II SA/Bd 669/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska ( spr. ) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2009r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta W., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), orzekł o utracie przez bezrobotną M. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż M. M. nie stawiła się w Państwowym Urzędzie Pracy (PUP) we W. w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zaznaczył również, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawienie się w PUP, w wyniku ponownej rejestracji. Od decyzji M. M., pismem z dnia 7 lipca 2009 r., wniosła odwołanie, domagając się przywrócenia jej statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśniła, iż niestawiennictwo jej w PUP we W. w wyznaczonym terminie było spowodowane nagłą chorobą. Jako dowód wskazanej okoliczności odwołująca przedstawiła wydane na druku Mz/1-1, zaświadczenie lekarskie, stwierdzające iż w/w- l w dniach od 17 czerwca 2009 r. do 6 lipca 2009 r., z powodu choroby, nie była zdolna stawić się w PUP. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 133 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż odwołująca została zarejestrowana w PUP we W. w dniu 1 grudnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] Starosta W. orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną od dnia 1 grudnia 2008 r. oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. W dniu 18 maja 2009 r. został wyznaczony odwołującej, na dzień 17 czerwca 2009 r., termin następnej wizyty w PUP w celu przedstawienia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Bezrobotna jednak, jak wskazał organ, nie zgłosiła się w PUP we W. w wyznaczonym terminie, ani też w ciągu 7 dni nie przedstawiła przyczyny niestawiennictwa. Tymczasem podczas dokonywania rejestracji odwołująca została pouczona i zapoznana z przysługującymi jej prawami i obowiązkami. W "Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy", z którą M. M. zapoznała się w dniu 3 grudnia 2008 r., pouczono ją, iż w przypadku nie powiadomienia PUP w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa następuje utrata statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa oraz, że bezrobotny jest obowiązany zawiadomić PUP o niezdolności do pracy w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia lekarskiego oraz dostarczyć to zaświadczenie niezwłocznie po ustaniu przyczyny niezdolności do pracy. Organ podkreślił, że jeden egzemplarz tego dokumentu M.M. otrzymała do rąk własnych, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ponadto, jak wskazał organ, odwołująca została w dniu 16 lutego 2009 r. pouczona o konieczności przedstawiania zaświadczenia lekarskiego na okoliczność niezdolności do pracy na skutek choroby na odpowiednim druku ZUS ZLA. Pomimo wskazanych okoliczności M. M. nie stawiła się we wskazanym terminie w PUP we W. i nie powiadomiła urzędu o uzasadnionych powodach niestawiennictwa w okresie do 7 dni. Dopiero w odwołaniu od decyzji organu l instancji wyjaśniła, iż nie stawiła się w PUP w wyznaczonym terminie, ponieważ była chora i na okoliczność tą przedstawiła zaświadczenie lekarskie. Organ wskazał, iż przedstawiony prze M. M. dokument nie może być jednak wzięty pod uwagę, gdyż nie jest on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Formę zaświadczenia lekarskiego bowiem określa przepis art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który mówi, że bezrobotni są obowiązani do przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach oraz, że niezachowanie wymaganej formy zaświadczeń skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Odpowiednim zaświadczeniem, jak wskazał organ, byłby dokument wystawiony zgodnie z regułami określonymi w § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 1999 r. Nr 65, poz. 741 ze zm.). Takim dokumentem, jak wskazał organ, powinien być druk ZUS ZLA. W kontekście przedstawionych uwag, organ wyjaśnił, powołując się na treść art. 33 ust. 4 pkt 4 w/w ustawy, iż starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Skoro więc odwołująca nie dochowała tych obowiązków, to w myśl powołanego przepisu należało ją pozbawić statusu osoby bezrobotnej. Przedstawiona bowiem przez M. M. w odwołaniu przyczyna niestawiennictwa mogłaby stanowić okoliczność usprawiedliwiającą, o której mowa we wskazanym przepisie, jedynie w sytuacji gdyby odwołująca w określonym przepisami terminie przedstawiła stosowne zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy w dniu 17 czerwca 2009 r., które wydane byłoby na odpowiednim druku tj. druku ZUS ZLA. Na powyższą decyzję M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przedstawiając przytoczone w odwołaniu od decyzji organu l instancji okoliczności, które spowodowały, że nie stawiła się w PUP, w dniu 17 czerwca 2009 r. Dodatkowo wskazała, iż dotychczas utrzymywała się z zasiłku otrzymywanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, nie zarejestrowanie się zaś w PUP uniemożliwia ubieganie się przez nią o alimenty oraz o zasiłek z MOPR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja na narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, że nie uchybia ona prawu. Podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowią niewątpliwie wskazane przez organy obu instancji przepisy ustawy o promocji zatrudnienia (cyt. na wstępie). Zgodnie z art. 33 ust. 3 tej ustawy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 - nieistotnym dla niniejszej sprawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy (PUP) w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w PUP. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że skarżącej Marcie Malej wyznaczono na dzień 17 czerwca 2009 r. wizytę w PUP, o czym została poinformowana i co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Była też powiadomiona o skutkach niestawiennictwa i o sposobach usprawiedliwienia nieobecności w PUP w wyznaczonym terminie. Skarżąca nie stawiła się w PUP w dniu 17 czerwca 2009 r. O przyczynie nieobecności powiadomiła PUP po upływie 20, dni pismem z dnia 7 lipca 2009 r. Podała w nim, że nie stawiła się w PUP z powodu nagłej choroby i złączyła zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 6 lipca 2009 r. na druku MZ/1-1. Z zaświadczenia tego wynika, że skarżąca od dnia 17 czerwca 2009 r. do dnia 20 czerwca 2009 r. z powodu choroby (nieczytelnie wskazano jakiej) nie była zdolna stawić się w PUP. Mając na uwadze treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia przytoczoną powyżej, stwierdzić należy, że w tej sytuacji PUP we Włocławku był zobligowany do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnej, co też słusznie zaskarżoną decyzję uczynił. Okolicznością zupełnie drugorzędną nie mającą wpływu na treść tego rozstrzygnięcia jest w niniejszej sprawie to, że skarżąca ostatecznie, po upływie 7-dniowego terminu powiadomiła PUP o przyczynie niestawiennictwa, przedstawiając zaświadczenia lekarskie, jak również to, że zaświadczenie to nie spełnia wymogów formalnych z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, ponieważ nie zostało wystawione na druku ZUS ZLA. Decydujące i przesądzające znaczenie miało bowiem to, że skarżąca nie dochowała ustanowionego w art. 33 ust. 4 pkt ustawy o promocji zatrudnienia 7 – dniowego terminu dla usprawiedliwienia swojej nieobecności w PUP w dniu 17 czerwca 2009 r. (termin ten minął dla niej z dniem 24 czerwca 2009 r., a zaświadczenie lekarskie przesłała w dniu 7 lipca 2009 r.). Wskazać przy tym należy, że organ nie mógł nie uwzględnić przekroczenia tego terminu przez skarżącą, ponieważ nie działał tu w ramach uznania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), jak w sentencji wyroku.