II SA/Bd 664/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2024 r. sprawy ze skargi S. Ł. oraz J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz S. Ł. oraz J. B. solidarnie kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza G. z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej powoływana jako upzp) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej powoływana jako kpa) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Burmistrz G. ustalił dla Powiatu I. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie rowu melioracyjnego na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny W. Od powyższej decyzji odwołania złożyli S. Ł. i J. B. (dalej określani jako Skarżący), podnosząc, że w toku postępowania nie udowodniono, iż planowana inwestycja stanowi cel publiczny, a przedsięwzięcie ma służyć działalności jednego zakładu przetwórczego, który rowem będzie odprowadzał ścieki. Ponadto zarzucono, że organ I instancji nie przeprowadził analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, a winna być dla niej sporządzona decyzja środowiskowa. Natomiast kanał o szerokości dna powyżej 1,5 m zalicza się do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co dodatkowo potwierdza okoliczność, że rów ma być połączony z hydrowęzłem C. S.A. i za jego pośrednictwem będą odprowadzane ścieki wytwarzane przez spółkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi złożonej przez S. Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Bd556/23 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując między innymi, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 upzp w związku z art. 6 pkt 4 ugn. Sąd stwierdził, że słusznie podniósł Skarżący, że dla uznania, iż dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, nie jest wystarczające, że jest to jedna z inwestycji wymienionych w art. 6 ugn. Zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ugn, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie rozpatrując wniesione odwołania, wskazało, że w rozpatrywanym przypadku inwestor we wniosku nie podał szerokości dna projektowanego sztucznego koryta, a wskazał jedynie, że przedmiotem inwestycji jest urządzenie wodne o projektowanej szerokości minimalnej 1 m i projektowanej szerokości maksymalnej 3,6 m. Z wniosku nie wynika, jaka część projektowanego obiektu ma osiągać takie rozmiary. W szczególności nie wiadomo, czy szerokość 3,6 m dotyczy odległości pomiędzy górnymi krawędziami skarpy rowu, czy też może zamiarem inwestora jest wykonania sztucznego koryta o zmiennej szerokości dna: od minimum 1 m do maksimum 3,6 m. W tym drugim przypadku, o ile szerokość 3,6 miałaby być osiągnięta przy ujściu, mielibyśmy już do czynienia z kanałem (art. 16 pkt 21 Prawa wodnego), a nie z rowem (art. 16 pkt 47 Prawa wodnego), co z kolei rzutowałoby na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po wezwaniu przez organ odwoławczy inwestor wskazał, że dolna szerokość rowu planowana jest na 0,44 m, a górna szerokość rowu od 1,24 m do 1,84 m. Zważywszy na powyższe, planowana inwestycja spełnia przesłanki uznania za rów zgodnie z definicją zawartą w ustawie Prawo wodne. Zgodnie bowiem z art. 16 pkt 47 tej ustawy, jako rowy rozumie się sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Jednoznacznie zatem z deklaracji Starosty I. wynika, że planowana inwestycja wyczerpuje znamiona rowu, zgodnie z powołaną definicją, a nie kanału zdefiniowanego w art. 16 pkt 21 Prawa wodnego jako sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu. Co za tym idzie, brak jest w przedmiotowej sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdzie jako jedno z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymieniony jest kanał w rozumieniu art. 16 pkt 21 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Ponadto, w rozpoznawanej sprawie osią sporu jest kwestia, czy projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 4 ugn, budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego jest inwestycją celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 upzp). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku w sprawie II SA/Bd 556/23, wskazał, że z treści art. 2 pkt 5 upzp wynika, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ugn, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 upzp wynika, że warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego. że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ugn (por. wyrok NSA w sprawie II OSK 567/18, LEX nr 2775273 oraz wskazane tam orzecznictwo NSA). "Inwestycja celu lokalnego" musi mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a zatem powinna realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa, a nawet obszar kilku państw. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Starosta I. przedstawił dokumenty, z których jasno wynika, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny o znaczeniu lokalnym, bowiem zapewni odprowadzenie wód opadowych z terenu wsi W. Wnioski powyższe poprzeć można wynikami analiz przyczyn podtopień występujących w sąsiedztwie urządzeń systemu gospodarki wodno-ściekowej C. S.A. sporządzonych przez [...] i [...] . Dostosowanie lokalizacji projektowanego rowu melioracyjnego jest podyktowane naturalnymi spadkami terenu oraz zgłoszeniami podtopień na terenie wsi W. Również z opinii hydrologicznej sporządzonej przez [...] wynika, że stosunki wodne we wsi W. wymagają regulacji. W opinii organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy przewidziane przez ustawodawcę w art. 54 upzp. W związku z faktem, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co zostało udowodnione przez organ I instancji, nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedstawionym zakresie. Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium uznało, że nie ma też żadnych podstaw, by uznać za uzasadniony zarzut dotyczący realizacji planowanej inwestycji w celu umożliwienia odprowadzania ścieków przez C. S.A. - jest to jedynie opinia strony, nie poparta żadnymi dowodami. Stanowisko to poparł również WSA w Bydgoszczy w wyroku w sprawie II SA/Bd 566/23. Skargą na ww. decyzję złożyli S. Ł. i J. B., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp poprzez brak uzgodnienia decyzji z wojewódzkim konserwatorem zabytków, pomimo że inwestycja ma być realizowana na terenie, na którym występują pozostałości historycznych urządzeń melioracyjnych; 2) naruszenie art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że sporna inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego, pomimo że realizacja rowu melioracyjnego nie służy zaspokojeniu najpotrzebniejszych spraw bieżących wspólnoty mieszkaniowej; 3) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77, art. 8, art. 10 i art. 80 kpa poprzez: a) rażące naruszenie zasady, że na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej), a organ ustala okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przeprowadza potrzebne w tym celu dowody (art. 7 kpa), postępowanie zaś organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 kpa); b) rażące naruszenie zasad, zgodnie z którymi organ ma obowiązek zgromadzić kompletny materiał dowodowy i to na nim spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa), w szczególności oceny charakteru ewentualnych ingerencji w stan gruntów rolnych i użytków zielonych, przez których ma przebiegać planowana inwestycja; c) uznanie, że decyzja w całości odpowiada prawu, podczas gdy Skarżący w toku postępowania podniósł szereg zarzutów wskazujących na niezgodność projektu z normami prawnymi, w szczególności że rów melioracyjny na terenie działki nr [...] będzie wyprowadzał do Kanału J. ścieki, co dyskwalifikuje decyzję w tym zakresie i obliguje organ do jej uchylenia; d) niewystarczające ustalenie parametrów rowu melioracyjnego poprzez przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień inwestora, pomimo ich oczywistej sprzeczności z treścią wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego; e) brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, w oparciu o jakie dokumenty SKO uznało, że inwestycja stanowi cel publiczny o charakterze lokalnym; f) uznanie, że budowa rowu melioracyjnego jest inwestycją celu publicznego, pomimo że wbrew art. 195 Prawa wodnego nie służy regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy; g) niewyjaśnienie, jakie ma być rzeczywiste przeznaczenie rowu melioracyjnego, pomimo że wszystkie grunty sąsiadujące z działką [...] są zmeliorowane; h) brak odniesienia się do decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w T. PGW Wody Polskie z [...] .02.2023 r. oraz do decyzji Burmistrza G. nr [...] z [...] .06.2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej powoływana jako ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przedmiotowej sprawie został już wcześniej wydany przez WSA w Bydgoszczy wyrok z 22.11.2023 r. w sprawie II SA/Bd 556/23. W jego uzasadnieniu zobowiązano organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do wyjaśnienia dwóch kwestii, a mianowicie Kolegium powinno po pierwsze uzupełnić akta sprawy w zakresie wskazania parametrów planowanej inwestycji, tj. jej szerokości określanej we wniosku jako "rów melioracyjny", a po drugie przy ocenie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego Kolegium winno rozważyć, czy inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, tj. czy realizuje konkretną potrzebę wspólnoty tworzącej lokalny lub ponadlokalny związek publicznoprawny. Odnośnie pierwszego zagadnienia Sąd w cyt. wyroku wyjaśnił, że "Kolegium oceniając, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a więc tym samym, czy dla jej lokalizacji właściwe jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego (a nie decyzji o warunkach zabudowy) ograniczyło się do rozważań, czy inwestycja jest jedną z inwestycji wskazanych w art. 6 ugn. Zabrakło natomiast rozważenia przez organ, czy planowana inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) ewentualnie ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe). Bez wykazania, że planowana inwestycja posiada także tą cechę, nie można twierdzić, że jest ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. W tym zakresie organ słusznie wskazał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny o znaczeniu lokalnym, bowiem zapewni odprowadzenie wód opadowych z terenu wsi W. Organ poparł swoje stanowisko argumentacją zawartą w wynikach analiz przyczyn podtopień występujących w sąsiedztwie urządzeń systemu gospodarki wodno-ściekowej C. S.A. sporządzonych przez [...] i [...] oraz w opinii hydrologicznej sporządzonej przez [...], znajdującymi się w aktach sprawy. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, stosunki wodne we wsi W. wymagają regulacji, która ograniczy (lub wyeliminuje) problem z jej podtapianiem, co uzasadnia twierdzenie, że planowana inwestycja ma znaczenie lokalne. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że zarzuty opisane w pkt 2 oraz pkt 3 lit. e) i g) skargi były bezzasadne. Wbrew twierdzeniom Skarżących Kolegium wskazało, na podstawie jakich dokumentów uznało, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny o charakterze lokalnym, wyjaśniając przy tym, jakie ma być przeznaczenie rowu. Odnośnie drugiego z zagadnień, których wyjaśnienie nakazał WSA w cyt. wyroku w sprawie II SA/Bd 556/23, to podkreślił w uzasadnieniu, że w kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko co do zasady słuszne jest stanowisko Kolegium, że ocena ta winna być przeprowadzona w przypadku gdyby inwestycja obejmowała wykonanie kanału, a nie rowu. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko "w § 3 ust. 1 pkt 70 jako jedno z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienia kanał w rozumieniu art. 16 pkt 21 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Słusznie Kolegium podnosi, że zgodnie z definicją zawartą w art. 16 pkt 21 Prawa wodnego kanałami są sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu. Jednakże uszło uwadze Kolegium, że inwestor we wniosku nie podał szerokości dna projektowanego sztucznego koryta. We wniosku inwestor wskazał jedynie, że przedmiotem inwestycji jest urządzenie wodne o projektowanej szerokości minimalnej 1 m i projektowanej szerokości maksymalnej 3,6 m. Z wniosku nie wynika, jaka część projektowanego obiektu ma osiągać takie rozmiary. W szczególności nie wiadomo, czy szerokość 3,6 m dotyczy odległości pomiędzy górnymi krawędziami skarpy rowu, czy też może zamiarem inwestora jest wykonania sztucznego koryta o zmiennej szerokości dna: od minimum 1 m do maksimum 3,6 m. W tym drugim przypadku, o ile szerokość 3,6 miałaby być osiągnięta przy ujściu, mielibyśmy już do czynienia z kanałem (art. 16 pkt 21 Prawa wodnego), a nie z rowem (art. 16 pkt 47 Prawa wodnego), co z kolei rzutowałoby na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Próbując wyjaśnić ww. kwestię, Kolegium wezwało inwestora do sprecyzowania wniosku. W piśmie z [...] .05.2023 r. Starosta I. wskazał, że szerokość rowu dolna ma wynosić 0,44 m, natomiast szerokość górna 1,24-1,84 m. Organ pominął jednak kwestię, że przede wszystkim inwestor winien sprecyzować, jaka będzie szerokość rowu przy ujściu (vide cyt. art. 16 pkt 47 Prawa wodnego). Nawet jednak przyjmując, że skoro dolna szerokość rowu ma wynosić na całej długości 0,44 m, a zatem parametr ten będzie zachowany także przy ujściu, to jednak nie znalazło to odzwierciedlenia w treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Powyższe prowadzi do tego, że nie są znane dokładne parametry planowanej inwestycji w tym zakresie. Nie jest wystarczające powoływanie się na pisma inwestora, lecz konieczne jest ustalenie tych parametrów w treści samej decyzji. W odmiennym przypadku możliwe byłoby zrealizowanie przez inwestora inwestycji o dowolnych parametrach, czyli np. kanału w rozumieniu art. 16 pkt 21 Prawa wodnego. Mając na uwadze powyższe, za zasadny należy uznać zarzut opisany w pkt 3 lit. d) skargi. Pozostałe zarzuty skargi były bezzasadne. Z akt sprawy nie wynika, wbrew twierdzeniom Skarżących, że konieczne było uzgodnienie decyzji w wojewódzkim konserwatorem zabytków. W szczególności okoliczność, że inna decyzja takie uzgodnienie zawiera, nie przesądza o tym, że dotyczy to również niniejszego postępowania, a to z tego prostego powodu, że wskazywana przez Skarżących decyzja dotyczyła oprócz działki, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, również innych działek. Odnosząc się do zarzutów opisanych w pkt 3 lit. a) i b) skargi, wskazać należy, że organ przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe i poza kwestią związaną z ustaleniem szerokości planowanej inwestycji przy jej ujściu wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności w sposób określony w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, nie naruszając równocześnie art. 8 § 1 kpa. Jeśli chodzi o wyprowadzanie planowanym rowem ścieków, to w tym zakresie wypowiedział się już WSA w Bydgoszczy w cyt. wyroku w sprawie II SA/Bd 556/23, uznając go za bezzasadny. Sąd w niniejszym postępowaniu, stosownie do cyt. art. 153 ppsa, był związany tym poglądem. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt 3 lit. h) skargi, wyjaśnić trzeba, że organ nie miał obowiązku ustosunkowywania się do wskazanych w nim decyzji, przy czym sami Skarżący wskazali, poza swoimi subiektywnymi odczuciami, na konkretne powody, dla których decyzje te miały znaczenie dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, orzeczono jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 ppsa. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżących wpisu w kwocie 500 zł oraz opłat skarbowych od pełnomocnictw w kwocie 34 zł. G. Saniewski J. Wichrowski M. Pawełczak