II SA/Bd 669/06

Dnia 10 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), nakazał M. J. i R. M. dokonanie rozbiórki obiektu rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 7,27 x 9,23 [m], wraz z tarasem o wymiarach 2,85 x 9,23 [m], znajdującego się na działce o nr ewid. [...] w K., uporządkowanie terenu po rozbiórce i powiadomienie organu nadzoru budowlanego o wykonaniu nałożonego obowiązku. W uzasadnieniu wskazano, że na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości K., która to nieruchomość gruntowa jest własnością Gminy K., znajduje się obiekt rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną oraz wodną i kanalizacyjną. Ustalono również, że właścicielem części tegoż obiektu jest M. J., natomiast pozostałej części R. M. i części te są niezależnie użytkowane, lecz pod względem konstrukcyjnym należy budynek traktować jako jedną całość techniczno - użytkową, czyli jako jeden obiekt stanowiący współwłasność wymienionych osób. Obiekt ten został wybudowany w kwietniu 1975 r. a inwestorzy nie posiadają tytułu prawnego uprawniającego do wybudowania tegoż obiektu, czyli pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, mając na uwadze okres wybudowania przedmiotowego obiektu, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., sprawa tegoż obiektu, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, powinna być rozpatrzona na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Jednocześnie stwierdzono jednak, że wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę bez względu na to czy budowę rozpoczęto pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1961 r. (Dz.U. z dnia 12 lutego 1961 r., Nr 7, poz. 46 z późn. zm.) czy ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Ponadto ustalono, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Terenu Budownictwa Letniskowego i Wypoczynku Nad Jeziorem M. w K., uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 1995 r., (Dz.Urz. Woj. [...]), przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się na terenie oznaczonym symbolem Y 7 UT o następującym ustaleniu szczegółowym: "Teren istniejącej urządzonej plaży. Konieczność likwidacji istniejącej dzikiej zabudowy letniskowej". Przytoczone okoliczności faktyczne i prawne uzasadniają zdaniem organu wydanie decyzji o rozbiórce obiektu w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., ze względu na wybudowanie go niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy oraz umiejscowienie na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. i M. J. zarzucili rażące naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane poprzez przyjęcie, iż w sprawie zastosowanie ma przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż posiadany obiekt został umieszczony na mapach geodezyjnych w 1973 r., a więc przed wejściem w życie wskazanej ustawy z 1974 roku. Ponadto zarzucono naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz art. 36 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż na posiadany obiekt wymagane było pozwolenie na budowę, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe obiekty nie wymagały pozwolenia na budowę i w trybie art. 36 ust. 3 cyt. ustawy wymagały co najwyżej zgłoszenia, czego dowodem jest fakt, iż zostały one umiejscowione na mapie geodezyjnej z 1973 r., znajdującej się w zasobie geodezyjnym Starostwa Powiatowego w S. Podniesione też zostało naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 8, 9, 10 oraz 11 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymał mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że analiza dokumentów sprawy prowadzi do wniosku, iż organ nadzoru budowlanego nie miał możliwości prawnych do zalegalizowania przedmiotowej samowoli, zobowiązany był natomiast nakazać rozbiórkę tego obiektu w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 8, 9, 10 oraz 11 K.p.a. zdaniem organu nie zasługują na uznanie, ponieważ skarżący na każdym etapie postępowania mieli możliwość brania w nim udziału, byli też zawiadomieni przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 10 K.p.a., o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Nadto podkreślono, że nie ma istotnego znaczenia różnica w określeniu daty powstania spornego obiektu, którą skarżący pierwotnie podali jako 1975 r. (do protokołu oględzin z dn. 24 sierpnia 2001 r.), a w niniejszym odwołaniu jako 1973 r., bowiem podstawą prawną decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę samowolnej jego budowy, byłaby ustawa - Prawo budowlane z 1974 r. Wskazano również, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ewentualnie wydanych przez organy administracji publicznej pozwoleń na budowę obiektów rekreacyjnych, znajdujących się na działce nr 1/7 w K. wykazało, że tylko jeden z tych obiektów, posiada pozwolenie na budowę, tj. obiekt oznaczony nr 4 (własność R. C.), natomiast na inne obiekty brak jest stosownych decyzji, co potwierdza notatka PINB z 20 stycznia 2006 r., przy czym kontrolą objęto rejestry spraw z lat 60 i 70 - tych ubiegłego wieku. Organ uznał także bezzasadność zarzutu naruszenia art. 97 § 1 K.p.a. argumentując, że sytuacja prawna dotycząca zarówno własności terenu (tj. działki nr 1/7) jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest obecnie ustalona. Natomiast wniesienie skargi do sądu w celu zmiany istniejącego stanu prawnego w ww. przedmiocie, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla organów nadzoru budowlanego, w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jednocześnie decyzji organu odwoławczego rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na nie zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie, pomimo istnienia takiego obowiązku w sytuacji gdy w sprawie wystąpiło zagadnienie prejudycjalne. Ponadto zdaniem skarżącego organ administracji popełnił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący dokonał samowolnego wybudowania obiektu budowlanego, o podanych parametrach, podczas gdy w rzeczywistości budynek ten stanowi dwa odrębne domki letniskowe, należące do różnych osób (zabudowa bliźniacza). Błędem w ustaleniach faktycznych określono okoliczność, iż wybudowany obiekt rekreacji indywidualnej posiada wymiary 7,27 m x 9,23 m, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono wizji lokalnej z udziałem stron, zaś w rzeczywistości posiadany przez skarżącego obiekt ma wymiary 3,67 m x 4,63 m, wraz z tarasem o wymiarach 1,43 m x 4,63 m. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż obiekt typu altana, którego powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m2 wymaga pozwolenia na budowę. Ostatecznie skarżący zwrócił również uwagę na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 25 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie organu właściwego do załatwienia sprawy, tj. PINB w S. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, iż podlegający rozbiórce obiekt został wybudowany za wiedzą i zgodą ówczesnych władz w 1973 roku i nie wymagał pozwolenia na budowę w związku z czym błędnym ustaleniem jest twierdzenie organu administracji, iż strona wybudowała go bez pozwolenia na budowę. Podkreślono, iż jest to obiekt o architekturze bliźniaczej, należący do dwóch różnych stron, i nie stanowi przedmiotu współwłasności, niezrozumiałe jest zatem wydanie jednej decyzji administracyjnej dla dwóch różnych stron. Zdaniem skarżącego, w sprawie poczyniono szereg błędów proceduralnych związanych z postępowaniem dowodowym skutkujących wadliwością decyzji m.in. nie przeprowadzono wizji lokalnej z udziałem strony, zaś podane w decyzji parametry powierzchni zabudowy nie odpowiadają rzeczywistości, przy czym pominięto zupełnie okoliczność, iż mamy do czynienia z dwoma odrębnymi budowlami. Ponadto wskazano, że w świetle treści art. 103 ust. 1 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy tejże ustawy, co pozwala przyjąć, że obiekty typu altana, a takową jest przedmiotowy obiekt, nie wymagają pozwolenia na budowę. Skarżący zwrócił też uwagę, że plan zagospodarowania przestrzennego, na zapisy którego powołuje się organ administracji, został zaskarżony do sądu administracyjnego z uwagi na niezgodność z prawem, co stanowi istotne zagadnienie prejudycjalne, rozstrzygnięcie którego będzie miało istotny wpływ na wydaną decyzję administracyjną w sprawie. Stąd też w świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. fakt ten stanowi obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny organ podkreślił, że istota rozstrzygnięcia sprowadza się do stwierdzenia, iż przedmiotowy obiekt wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej (w latach 70-tych ubiegłego wieku) i znajduje się na terenie nieprzeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę, zatem orzeczenie o nakazie jego rozbiórki stało się konieczne i uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą wydania nakazu rozbiórki obiektu rekreacji indywidualnej, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dla właściwego zrozumienia zasadności rozstrzygnięcia Sądu, podkreślenia wymaga okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego – rekreacji indywidualnej, konstrukcji drewnianej o wymiarach 7,27 x 9,23 [m], wraz z tarasem o wymiarach 2,85 x 9,23 [m], przy czym właścicielem części tego obiektu jest R. M. a pozostałej M. J. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że jakkolwiek obie części budynku są niezależnie użytkowane, to pod względem konstrukcyjnym (wspólny fundament, konstrukcja nośna, dach), budynek należy traktować jako jedną całość techniczno – użytkową, której współwłaścicielami są dwa podmioty, posiadające równolegle status strony w niniejszym postępowaniu. Charakterystyki stosunków własnościowych dopełnia fakt, iż właścicielem nieruchomości gruntowej, na której znajduje się przedmiotowy obiekt jest Gmina K., zatem sytuacja inwestorów nie doznaje zróżnicowania z punktu widzenia przysługiwania prawa własności a poczynione przez nich nakłady z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego należy traktować jako nakład na cudzą rzecz. Bezsporną okolicznością w sprawie, potwierdzoną podczas dokonanych w dniu 24 sierpnia 2001 r. oględzin (k. D 13, tom II akt), są oświadczenia stron postępowania – właścicieli obiektów, iż nie posiadają oni tytułu prawnego uprawniającego do wybudowania posiadanych obiektów oraz, że przedmiotowe obiekty wybudowane zostały przed dniem 1 stycznia 1995 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Stwierdzenie powyższe posiada o tyle ważkie znaczenie dla sprawy, iż na jego podstawie uznać należy brak możliwości zastosowania dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przepisów aktualnie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie bowiem z treścią jej przepisu art. 103 ust. 2 unormowań odnoszących się do rozbiórki – art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ponieważ powoływany przepis przejściowy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Postępowanie w sprawie rozbiórki przedmiotowego obiektu wszczęto w 2001 r., natomiast powoływany przepis - art. 103 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. wskazuje podstawę prawną dla rozstrzygnięć spraw, w których postępowania wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 1 stycznia 1995 r., a niezakończonych decyzją ostateczną, z istotnym zastrzeżeniem zawartym w ust. 2 cyt. przepisu. Zgodnie z powyższym kwestia oceny legalności wzniesienia przedmiotowego budynku musi odnosić się do regulacji prawnych dotychczasowych, obowiązujących w okresie jego wybudowania. W związku z ustaloną okolicznością, iż wskazywany moment wybudowania obiektu przypada na okres marzec – kwiecień 1975 r., zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 cyt. ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Regulacja ta pozostaje w ścisłej korespondencji z przepisem art. 28 powołanej ustawy stanowiącym, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, przy czym katalog zwolnień od konieczności stosowania tego obowiązku, zgodnie z ust. 4 cyt. przepisu art. 28 ustalony zostanie w drodze rozporządzenia wykonawczego. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48), wydane w wykonaniu przytoczonej wyżej delegacji ustawowej, w swym § 44 ust. 2 określającym przypadki zwolnień od posiadania pozwolenia na budowę nie wymienia domków letniskowych a jedynie altanki (pkt 1) i to nieprzystosowane do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Oczywistym jest, że obiekt w stosunku do którego toczy się niniejsze postępowanie nie spełnia powyższych warunków, chociażby z powodu położenia na gruncie, którego nie można zakwalifikować jako pracowniczego ogrodu działkowego. Ponadto jak wynika z treści § 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia, wykonanie i rozbudowa budowli stałych służących dla celów wypoczynku, rozrywki i sportu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W rezultacie przyjąć należy, iż wzniesienie omawianego obiektu, w świetle przytoczonych, obowiązujących wówczas unormowań, nastąpiło nielegalne. Przyjmując jednak, że wybudowanie spornego obiektu miało miejsce przed 1 marca 1975 r., tj. przed wejściem w życie ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. kwestia legalności tej czynności wymaga rozpatrzenia w świetle obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 36 ust. 1 przywołanej ustawy przed przystąpieniem do wykonywania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, a pod pojęciem obiektu budowlanego (zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 1 ww. Prawa budowlanego z 1961 r.) należało rozumieć "stałe i tymczasowe budynki, urządzenia budowlane związane z budynkami, obiekty inżynierskie, urządzenia techniczne, instalacje przemysłowe, pomniki, posągi, wodotryski itp. obiekty architektury ogrodowej oraz kapliczki i inne podobne obiekty kultu religijnego". Natomiast obiekt rekreacji indywidualnej – domek letniskowy, wobec którego orzeczono rozbiórkę nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika z analizy § 44 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973 r. w sprawie ustalania miejsca realizacji inwestycji budowlanych oraz państwowego nadzoru budowlanego nad budownictwem powszechnym (Dz.U. z 1973 r., Nr 4, poz. 29). Przepis ten, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwalniał wykonanie i przebudowę: altanek w ogrodach oraz parterowych budynków gospodarczych wznoszonych na działkach w ogrodach działkowych. Oba przewidziane przypadki nie obejmują jednak swym zakresem znaczeniowym domku letniskowego, szczególnie w jego postaci występującej w niniejszej sprawie. Konstrukcyjnie jest to obiekt o wiele bardziej zaawansowany, niż altanka, jak również, co zostało już wyżej wskazane, nie został on umieszczony na działkach w ogrodach działkowych. Przedstawiona, szczegółowa analiza prawna jednoznacznie wskazuje, iż sporny obiekt, bez względu na obowiązujący stan prawny w zakreślonych czasowo ramach jego realizacji (1973 – 1975 r.) wzniesiony został z poważnym uchybieniem właściwych przepisów prawnobudowlanych, kreujących dla tego typu budynków obowiązek uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niejako potwierdzeniem tego jest również ustalona w postępowaniu administracyjnym okoliczność, iż jeden z sąsiednich obiektów na działce nr 1/7 w K. tj. obiekt oznaczony jako nr 4 (własność R. C.) posiada pozwolenie na budowę, natomiast w stosunku do pozostałych obiektów brak jest stosownych decyzji, co potwierdza notatka PINB z 20 stycznia 2006 r. z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ewentualnie wydanych przez organy administracji państwowej pozwoleń na budowę obiektów rekreacyjnych na określonym wyżej terenie. Stwierdzenie nielegalności określonej zabudowy, w kontekście regulacji art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., nabiera daleko idących skutków, w szczególności w zakresie uniemożliwienia przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Jak stanowi bowiem przepis art. 40 cyt. ustawy, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Procedura naprawcza stanowi więc co do zasady regułę w przypadku wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami, jednak w rozpatrywanej sprawie stoją temu na przeszkodzie postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Terenu Budownictwa Letniskowego i Wypoczynku nad Jeziorem M. w K., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 1995 r. (opublikowany w Dz.Urz. Woj. [...]). Przedmiotowy obiekt leży na terenie oznaczonym symbolem - Y 7 UT - co oznacza: " Teren istniejącej urządzonej plaży. Konieczność likwidacji istniejącej dzikiej zabudowy letniskowej ". Niezgodność zabudowy z przepisami obowiązującymi w czasie jej realizacji, przy równoczesnej niezgodności lokalizacji spornego obiektu rekreacji indywidualnej z przepisami o planowaniu przestrzennym, wypełnia dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., implikując konieczność orzeczenia rozbiórki wobec tego obiektu. Organ nadzoru budowlanego nie miał więc możliwości prawnych do zalegalizowania przedmiotowej samowoli, zobowiązany był natomiast nakazać rozbiórkę tego obiektu. I nie można przy tym skutecznie zarzucać przeprowadzonemu postępowaniu administracyjnemu w sprawie braku precyzji w ustaleniu stanu faktycznego m.in. poprzez niewielkie rozbieżności co do daty wzniesienia spornego obiektu, ponieważ sumbsumpcja przepisów obowiązujących w każdym z tych okresów, jednoznacznie wskazuje na takie samo rozstrzygnięcie. W przeciwnym wypadku, a więc możliwości odmiennych rozstrzygnięć sprawy, wynikających z zastosowania obowiązujących w konkretnej dacie przepisów prawnych, sytuacja wymagałaby ponownego przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tylko naruszenie przepisów postępowania, inne niż wymienione w pkt b cyt. przepisu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, stanowić może podstawę do uwzględnienia skargi. Nie sposób uwzględnić również zarzutu braku podania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Należy jednak odróżnić wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub wydanie jej bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej od sytuacji wskazania podstawy prawnej w części wstępnej decyzji, której szczegółowe wyjaśnienie (rozbudowanie) następuje w uzasadnieniu prawnym decyzji, co nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. Zarzut niezawieszenia postępowania z uwagi na zaistnienie zagadnienia prejudycjalnego nie znajduje oparcia w przepisach prawa, ponieważ zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, przy czym istotnym elementem w konstrukcji zagadnienia wstępnego, w istocie najważniejszym, jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wskazana zależność określana jest też jako istnienie związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Sytuacja prawna dotycząca zarówno własności terenu (tj. działki nr 1/7) jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w momencie rozstrzygania sprawy była ustalona, przez co istniały wystarczające warunki dla wydania orzeczenia w sprawie. Niezrozumiały jest zarzut bezzasadnego wyłączenia organu I instancji, w sytuacji obawy o zachowanie bezstronności przy orzekaniu. Zdecydowana reakcja organu na możliwość naruszenia tej gwarancji procesowej wzmacnia dodatkowo wiarygodność i kompetencję obu organów przy podejmowaniu ważnych dla strony decyzji. Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. było zgodne z prawem. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).