumentacji; pisemnej opinii biegłego z dziedziny informatyki, który przeprowadziłby badania oprogramowania, którym wykonano badania techniczne oraz zbadano sprawność ww. pojazdu w dniu [...] marca 2007 r. w stacji kontroli pojazdów w T. na okoliczność stanu oraz zawartości oprogramowania, którym wykonano badania techniczne pojazdu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez uchylenie się organu pierwszej instancji od zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i dokonanie istotnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie na podstawie własnego, samodzielnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, lecz bezpodstawne wykorzystanie w tym wyłącznie opisu czynu zawartego w sentencji wyroku Sądu Rejonowego, tymczasem dla wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie należało przeprowadzić dodatkowo ww. dowody; ponadto wskazano, że Starosta winien przed wydaniem decyzji przeprowadzić kontrolę w stacji diagnostycznej w T., o której mowa w art. 84 ust. 3 P.r.d., na okoliczność prawidłowości przeprowadzonych przez skarżącego badań technicznych potwierdzających sprawność przedmiotowego pojazdu w dniu [...] marca 2007 r. oraz związanej z tym dokumentacji; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego w zaskarżonej decyzji, a mianowicie w jej uzasadnieniu brak jest wyjaśnienia jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa oraz ich wyjaśnieniem; organ pierwszej instancji poprzestał jedynie na przytoczeniu samych przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) i art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że choć literalne brzmienie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. wiąże możliwość nałożenia wymienionej w nim sankcji z przeprowadzeniem przez starostę kontroli, to zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie (tak w szczególności NSA w uchwale 7 sędziów z 12.03.2012 r., sygn. II GPS 2/11). Wobec powyższego ujawnienie wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, nie tylko stanowi pozytywną przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie, lecz także daje możliwość nałożenia na diagnostę określonych w tym przepisie sankcji. Nadto, art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. ma kategoryczne brzmienie, zatem w przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty starosta nie ma wyboru i jest zobowiązany cofnąć uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest zatem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzono, że prawomocny wyrok karny, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień. W ocenie SKO nie było zatem konieczne dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, a zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przez organ jest nieuzasadniony. Nadto, zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrok sądu karnego stanowił w tym przypadku wystarczający dowód uzasadniający nałożenie zastosowanej sankcji i nie było konieczne przeprowadzanie kolejnych dowodów w sprawie, co mogłoby prowadzić do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji wskazywanie w odwołaniu na naruszenie przepisów procedury administracyjnej nie znajduje uzasadnienie w niniejszej sprawie. Strona postępowania miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaskarżona decyzja spełnia także wszystkie wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Starosta wskazał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także przytoczył zastosowane przepisy prawa. W zakresie postępowania dowodowego powołał się na ww. wyrok sądu karnego. Wobec powyższego wszelkie zarzuty w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję złożył T. Z. wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji administracyjnej Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie : 1. art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organy obu instancji, że stwierdzenie naruszeń, których miałby dopuścić się diagnosta i obligujących do cofnięcia takiemu diagnoście uprawnień możliwe jest także w inny sposób, niż w wyniku własnej kontroli przeprowadzonej przez ten organ, co jednocześnie stanowi przejaw niedozwolonej wykładni rozszerzającej znaczenie tego przepisu, tymczasem prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że cofnięcie uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych musi być poprzedzone przeprowadzeniem własnej kontroli przez organ stacji diagnostycznej, a nie w oparciu o materiały zebrane przez inne ograny, np.: wyrok Sądu Rejonowego, przy czym wyłącznie uchybienia stwierdzone w jej trakcie mogą stanowić podstawę do nałożenia sankcji, o których mowa w cyt. przepisie, a to oznacza, że o ile wyniki kontroli przeprowadzonej w trybie ustawowo określonym w art. 83b P.r.d. (dawniej: art. 83 ust. 6 P.r.d.) nie wykażą, aby diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego w sposób niezgodny z określonym zakresem i sposobem wykonania lub też by dopuścił się on wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu w sposób niezgodny ze stanem faktycznym lub przepisami, niemożliwym staje się odebranie mu uprawnień w trybie określonym w art. 84 ust. 3 P.r.d.; 2. art. 83b P.r.d., ponieważ zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. organ I instancji byłby uprawniony do cofnięcia diagnoście uprawnień dopiero po uprzedniej kontroli tacji kontroli pojazdów, z której wynikałoby, że Starosta - jako organ właściwy miejscowo i rzeczowo, po dokonaniu kontroli i sporządzeniu stosownego protokołu, ustalił jakieś nieprawidłowości związane z przeglądami pojazdów prowadzonymi w tej stacji przez danego diagnostę, tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji nie dysponował wynikami takiego postępowania kontrolnego, ponieważ nigdy takiego postępowania nie prowadził, co miało istotny wpływ na wynik sprawy , 3. art. 7, art. 77, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, mimo zgłoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji wniosków dowodowych na okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, w tym na okoliczności wymagające wiedzy specjalnej i bezpodstawne wykorzystanie w tym celu przez organy obu instancji wyłącznie opisu czynu zawartego w sentencji wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...], tymczasem dla wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie należało przeprowadzić dodatkowo dowody powołane w odwołaniu; 4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego w zaskarżonej decyzji administracyjnej, a mianowicie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz ich wyjaśnieniem; organ I instancji poprzestał jedynie na przytoczeniu samych przepisów prawa. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepisy art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 tej ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z wymienionego przepisu wynika, że przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, iż wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z stanem faktycznym lub przepisami. W niniejszej sprawie organy orzekając o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oparły się na wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt [...], uznającym skarżącego za winnego przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za poświadczenie nieprawdy w dokumentach potwierdzających wykonanie badań technicznych wskazanego w wyroku pojazdu, które faktycznie nie miały miejsca. Spornym w niniejszej sprawie pozostaje ustalenie, czy możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w pracy diagnosty, o jakich mowa art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. ujawniono w inny sposób niż na podstawie kontroli, o jakiej mowa w uchylonym z dniem 21 sierpnia 2004 r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. Nr 173, poz. 1808 z późn. zm.) przepisie art. 83 ust. 6 P.r.d., do którego odesłanie zawarto w art. 84 ust. 3 ustawy lub też w przepisie art. 83b ust. 2 ustawy, który w aktualnym stanie prawnym odnosi się do przeprowadzenia kontroli. Kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21.03.2012 r., sygn. II GPS 2/11, podjętej w składzie siedmiu sędziów, w której stwierdzono, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że użyty w art. 84 ust. 3 P.r.d. zwrotu "w wyniku przeprowadzonej kontroli" odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. Jednocześnie NSA wskazał, że nie oznacza to, iż wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co do zasady bowiem wszczęcie postępowania z urzędu następuje również wówczas, gdy z żądaniem wystąpi podmiot na prawach strony (182 K.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano ponadto, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadziłoby do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji. Zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", wobec diagnosty można stosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne, natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. W ocenie NSA "wynik kontroli", o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 2 P.r.d., nie stanowi przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela i jest nim związany na mocy art. 269 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści powyższego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Przy czym sformułowanie "stanowisko zajęte w uchwale", występujące w art. 269 § 1 P.p.s.a., należy rozumieć ściśle, obejmując nim wykładnię zawartą w sentencji uchwały (por. B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydanie III, LEX, Warszawa 2009, s. 741-743). Mając na uwadze związanie Sądu omawianą uchwałą NSA z dnia 21.03.2012 r., sygn. II GPS 2/11, należało uznać, że treść ww. wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny uprawniała organ do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie i uznania, że skarżący, będąc diagnostą, dokonał wpisów do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Ponieważ zachowanie takie wypełnia dyspozycję art. 83 ust. 3 pkt 2 P.r.d., organ I instancji prawidłowo orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących niewystarczającego rozważenia materiału dowodowego i niedokładnego wyjaśnienia sprawy wskutek nieuwzględnienia złożonych przez niego wniosków dowodowych, wskazać należy, że w prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego i w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.). Bezspornie bowiem potwierdza on, że diagnosta dokonał wpisu w dokumencie potwierdzającym wykonanie badań technicznych niezgodnie ze stanem faktycznym, a w konsekwencji i z prawem. Ponadto, pamiętać należy, że stosownie do art. 11 P.p.s.a., Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z cyt. przepisu należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego. Wypowiedź sądu karnego co do faktu popełnienia przestępstwa nie może być przecież podważona przez sąd administracyjny (tak słusznie np. wyrok NSA z 16.09.2015 r., I GSK 40/14, LEX nr 1985640). W tych okolicznościach nie było podstaw do przedłużania postępowania i przeprowadzania innych, niż wyrok skazujący, dowodów, skoro dowód główny i przesądzający o konieczności cofnięcia uprawnień na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. znajdował się już w aktach sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają warunki wymienione w art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W świetle powyższych rozważań za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 i art. 83b P.r.d. Z przyczyn wskazanych wyżej niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Na koniec należy stwierdzić, że postanowieniem z dnia 19.12.2017 r., sygn. P 16/16, Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie toczącej się z pytania prawnego WSA w Poznaniu dotyczącego zgodności z Konstytucją art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d., tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że wskazany przepis należy uznać za sprzeczny z Konstytucją. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować jej uchyleniem i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.