II SA/Bd 669/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta B. działając na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, orzekł o zameldowaniu T. G. (dalej też "zameldowanej") na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...]. Wydanie powyższego rozstrzygnięcia zapadło w związku z brakiem ze strony dysponenta rzeczonej nieruchomości – [...] Centrum [...] – zgody na zameldowanie skarżącej na pobyt stały. Poprzedzone ono zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, którego celem było ustalenie, czy występująca w dniu [...] listopada 2018 r. z wnioskiem o zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej spełnia ustawowe przesłanki warunkujące zameldowanie jej na pobyt stały pod wskazanym adresem. Organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, m.in. zeznania świadków oraz oględziny przedmiotowego lokalu potwierdziły, że od kilkunastu lat stanowi on dla T. G. centrum życiowe, gdzie na bieżąco realizuje ona swoje podstawowe czynności mieszkaniowe i socjalno-bytowe. Powołując się na rejestracyjny charakter przepisów ewidencyjnych, jak również na linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą przy realizacji obowiązku meldunkowego istotne jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu, organ I instancji uznał, że pobyt T. G. w przedmiotowym lokalu spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludność, albowiem od wielu lat trwale w nim zamieszkuje i wiąże z nim zamiar stałego pobytu. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Centrum [...] (skarżący podniósł, że w toku postępowania wyjaśniającego nie kwestionował faktu przebywania T. G. w lokalu nr [...] przy ul. [...], ale stwierdził, że charakter wynajmowanych pomieszczeń hotelu pracowniczego, które z założenia przeznaczone są do krótkotrwałego pobytu osób, czyni niemożliwym zameldowanie na pobyt stały, a jedynie na pobyt czasowy. Odwołujący wyjaśnił, że zajmowany przez zameldowaną lokal nie stanowi lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, gdyż w rozumieniu ww. ustawy lokalem nie jest pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, takie jak np. pomieszczenia znajdujące się w bursach, pensjonatach, internatach, hotelach itp. Ponadto oświadczył, że wynajmujący nie sporządza z najemcami umów najmu na piśmie, a jedynym potwierdzeniem prawa najmu jest podpis uprawnionego pracownika Centrum złożony na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego. Natomiast zasady najmu tych pokoi uregulowane zostały w regulaminie korzystania z hotelu pracowniczego. Zgodnie z zawartymi w nim postanowieniami osoby chętne do wynajęcia pokoju, muszą zwrócić się do Dyrektora centrum z prośbą o wyrażenie zgody na zamieszkanie, przy czym do sierpnia 2016 r. zgoda na zakwaterowanie mogła zostać wydana na okres 6 miesięcy lub jednego roku, a od sierpnia 2016 r. na czas określony, ale z możliwością przedłużenia na kolejny okres. Biorąc pod uwagę to, że zawarcie umowy na czas określony nie jest jednoznaczne z wolą stałego zameldowania, a wręcz przeciwnie - pozostaje z nią w sprzeczności, strona odwołująca, powołując się na specyfikę wynajmowanych pomieszczeń w bloku mieszkalnym, określanym umownie "hotelem pracowniczym", uznała, że konkluzja organu I instancji, co do uznania pobytu T. G., jako pobytu o charakterze stałym, nie jest trafna, co czyni wniesione odwołanie zasadnym. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że blok mieszkalny przy ul. [...] w B. wchodzi w skład nieruchomości, która stanowi własność Województwa. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie umowy zawartej w dniu [...] września 2004 r., nr [...] nieruchomość ta została przekazana przez Urząd Marszałkowski w bezpłatne użytkowanie (wówczas jeszcze) [...] Szpitalowi [...] (obecnie Centrum). Ponadto, w § 5 ww. umowy zapisano, że użytkownik ma prawo oddawać nieruchomość lub część nieruchomości wymienionych w umowie w najem lub dzierżawę osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu zgody Zarządu Województwa pod rygorem nieważności, przy czym żadna ze stron niniejszego postępowania nie przedłożyła do akt sprawy umowy najmu. Brak takowego dokumentu wyjaśniła pełnomocnik [...] Centrum [...] w piśmie Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., w którym oświadczyła, że wynajmujący nie sporządza umów najmu na piśmie, a jako jedyne potwierdzenie prawa najmu traktuje podpis złożony przez uprawnionego pracownika Centrum na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego. Wskazała również, że zgoda na zakwaterowanie w pokoju hotelowym do sierpnia 2016 r. mogła zostać wydana na okres 6 miesięcy lub jednego roku, a od sierpnia 2016 r. na czas określony. Umowy zawierane były zatem na czas określony, a następnie przedłużane na kolejny okres, przy czym inicjatywa w tym zakresie należała do najemców. Wojewoda wskazał również, że nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, iż choć pełnomocnik Dyrektora [...] Centrum [...] podnosi, że przedmiotowy budynek pełni rolę hotelu pracowniczego, to jednak nie precyzuje w oparciu o jakie przepisy działalność ta jest prowadzona. Wojewoda wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 lipca 1988 r. w sprawie zasad zajmowania i opróżniania lokali położonych w hotelach pracowniczych, ustalania opłat za zakwaterowanie oraz ramowych zasad ustalania kategorii hoteli pracowniczych utraciło moc z dniem 13 maja 1995 r. Po tej dacie nowe przepisy dotyczące hoteli pracowniczych nie zostały wydane. Jedynym dokumentem, który przedłożono do akt sprawy, a który niejako legalizuje hotelowy charakter przedmiotowej nieruchomości jest Zarządzenie Dyrektora [...] Centrum [...] (nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.) w sprawie ustalenia "Regulaminu korzystania z Hotelu [...] Centrum [...] i stawek odpłatności za miejsce w Hotelu". Zgodnie z § 3 pkt 3 regulaminu zgoda na wynajem pokoju wydawana jest na okres 6 miesięcy lub jednego roku, natomiast osoba zainteresowana dalszym zamieszkiwaniem po upływie wyżej określonego okresu zobowiązana jest do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na wynajem pokoju na dalszy okres na czas określony - 6 miesięcy. Co istotne, zapisy zawarte we wskazanym regulaminie w żaden sposób nie ograniczają możliwości zameldowania na pobyt stały. Przeszkody takiej nie może bowiem stanowić sam fakt zawarcia umowy najmu na czas określony, tym bardziej takiej umowy, która posiada gwarancję przedłużenia. Wskazał, że wielokrotne występowanie zameldowanej z wnioskiem o przedłużenie "umowy najmu" stanowi najlepsze potwierdzenie faktu długotrwałego i stałego związania się z przedmiotowym lokalem na stałe. Wyjaśnił, że utożsamianie "pobytu czasowego", o którym mowa w ustawie o ewidencji ludności z pobytem czasowym, na jaki zawierana jest cywilna umowa najmu (bez względu na jej formę) nie jest właściwe. Wobec tego w ocenie Wojewody dla rozstrzygnięcia nie miały znaczenia podniesione przez skarżącego kwestie niemożności zameldowania T. G. na pobyt stały, wynikające rzekomo z czasowego charakteru zajmowanych pomieszczeń hotelowych; organ wskazał też, że powyższemu twierdzeniu przeczą wyjaśnienia osób zameldowanych w przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z którymi budynek ten nie jest hotelem pracowniczym, a budynkiem mieszkalnym. Wojewoda wyjaśnił dodatkowo, że zameldowana, występując do organu meldunkowego z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w dniu [...] listopada 2018 r., wraz z załączonym do niego formularzem "zgłoszenie pobytu stałego" posiadała stały meldunek w B., ale pod innym adresem. Przepisy ustawy o ewidencji ludności wyraźnie wskazują, że równocześnie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego (art. 27 ust. 2). Jak wynika z zapisów ewidencyjnych, ww. zgłosiła w organie gminy wymeldowanie z poprzedniego miejsca pobytu stałego w dniu [...].01.2019 r., a zatem przed rozstrzygnięciem organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego zaistniały w sprawie stan rzeczy wynikał z niemożności zameldowania się w miejscu faktycznego pobytu na stałe. Jako bezsporną okoliczność wskazał, od 2006 r. zameldowana nie zamieszkiwała w miejscu pobytu stałego, albowiem jak wykazało przedmiotowe postępowanie, jej głównym centrum życiowym od kilkunastu lat stanowił lokal nr [...], a następnie nr [...] przy ul. [...]. Zameldowanie w tymże lokalu na pobyt czasowy świadczy w ocenie organu o tym, że nie mogła ona jednocześnie realizować swoich spraw osobistych i socjalno-mieszkaniowych w miejscu pobytu stałego. Natomiast brak dopełnienia obowiązku w zakresie wymeldowania z poprzedniego miejsca pobytu prawdopodobnie wynikał z uzasadnionej poniekąd obawy przed pozostaniem bez zameldowania na pobyt stały (co często ma miejsce). Skoro zameldowana po tak wielu latach przedłużania pobytu czasowego zgłoszonego w lokalu nr [...] przy ul. [...] podjęła decyzję co do uczynienia z tego lokalu swoim stałym centrum życiowym, to powinnością organów meldunkowych jest takie zgłoszenie przyjąć, czym zlikwidowano fikcję meldunkową dotyczącą niezgodnego ze stanem faktycznym zameldowania pod innym adresem. Wielokrotnie przedłużane zameldowanie na pobyt czasowy w miejscu długoletniego pobytu zastąpione zostanie zgodnie z jego trwałym charakterem – zameldowaniem na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w B.. W skardze do Sądu [...] Centrum [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 80 kpa poprzez brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w świetle przesłanek zameldowania na pobyt stały określonych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, a także art. 25 ustawy o ewidencji ludności poprzez wadliwe przyjęcie, że okoliczności sprawy świadczą o istnieniu zamiaru stałego pobytu osoby wnioskującej o dokonanie zameldowania na pobyt stały, przy czym naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów podniesiono, że prawidłowa ocena całokształtu okoliczności pobytu T. G. pod ww. adresem powoduje, że nie można przyjąć, iż pobyt ten miał cechy charakteru stałego, a także nie można pomijać w dokonywanej ocenie istnienia zamiaru stałego pobytu - charakteru wynajmowanych pomieszczeń hotelu pracowniczego, które są przeznaczone są do krótkotrwałego pobytu. Hotel ten jest przeznaczony w pierwszej kolejności do kwaterowania w nim pracowników Centrum, a w przypadku wolnych pokoi - również osób nie będących pracownikami Centrum. Okoliczności te znane są najemcom, którzy muszą liczyć się z tym, że wynajmujący nie wyrazi zgody na dalszy najem. W ocenie skarżącego przekreśla to istnienie zamiaru stałego pobytu. Charakter tych pomieszczeń i ich przeznaczenie powodują, że najemcy niebędący pracownikami nie mogą mieć żadnej pewności, że będą mogli przedłużyć najem na kolejny okres. Lokale takie nie mogą łączyć się z zamiarem stałego w nich przebywania i czynienia z nich centrum spraw życiowych. Podobnie jest w przypadku burs, internatów, akademików, czy pensjonatów itp. Zakwestionowano twierdzenie, że zawarcie umowy najmu na czas oznaczony, nie stanowi przeszkody do zameldowania na pobyt stały - przekreśla to istnienie zamiaru pobytu stałego. Organ dla poparcia swojej argumentacji wskazał dodatkowo na gwarancję przedłużenia takiej umowy, jednak w ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że najemcy mają gwarancję przedłużenia umów najmu na kolejny okres i okoliczność ta powoduje, że nie można przyjąć istnienia zamiaru na pobyt stały, bowiem pozostaje to w sprzeczności z możliwością pobytu w takim miejscu; podobnie, jak nie można mówić o zamiarze stałego pobytu w przypadku eksmisji. Odmienne rozumowanie nie znajduje uzasadnienia w świetle zasad doświadczenia życiowego i logiki. Wskazano, że umowy najmu pokoi hotelowych były zawierane na okres określony, co jest dopuszczalne i nie prowadzi do omijania przepisów innych dziedzin prawa. Mogły być one następnie przedłużane na kolejny czas określony, jeżeli najemcy wyrażali taką chęć. Nie ma jednak takiego obowiązku, ani też gwarancji takiej kontynuacji. Okoliczności te znane są najemcom pokoi hotelowych. W ocenie skarżącego fakt wyrażania zgody jedynie na pobyt czasowy w pokoju hotelowym, mimo uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o jego przedłużanie, nie może uzasadniać istnienia zamiaru pobytu stałego w takim pomieszczeniu. Oceny tej nie zmienia fakt wcześniejszego długotrwałego pobytu pod tym adresem, gdyż najemcy musieli się liczyć z tym, że zgoda może nie zostać wyrażona na dalszy najem. Najemca musi mieć świadomość, że po upływie czasu najmu, będzie musiał opuścić zajmowany pokój. W związku z powyższym w przekonaniu skarżącego nie można przyjąć w niniejszej sprawie, że najemca przebywa w wynajętym pomieszczeniu z zamiarem stałego w nim przebywania, co jest przesłanką uznania pobytu za stały zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Brak gwarancji co do możliwości dalszego pobytu wynikający z charakteru tego pomieszczenia i zawarcia umowy najmu na czas określony, temu przeczy i nie może uzasadniać przekonanie najemcy, że będzie przebywać tam na stałe. Najemcy nie mają żadnej gwarancji ze strony wynajmującego w tym zakresie. Jest wręcz przeciwnie. Skarżący podkreślił, że okoliczności pobytu, w tym świadczące o możliwości przebywania jedynie czasowo w danym miejscu, są w jego ocenie istotne i nie mogą uzasadniać istnienia zamiaru pobytu na stałe. Zamiar ten wynika nie tylko z oświadczenia osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały, ale także z okoliczności faktycznych sprawy. Ponadto wskazano, że prowadzi działalność na podstawie Statutu [...] Centrum [...], który został nadany uchwałą nr XLV/738/14 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie nadania Statutu [...] Centrum [...] i został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2014 r., poz. 289 ze zm.). Jest to akt prawa miejscowego i stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa. Dopuszczono w nim (§ 4 ust. 2) prowadzenie działalności hotelowej związanej z najmem, zaś zasady najmu w tym zakresie regulują przepisy kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm., dalej jako "ustawa"). Przede wszystkim podkreślić należy, że zameldowanie ma charakter ewidencyjny i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, w którym się jest zameldowanym. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy obowiązek meldunkowy polega między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Stosownie do dyspozycji art. 27 ust. 1 ustawy obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Z kolei z przepisu art. 28 ust. 4 ustawy wskazującego, że zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu, ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Co do zasady organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Czynność materialno-techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem stałego przebywania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 25 ust. 1 ustawy należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Innymi słowy dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktyczne zamieszkanie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 825/13, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla prawidłowego orzeczenia w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 24 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy (ust. 1), który polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca, przy czym równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego, niezbędne było zatem wykazanie zaistnienia przesłanki polegającej na rzeczywistym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. W myśl art. 25 ust. 1 ww. ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z wymienionego przepisu wynika, że miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. Co istotne, na taką definicję pobytu stałego wielokrotnie wskazywały w swoich wyrokach wojewódzkie sądy administracyjne (zob. wyrok tut. Sądu z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 355/10, dostępny jw.). W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, okoliczności niezbędne do prawidłowego orzeczenia w przedmiocie usunięcia zapisu o jej zameldowaniu w przedmiotowym domu zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. Organy dokonały również w sposób prawidłowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując przede wszystkim z jakich przyczyn uznano wiarygodność jednych dowodów, a którym odmówiono tej cechy. Sąd wskazuje, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu, aby wykluczyć, że zamieszkiwanie to nosi cechy pozorności, ukierunkowanej wyłącznie na wywołanie zamierzonych skutków. Przedłożone łącznie ze skargą akta administracyjne w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają długoletnie, nieprzerwane zamieszkiwania T. G. w budynku przy ul. [...] w B. (w lokalu nr [...] od 2006 r. do 2013 r. i w lokalu nr [...] od 2013 r. do teraz) - faktu tego nie kwestionuje strona skarżąca. Fakt pobytu potwierdzają dodatkowo świadkowie w osobach sąsiadów: K. P., H. S., M. K. i K. K., a także oględziny przedmiotowego lokalu, podczas których ustalono, że w lokalu tym zainteresowana na bieżąco realizuje swoje codzienne czynności socjalno-bytowe i mieszkaniowe, jak i to, że przedmiotowy lokal obejmuje zamiarem dalszego pobytu, o czym świadczy ponowny wniosek o przedłużenie umowy najmu na kolejne 6 miesięcy (od [...].01.2019 r. do [...].06.2019 r.). Słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego wskazującego, że nieprzerwane od wielu lat meldowanie się w lokalu nr [...], a potem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. najlepiej świadczy o tym, że lokal ten stał się głównym ośrodkiem życia osobistego i socjalnego T. G., a tym samym po stronie ww. spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt stały, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że ww. dowody są niewiarygodne. Wymienione wyżej osoby złożyły zeznania w charakterze świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Takie wypowiedzi stanowią dowód, który podlega ocenie w konfrontacji z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Dowody te zawsze podlegają weryfikacji w kontekście całego zgromadzonego materiału, a więc w konfrontacji z dowodami innymi, także przeciwnymi. Fakt stałego zamieszkiwania zameldowanej w spornym lokalu nie jest nadto kwestionowany także przez skarżącego. Strona skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze sprzeciwiała się zameldowaniu na pobyt stały, argumentując, że charakter hotelowych pomieszczeń i ich przeznaczenie powodują, iż najemcy niebędący pracownikami nie mogą mieć żadnej pewności, że będą mogli przedłużyć najem na kolejny okres w związku z czym lokale takie nie mogą łączyć się z zamiarem stałego w nich przebywania i czynienia z nich centrum spraw życiowych. Podkreślenia jednak wymaga, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jego celem jest potwierdzenie faktu pobytu w nim danej osoby, nie rodzi natomiast tytułu prawnego do lokalu. Z uwagi na treść art. 28 ust. 4 ustawy, w obecnym stanie prawnym zgoda właściciela nieruchomości nie jest konieczna do dokonania zameldowania pod oznaczonym adresem. Zameldowanie na pobyt stały w drodze decyzji administracyjnej zastępuje potwierdzenie pobytu w lokalu, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 ustawy. Skoro w świetle dowodów zebranych w sprawie nie ulga wątpliwości, że T. G. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu, co wielokrotnie w toku postępowania potwierdzała, to brak zgody skarżącej na jej zamieszkiwanie i zameldowanie w lokalu na skutek jakichkolwiek przyczyn (których badanie nie podlega kognicji sądu administracyjnego) nie może prowadzić do odmowy wydania zgodnej z prawem decyzji o zameldowaniu. Reasumując raz jeszcze podkreślić należy, że instytucja zameldowania ma zatem wyłącznie charakter rejestracyjny (vide: wyrok WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r., sygn. III SA/Wa 969/16 – dostępny jw.). Obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu, zaś ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (vide: wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2017 r., sygn. III SA/Kr 1494/16 - dostępny jw.). Przyjmując taką ocenę Sąd oczywiście bezwzględnie akceptuje stanowisko powszechnie prezentowane w praktyce orzeczniczej organów administracyjnych, judykaturze i doktrynie, zgodnie z którym czynności meldunkowe (np. zameldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z posiadaniem, czy ustaleniem prawa do lokalu, ani nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania lub pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych (np. własnościowych, najmu itp.), ale okoliczności faktyczne i prawne kształtowane w wyniku tych postępowań w konkretnych, indywidualnych sprawach mogą mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na podstawie ustawy o ewidencji ludności. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy został oceniony przez organ odwoławczy w sposób logiczny i spójny. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło organy do zasadnego wniosku, że należy dokonać zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy zajął także stanowisko we wszelkich aspektach niniejszej sprawy, odnosząc się do stanowiska i twierdzeń strony skarżącej. Sąd wobec powyższego nie podziela zarzutów skargi o naruszeniu przez organy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo też zastosowały przepisy ustawy o ewidencji ludności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.