II SA/Bd 665/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019 r. sprawy ze skargi C. w B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...].EZ Prezydent M. B., działając na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności, orzekł o zameldowaniu K. P. na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. dra S. M. 9b w B.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia orzekający organ wskazał, że na wniosek K. P. przeprowadzono postępowanie w sprawie o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ulicy dr S. M. 9B w B.. Ze złożonego wniosku oraz z załączonego dodatkowo uzasadnienia wynikało, że ww. zamieszkuje pod wskazanym adresem, gdzie od wielu lat realizowała obowiązek meldunkowy zameldowania na pobyt czasowy. Wnioskodawczyni wskazała ponadto, że nie została z nią zawarta umowa najmu przedmiotowego lokalu przez właściciela. Rozpatrując sprawę organ I instancji ustalił, że wyjaśnienia wymagają wątpliwości dotyczące wskazanej przez stronę numeracji porządkowej spornej nieruchomości oraz tego, czy K. P. zamieszkuje w lokalu nr [...], a jej pobyt ma cechy pobytu stałego. Pismem z dnia [...].12.2018 r. Wydział Mienia i Geodezji UM w B. poinformował, że dla budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w obrębie 298 został nadany numer porządkowy 9B przy ulicy dr S. M. w 1974 r. K. P. zeznała, że w lokalu nr [...] przy ulicy dr S. M. 9B w B. zamieszkuje od około 8 lat. W tym lokalu mieszka wraz z partnerem - P. H., z którym prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Sporny lokal stanowi jej jedyne centrum życiowe, gdzie posiada wszystkie rzeczy osobiste oraz codziennego użytku. Meble oraz sprzęty będące wyposażeniem tego lokalu są jej własnością. Strona wskazała, że zawsze posługiwała się numeracją nieruchomości 9B. Przesłuchana T. G. zeznała, że K. P. zamieszkuje w lokalu nr [...] spornej nieruchomości od kilku lat, natomiast H. S. oświadczyła, że od około 8 lat. Przesłuchani świadkowie są wieloletnimi mieszkańcami nieruchomości przy ulicy dr S. M. 9B w B. (H. S. od około 13 lat, a T. G. od około 17 lat). W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż nieruchomość położona w B. przy ulicy dr S. M. 9 w B. stanowi własność Województwa K. - P., na której znajduje się m.in. budynek stanowiący przedmiot prowadzonego postępowania. W związku z powyższymi okolicznościami, organ I instancji zawiadomił Marszałka Województwa K. - P. oraz K. P. o wszczęciu postępowania w sprawie o zameldowanie Pani K. P. w drodze postępowania administracyjnego w lokalu nr [...] przy ulicy dr S. M. 9B w B.. W dniu [...].01.2019 r. do siedziby organu I instancji urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika K. - P. C. P. w B. (dalej zwanym "Szpitalem"), w którym wskazano, iż Szpital jest użytkownikiem i podmiotem zarządzającym nieruchomością położoną w B. przy ulicy dr S. M. 9 w B., stanowiącą własność Województwa K. -Pomorskiego, na której znajduje się m.in. budynek hotelu pracowniczego i nie ma tam możliwości zameldowania osób na pobyt stały. W celu ustalenia stanu faktycznego nieruchomości przy ulicy dr S. M. 9B w B. oraz faktu zamieszkiwania K. P. na pobyt stały w lokalu nr [...], organ I instancji wyznaczył oględziny spornej nieruchomości i lokalu nr [...] na dzień [...] lutego 2019 r. Podczas oględzin ustalono, że K. P. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy dr S. M. 9B w B.. Miejsce to stanowi jej centrum życiowe, gdzie na bieżąco realizuje swoje podstawowe czynności mieszkaniowe i socjalno-bytowe. W lokalu posiada ubiór całoroczny, przedmioty codziennego użytku - naczynia, przybory toaletowe, dokumenty. Obecna podczas oględzin pełnomocnik K. - P. C. P. w B., nie zakwestionowała faktu zamieszkania K. P. w przedmiotowym lokalu, dlatego dotychczas była zgoda ze strony Szpitala na zameldowanie na pobyt czasowy, nie zaś na pobyt stały, zgodnie z przeznaczeniem budynku. Wskazała również, że numeracja 9B nieruchomości przy ulicy dr S. M. w B. jest wyłącznie numeracją umowną, wewnętrzną. Fakt zamieszkiwania K. P. w lokalu nr [...] w spornej nieruchomości został także potwierdzony w zeznaniu świadka obecnego podczas oględzin - M. K. . Obecny podczas oględzin świadek A. N. oświadczył, iż budynek, w którym zameldowanie na pobyt stały zgłosiła K. P., nie posiada nadanego numeru geodezyjnego i jest to tylko umowna numeracja. Budynek powstał w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia z przeznaczeniem na hotel pracowniczy dla pielęgniarek. Z uwagi na istniejące w dalszym ciągu wątpliwości organu w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości przy ulicy dr S. M. 9B w B., ponownie zwrócono się do Wydziału Mienia i Geodezji w B. o weryfikację wcześniejszych ustaleń poczynionych przez wydział. W odpowiedzi uzyskano informację, iż z urzędu został nadany numer porządkowy przy ulicy dr S. M. 9B w B. dla budynku na działce nr [...] w obrębie 298. Załączono również zawiadomienie o ustaleniu numeru porządkowego budynku z dnia [...].03.2019 r. ([...]). Mając powyższe na uwadze oraz poczynione ustalenia, organ I instancji podniósł, iż obowiązek meldunkowy wynikający z ustawy ewidencyjnej winien być odzwierciedleniem rzeczywistego stanu, który potwierdza fizyczną obecność osoby w danym lokalu, a z uwagi na to, że K. P. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy dr S. M. 9B, a jej zamieszkiwanie nosi cechy pobytu stałego stwierdzono, że spełnia warunki do zameldowania na pobyt stały, W odwołaniu od powyższej decyzji, Dyrektor C. w B. podniósł, że w toku postępowania wyjaśniającego nie kwestionował faktu przebywania K. P. w lokalu nr [...] przy ul. [...], ale zwracał uwagę, że charakter wynajmowanych pomieszczeń hotelu pracowniczego, które z założenia przeznaczone są do krótkotrwałego pobytu osób, czyni niemożliwym zameldowanie na pobyt stały, a jedynie na pobyt czasowy. Odwołujący wyjaśnił, że zajmowany przez K. P. lokal, nie stanowi lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ustawie z dnia [...] czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, gdyż w rozumieniu ww. ustawy lokalem nie jest pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, takie jak np.: pomieszczenia znajdujące się w bursach, pensjonatach, internatach, hotelach itp. Ponadto oświadczył, że wynajmujący nie sporządza z najemcami umów najmu na piśmie, a jedynym potwierdzeniem prawa najmu jest podpis uprawnionego pracownika Centrum złożony na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego. Natomiast zasady najmu tych pokoi uregulowane zostały w regulaminie korzystania z hotelu pracowniczego. Zgodnie z zawartymi w nim postanowieniami, osoby chętne do wynajęcia pokoju, muszą zwrócić się do Dyrektora centrum z prośbą o wyrażenie zgody na zamieszkanie, przy czym do sierpnia 2016 r. zgoda na zakwaterowanie mogła zostać wydana na okres 6 miesięcy lub jednego roku, a od sierpnia 2016 r. na czas określony, ale z możliwością przedłużenia na kolejny okres. Biorąc pod uwagę to, że zawarcie umowy na czas określony, nie jest jednoznaczne z wolą stałego zameldowania, a wręcz przeciwnie pozostaje z nią w sprzeczności, strona odwołująca powołując się na specyfikę wynajmowanych pomieszczeń w bloku mieszkalnym, określanym umownie "hotelem pracowniczym" uznała, że konkluzja organu I instancji, co do uznania pobytu K. P. jako pobytu o charakterze stałym nie jest trafna, co czyni wniesione odwołanie zasadnym. Wojewoda K. - P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...].MK.I utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W celu dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego zaistniałego w sprawie organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż blok mieszkalny przy ul. [...] w B. wchodzi w skład nieruchomości, która stanowi własność Województwa. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie umowy zawartej w dniu [...] września 2004 r., nr [...] nieruchomość ta została przekazana przez Urząd Marszałkowski w bezpłatne użytkowanie (wówczas jeszcze) Wojewódzkiemu Szpitalowi Gruźlicy i Chorób Płuc w B. (obecnie Centrum). Ponadto, w § 5 ww. umowy zapisano, że użytkownik ma prawo oddawać nieruchomość lub część nieruchomości wymienionych w umowie w najem lub dzierżawę osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu zgody Zarządu Województwa pod rygorem nieważności, przy czym żadna ze stron niniejszego postępowania nie przedłożyła do akt sprawy umowy najmu. Brak takowego dokumentu wyjaśniła pełnomocnik C. w B. w piśmie Nr [...] z dnia [...].01.2019 r., w którym oświadczyła, że wynajmujący nie sporządza umów najmu na piśmie, a jako jedyne potwierdzenie prawa najmu traktuje podpis złożony przez uprawnionego pracownika Centrum na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego. Wskazała również, że zgoda na zakwaterowanie w pokoju hotelowym do sierpnia 2016 r. mogła zostać wydana na okres 6 miesięcy lub jednego roku, a od sierpnia 2016 r. na czas określony. Umowy zawierane były zatem na czas określony, a następnie przedłużane na kolejny okres, przy czym inicjatywa w tym zakresie należała do najemców. Wskazano również, że nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, iż choć pełnomocnik Dyrektora C. w B. podnosi, że przedmiotowy budynek pełni rolę hotelu pracowniczego, to jednak nie precyzuje w oparciu o jakie przepisy działalność ta jest prowadzona. Wojewoda wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Pracy i P. Socjalnej z dnia [...] lipca 1988 r. w sprawie zasad zajmowania i opróżniania lokali położonych w hotelach pracowniczych, ustalania opłat za zakwaterowanie oraz ramowych zasad ustalania kategorii hoteli pracowniczych utraciło moc z dniem [...] maja 1995 r. Po tej dacie, nowe przepisy dotyczące hoteli pracowniczych nie zostały wydane. Jedynym dokumentem, który przedłożono do akt sprawy, a który niejako legalizuje hotelowy charakter przedmiotowej nieruchomości jest Zarządzenie Dyrektora K.-P. C. P. (nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.) w sprawie ustalenia "Regulaminu korzystania z Hotelu C. w B. i stawek odpłatności za miejsce w Hotelu". Zgodnie z § 3 pkt 3 regulaminu, zgoda na wynajem pokoju wydawana jest na okres 6 miesięcy lub jednego roku, natomiast osoba zainteresowana dalszym zamieszkiwaniem po upływie wyżej określonego okresu zobowiązana jest do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na wynajem pokoju na dalszy okres na czas określony - 6 miesięcy. Co istotne, zapisy zawarte we wskazanym regulaminie w żaden sposób nie ograniczają możliwości zameldowania na pobyt stały. Przeszkody takiej nie może bowiem stanowić sam fakt zawarcia umowy najmu na czas określony, tym bardziej takiej umowy, która posiada gwarancję przedłużenia. K. P. w dniu [...].12.2018 r. wystąpiła po raz kolejny z rzędu z wnioskiem o przedłużenie "umowy najmu na pobyt czasowy" na okres od [...].01.2019 r. do [...].06.2019r. i zgodę taką od Dyrektora Centrum uzyskała, lecz jednocześnie nie wyraził on zgody na to, aby zainteresowana dalszym wynajmem, zajmowanego od lat lokalu, mogła dokonać pod jego adresem zameldowania na pobyt stały, co pełnomocnik strony odwołującej tłumaczy czasowym ograniczeniem wynajmu pomieszczeń w tymże "hotelu pracowniczym". Z powyższego, zdaniem Wojewody wynika, że najemczyni przedmiotowego lokalu - K. P., pomimo zawarcia umowy najmu z Dyrektorem C. w B., nie może dopełnić obowiązku zameldowania na pobyt stały, gdyż po pierwsze, nie dysponuje fizycznie dokumentem - umową cywilnoprawną, o którym mowa w art. 28 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności, a który to dokument jako potwierdzający tytuł prawny podmiotu do lokalu jest niezbędny do zgłoszenia zameldowania w drodze zwykłej czynności materialno-technicznej. Po drugie, potwierdzenia faktu pobytu stałego na formularzu "zgłoszenie pobytu stałego" odmawia jej strona wynajmująca tj. Dyrektor C. w B.. Wobec powyższego impasu, organ odwoławczy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego dokonał następujących ustaleń i ocen. Stwierdził, że bezsporną kwestią w niniejszej sprawie jest długoletnie, nieprzerwane zamieszkiwanie K. P. w lokalu oznaczonym nr [...] przy ul. [...] w B. - faktu tego nie kwestionuje strona odwołująca oraz potwierdzają go liczne zapisy widniejące w rejestrze PESEL, począwszy od pierwszego z dnia [...].11.2010 r., który przedłużany był średnio co 6 miesięcy, aż do [...].12.2018 r. Fakt pobytu potwierdzają dodatkowo świadkowie w osobach sąsiadów: T. G., H. S., M. K., a także oględziny przedmiotowego lokalu, podczas których ustalono, że w lokalu tym zainteresowana na bieżąco realizuje swoje codzienne czynności socjalno-bytowe i mieszkaniowe, jak i to, że przedmiotowy lokal obejmuje zamiarem dalszego pobytu, o czym świadczy ponowny wniosek o przedłużenie umowy najmu na kolejne 6 miesięcy (od [...].01.2019 r. do [...].06.2019 r.). Zdaniem organu odwoławczego ciągłe, nieprzerwane od wielu lat meldowanie się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. najlepiej świadczy o tym, że lokal ten stał się głównym ośrodkiem życia osobistego i socjalnego K. P., a tym samym po jej stronie spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt stały, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Ograniczanie przez dysponenta budynku zameldowania na pobyt stały z powodów wskazanych w odwołaniu, nie znajduje w omawianym przypadku racjonalnego uzasadnienia. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie stałego pobytu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności nie powinno być utożsamiane z jego rozumieniem jako zameldowanie "na zawsze". Co do zasady, pobyt stały w lokalu powinien być zgłaszany pod tym adresem, który stanowi główne, podstawowe centrum życiowe danej osoby i pod którym to adresem osoba ta zamierza zamieszkiwać przez dłuższy czas. Oczywiście okres takiego pobytu uzależniony jest każdorazowo od okoliczności życiowych konkretnej osoby. Natomiast pobyt czasowy, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, jest rozwiązaniem stworzonym na potrzeby obywateli, którzy posiadają już zameldowanie stałe, ale z różnych względów życiowych, takich jak np. oddelegowanie do pracy w innym mieście, podjęcie studiów, itp. przenoszą na jakiś czas swoje centrum życiowe pod inny adres. Zdaniem organu drugiej instancji, przepisy prawa administracyjnego zawarte w ustawie o ewidencji ludności, a służące wyłącznie celom rejestracyjno-porządkowym nie powinny być - jak ma to miejsce w omawianym przypadku - wykorzystywane do regulowania, bądź też omijania przepisów innych dziedzin prawa np. prawa cywilnego, które reguluje materię prawną dotyczącą najmu lokali. Utożsamianie "pobytu czasowego", o którym mowa w ustawie o ewidencji ludności, z pobytem czasowym na jaki zawierana jest cywilna umowa najmu (bez względu na jej formę), nie jest właściwe. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody dla rozstrzygnięcia w sprawie nie mają znaczenia podnoszone przez stronę odwołującą kwestie niemożności zameldowania K. P. na pobyt stały, wynikające rzekomo z czasowego charakteru zajmowanych pomieszczeń hotelowych. Takiemu twierdzeniu przeczą również wyjaśnienia osób zainteresowanych zameldowaniem w przedmiotowej nieruchomości, również zawarte w piśmie z dnia [...].02.2019 r., skierowanym do organu I instancji, w którym autorzy pisma wskazują, że nie jest to hotel pracowniczy, a budynek mieszkalny, w którym mieszkańcy dawnych mieszkań zakładowych posiadają stały meldunek. Pani K. P. po wielu latach postanowiła uregulować kwestie meldunkowe i zameldować się na pobyt stały w miejscu faktycznego pobytu, jednak wykonanie tego obowiązku nie może być uznawane jako działanie naruszające postanowienia Regulaminu korzystania z "hotelu pracowniczego" C. w B.. Na marginesie Wojewoda zwrócił uwagę, że ww. Regulamin w § 7 pkt 5 enumeratywnie wymienia, czego zabrania się "Mieszkańcom Hotelu". Brak tam ograniczeń w zakresie niedopuszczalności meldowania na pobyt stały. Zakazu takiego nie można również upatrywać w zapisach § 3, które regulują zasady przydziału, zajmowania i zwalniania lokali w rozumieniu przepisów cywilnych i mają tutaj charakter porządkowy. Dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że K. P. występując do organu meldunkowego z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w dniu [...].11.2018 r., wraz z załączonym do niego formularzem "zgłoszenie pobytu stałego" posiadała stały meldunek w B., ale pod innym adresem. Przepisy ustawy o ewidencji ludności wyraźnie wskazują, że równocześnie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego (art. 27 ust. 2). Jak wynika z zapisów ewidencyjnych, ww. zgłosiła w organie gminy wymeldowanie z poprzedniego miejsca pobytu stałego w dniu [...].01.2019 r., a zatem przed rozstrzygnięciem organu I instancji zawartym w decyzji Nr [...].EZ z dnia [...].03.2019 r. W ocenie Wojewody, prawdopodobną przyczyną, jaką upatrywać należy w tak długim utrzymywaniu swoistej fikcji meldunkowej pod adresem dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, była niemożność uzyskania zameldowania na pobyt stały w rzeczywistym miejscu pobytu stałego. W skardze do Sądu Dyrektor C. w B. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 80 kpa poprzez brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w świetle przesłanek zameldowania na pobyt stały, określonych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności, a także art. 25 ustawy o ewidencji ludności poprzez wadliwe przyjęcie, że okoliczności sprawy świadczą o istnieniu zamiaru stałego pobytu osoby wnioskującej o dokonanie zameldowania na pobyt stały, przy czym naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów strona skarżąca podniosła, że prawidłowa ocena całokształtu okoliczności pobytu K. P. pod ww. adresem powoduje, że nie można przyjąć, iż pobyt ten miał cechy charakteru stałego, a także nie można pomijać w dokonywanej ocenie istnienia zamiaru stałego pobytu - charakteru wynajmowanych pomieszczeń hotelu pracowniczego, które są przeznaczone do krótkotrwałego pobytu. Hotel ten jest przeznaczony w pierwszej kolejności do kwaterowania w nim pracowników Centrum, a w przypadku wolnych pokoi - również osób nie będących pracownikami Centrum. Okoliczności te znane są najemcom, którzy muszą liczyć się z tym, że wynajmujący nie wyrazi zgody na dalszy najem. W ocenie skarżącego Dyrektora Centrum, przekreśla to istnienie zamiaru stałego pobytu. Charakter tych pomieszczeń i ich przeznaczenie powodują, że najemcy niebędący pracownikami nie mogą mieć żadnej pewności, że będą mogli przedłużyć najem na kolejny okres, nie mogą łączyć się z zamiarem stałego w nich przebywania i czynienia z nich centrum spraw życiowych. Podobnie jest w przypadku burs, internatów, akademików, czy pensjonatów itp. Dyrektor Centrum nie zgodził się z twierdzeniem, że zawarcie umowy najmu na czas oznaczony, nie stanowi przeszkody do zameldowania na pobyt stały. W jego ocenie, przekreśla to istnienie zamiaru pobytu stałego. Organ dla poparcia swojej argumentacji wskazał dodatkowo na gwarancję przedłużenia takiej umowy, jednak w ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że najemcy mają gwarancję przedłużenia umów najmu na kolejny okres i okoliczność ta powoduje, że nie można przyjąć istnienia zamiaru na pobyt stały, bowiem pozostaje to w sprzeczności z możliwością pobytu w takim miejscu; podobnie, jak nie można mówić o zamiarze stałego pobytu w przypadku eksmisji. Odmienne rozumowanie nie znajduje uzasadnienia w świetle zasad doświadczenia życiowego i logiki. Wskazano, że umowy najmu pokoi hotelowych były zawierane na okres określony, co jest dopuszczalne i nie prowadzi do omijania przepisów innych dziedzin prawa. Mogły być one następnie przedłużane na kolejny czas określony, jeżeli najemcy wyrażali taką chęć. Nie ma jednak takiego obowiązku, ani też gwarancji takiej kontynuacji. Okoliczności te znane są najemcom pokoi hotelowych. W ocenie skarżącego, fakt wyrażania zgody jedynie na pobyt czasowy w pokoju hotelowym, mimo uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o jego przedłużanie, nie może uzasadniać istnienia zamiaru pobytu stałego w takim pomieszczeniu. Oceny tej nie zmienia fakt wcześniejszego długotrwałego pobytu pod tym adresem, gdyż najemcy musieli się liczyć z tym, że zgoda może nie zostać wyrażona na dalszy najem. Najemca musi mieć świadomość, że po upływie czasu najmu, będzie musiał opuścić zajmowany pokój. W związku z powyższym, w przekonaniu Dyrektora Centrum nie można przyjąć w niniejszej sprawie, że najemca przebywa w wynajętym pomieszczeniu z zamiarem stałego w nim przebywania, co jest przesłanką uznania pobytu za stały, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Brak gwarancji co do możliwości dalszego pobytu wynikający z charakteru tego pomieszczenia i zawarcia umowy najmu na czas określony, temu przeczy i nie może uzasadniać przekonanie najemcy, że będzie przebywać tam na stałe. Najemcy nie mają żadnej gwarancji ze strony wynajmującego w tym zakresie. Jest wręcz przeciwnie. Dyrektor Centrum podkreślił, że okoliczności pobytu, w tym świadczące o możliwości przebywania jedynie czasowo w danym miejscu, są w jego ocenie istotne i nie mogą uzasadniać istnienia zamiaru pobytu na stałe. Zamiar ten wynika nie tylko z oświadczenia osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały, ale także z okoliczności faktycznych sprawy. Ponadto, skarżący wskazał, że prowadzi działalność na podstawie Statutu C. w B., który został nadany uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie nadania Statutu C. w B. i został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2014 r., poz. 289 ze zm.). Jest to akt prawa miejscowego i stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa. Dopuszczono w nim (§ 4 ust. 2) prowadzenie działalności hotelowej związanej z najmem, zaś zasady najmu w tym zakresie regulują przepisy kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm., dalej jako "ustawa"). Przede wszystkim podkreślić należy, że zameldowanie ma charakter ewidencyjny i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, w którym się jest zameldowanym. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy obowiązek meldunkowy polega między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Stosownie do dyspozycji art. 27 ust. 1 ustawy obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Z kolei z przepisu art. 28 ust. 4 ustawy wskazującego, że zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu, ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Co do zasady, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Czynność materialno - techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w miejscu zameldowania z zamiarem stałego przebywania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 25 ust. 1 ustawy należy bowiem rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z wymienionego przepisu wynika, że miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. Co istotne, na taką definicję pobytu stałego wielokrotnie wskazywały w swoich wyrokach wojewódzkie sądy administracyjne (zob. wyrok z dnia 23.06.2010 r., sygn. akt II SA/Bd 355/10). Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest więc fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Innymi słowy, dla dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktyczne zamieszkanie (tak zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 825/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dla prawidłowego zatem orzeczenia w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 24 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy, (zgodnie z którym obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy (ust. 1), który polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca, przy czym równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego), niezbędne było wykazanie zaistnienia przesłanki polegającej na rzeczywistym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, okoliczności niezbędne do prawidłowego orzeczenia w przedmiocie zapisu o zameldowaniu w przedmiotowym lokalu zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. Organy dokonały również w sposób prawidłowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż jest on spójny. Sąd wskazuje, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu, aby wykluczyć, że zamieszkiwanie to nosi cechy pozorności, ukierunkowanej wyłącznie na wywołanie zamierzonych skutków. Przedłożone łącznie ze skargą akta administracyjne, w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają długoletnie, nieprzerwane zamieszkiwanie K. P. w lokalu oznaczonym nr [...] przy ul. [...] w B. - faktu tego nie kwestionuje strona skarżąca oraz potwierdzają go liczne zapisy widniejące w rejestrze PESEL, począwszy od pierwszego z dnia [...].11.2010 r., który przedłużany był średnio co 6 miesięcy, aż do [...].12.2018 r. Fakt pobytu potwierdzają dodatkowo świadkowie w osobach sąsiadów: T. G., H. S., M. K., a także oględziny przedmiotowego lokalu, podczas których ustalono, że w lokalu tym zainteresowana na bieżąco realizuje swoje codzienne czynności socjalno-bytowe i mieszkaniowe, jak i to, że przedmiotowy lokal obejmuje zamiarem dalszego pobytu, o czym świadczy ponowny wniosek o przedłużenie umowy najmu na kolejne 6 miesięcy (od [...].01.2019 r. do [...].06.2019 r.). Słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego wskazującego, iż nieprzerwane od wielu lat meldowanie się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. najlepiej świadczy o tym, że lokal ten stał się głównym ośrodkiem życia osobistego i socjalnego K. P., a tym samym po stronie ww. spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt stały, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W tych okolicznościach, nie ma przesądzającego znaczenia fakt zawierania umów cywilnoprawnych nawet przez fakty dokonane, na czas określony. Jeśli najemca zamieszkując pod podanym adresem przez wiele lat stworzył w nim stałe centrum życiowe a to potwierdziły wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, to okresowy charakter umowy najmu nie stwarza przeszkody do ustalenia, że najemca realizuje zamiar stałego zameldowania. Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze sprzeciwiała się zameldowaniu na pobyt stały argumentując, iż także charakter hotelowych pomieszczeń i ich przeznaczenie powodują, że najemcy niebędący pracownikami nie mogą mieć żadnej pewności, że będą mogli przedłużyć najem na kolejny okres, w związku z czym lokale takie nie mogą łączyć się z zamiarem stałego w nich przebywania i czynienia z nich centrum spraw życiowych. Podkreślenia jednak wymaga, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jego celem jest potwierdzenie faktu pobytu w nim danej osoby, nie rodzi natomiast tytułu prawnego do lokalu. Z uwagi na treść art. 28 ust. 4 ustawy, w obecnym stanie prawnym zgoda właściciela nieruchomości nie jest konieczna do dokonania zameldowania pod oznaczonym adresem. Zameldowanie na pobyt stały w drodze decyzji administracyjnej zastępuje potwierdzenie pobytu w lokalu, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 ustawy. Skoro w świetle dowodów zebranych w sprawie nie ulga wątpliwości, że K. P. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu, co wielokrotnie w toku postępowania potwierdzała, to brak zgody skarżącej na jej zamieszkiwanie i zameldowanie w lokalu na skutek jakichkolwiek przyczyn (których badanie nie podlega kognicji sądu administracyjnego) nie może prowadzić do odmowy wydania zgodnej z prawem decyzji o zameldowaniu. Reasumując, raz jeszcze podkreślić należy, że instytucja zameldowania ma zatem wyłącznie charakter rejestracyjny (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r., sygn. III SA/Wa 969/16). Obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu, zaś ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (tak np. wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2017 r., sygn. III SA/Kr 1494/16). Sąd bezwzględnie akceptuje stanowisko powszechnie prezentowane w praktyce orzeczniczej organów administracyjnych, judykaturze i doktrynie, zgodnie z którym czynności meldunkowe (np. zameldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z posiadaniem, czy ustaleniem prawa do lokalu, ani nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania lub pozbawiania. Postępowanie takie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych (np. własnościowych, najmu itp.). W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy został oceniony przez organ odwoławczy w sposób logiczny i spójny. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło organy do zasadnego wniosku, że należy dokonać zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy zajął także stanowisko we wszelkich aspektach niniejszej sprawy, odnosząc się do stanowiska i twierdzeń strony skarżącej. Wobec powyższego, Sąd nie podziela też zarzutów skargi o naruszeniu przez organy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo też zastosowały przepisy ustawy o ewidencji ludności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.