II SA/Bd 67/07

Dnia 27 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 marca 2007 roku sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z [...] 2006 r. (znak: [...] ) Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. na podstawie art. 20 pkt 8, art. 36 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6 ust. 12 pkt 1,2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 104, poz. 1481), § 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w mieście T., art. 104 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz upoważnienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. znak [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. do załatwienia spraw z zakresu zadań zarządcy drogi, wskazanych w ustawie o drogach publicznych w tym do wydawania decyzji administracyjnych w wyniku postępowania wszczętego w dniu 10 maja 2006 r. w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez P. Ł., Przedsiębiorstwo N., [...] orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej od P. Ł. prowadzącego Przedsiębiorstwo N. za zajęcie pasa drogowego [...] w celu umieszczenia reklamy bez wymaganej zgody zarządcy drogi w terminie od dnia 10 maja 2006 r. do dnia 18 maja 2006 r., oraz ustalił wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie 1591,20 zł. Od tej decyzji odwołanie wniósł P. Ł., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniesionego odwołania strona podniosła, iż umieszczona reklama znajdowała się poza liniami granicznymi pasa drogowego. Ponadto strona podniosła, iż dnia 17 maja 2006 r. zdemontowano reklamę, o czym został poinformowany telefonicznie organ administracji publicznej pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] 2006 r. (znak: [...]) na podstawie art. 19, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 40 ust. 6, art. 40 ust. 12 pkt 1 art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Radu Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), § 1 pkt 7 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w mieście T. oraz na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając tą decyzję organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, iż umieszczona przez stronę reklama znajdowała się w obrębie pasa drogowego. Powyższa okoliczność ma decydujące znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż w przypadku umieszczenia przedmiotowej reklamy poza pasem drogowym niniejsze postępowanie byłoby bezprzedmiotowe. Ponadto uznano słuszność zarzutu skarżącego, iż nie wiadomo na podstawie jakich okoliczności organ pierwszej instancji określił faktyczny czas znajdowania się reklamy w pasie drogowym. Powyższa okoliczność powinna zostać wyjaśniona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w przypadku stwierdzenia, iż reklama znajdowała się w pasie drogowym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. podstawie art. 20 pkt 8, art. 36 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1,2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. 2004 r. Nr 140 poz. 1481), jak również § 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego w mieście T. i art. 104 K.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), a także upoważnienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. do załatwiania spraw z zakresu zadań zarządcy drogi, wskazanych w ustawie o drogach publicznych w tym do wydawania decyzji administracyjnych orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej od P. Ł. – Przedsiębiorstwo N., [...] za zajęcie pasa drogowego [...] w celu umieszczenia reklamy bez wymaganej zgody zarządcy drogi w terminie od dnia 10 maja 2006 r. do dnia 18 maja 2006 r. w kwocie 1.591,20 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż niniejsze rozstrzygniecie wydano w wyniku ponownego rozpoczęcia postępowania wszczętego z urzędu w przedmiocie zajęcia pasa drogowego pod reklamę oraz w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego. Wskazano także, że w wyniku przeprowadzonej kontroli z dnia 10 maja 2006 r. zarządca drogi stwierdził zajęcie pasa drogowego ulicy Skłodowskiej przez reklamę bez stosownego zezwolenia. Jej lokalizację, rodzaj, treść i wymiary określono w stosownym protokole. Wykonano także dokumentację fotograficzną wraz z podkładem geodezyjnym na którym został zaznaczony przez Wydział Geodezji i Kartografii [...] w kształcie trójkąta na trzech słupkach, służących jako konstrukcja mocująca plandeki z powierzchnią reklamową. Mimo oświadczenia strony zawartego w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. z dnia [...] 2006 r., że przedmiotowa reklama znajdowała się "8,25 m od krawędzi drogi" [...] zdaniem organu sporna reklama zajmowała pas drogowy ulicy [...] ponieważ linia rozgraniczająca pas drogowy znajduje się w odległości 12,82 m od krawędzi drogi. Reklama znajdowała się na gruncie wydzielonym liniami granicznymi oznaczonym w Rejestrze Gruntów z Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta T. jako działka nr [...] z przeznaczeniem użytku jako droga, której użytkownikiem jest Miejski Zarząd Dróg w T. Organ ustalił, że zajęcie pasa drogowego pod przedmiotową reklamę miało miejsce w okresie od 10 maja 2006 r. do 18 maja 2006 r. Wskazano, że nie można uznać daty 17 maja 2006 r. jako terminu usunięcia reklamy, gdyż strona została pouczona, że kara naliczana będzie do momentu pisemnego zgłoszenia tego faktu do siedziby organu lub do momentu stwierdzenia tego faktu przez pracownika organu. Skoro dopiero w dniu 19 maja 2006 r. (dzień przeprowadzenia dowodu i wizji lokalnej z udziałem strony), wysłane zostało pismo z datą opatrzoną na 17 maja 2006 r. z informacją o usunięciu reklamy, a zarządca drogi przeprowadzając wizję lokalną z udziałem strony potwierdził, że w dniu 19 maja 2006 r. przedmiotowa reklama została usunięta i pas drogowy został przywrócony do stanu pierwotnego to organ uznał dzień 18 maja 2006 r. za właściwą datę jej usunięcia. Oznacza to, że strona zajmowała pas drogowy bez wymaganego zezwolenia w okresie od 10 maja 2006 r. do 18 maja 2006 r., czyli przez 9 dni. Na powyższe rozstrzygnięcie P. Ł. złożył odwołanie. Strona zażądała umorzenia postępowania. W uzasadnieniu wniesionego odwołania strona podniosła, iż umieszczona reklama znajdowała się poza liniami granicznymi pasa drogowego, a traktowanie wszystkich gruntów miejskich jako pas drogowy jest nadużyciem. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 19, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 40, ust. 6, art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j, Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) oraz § 1 pkt 7 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w mieście T. [...], jak również na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchyliło pkt 1 i pkt 2 zaskarżonej decyzji i wymierzyło karę pieniężną P. Ł., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo N. za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w celu umieszczenia reklamy bez wymaganej zgody zarządcy drogi w terminie od dnia 10 maja 2006 r. do dnia 17 maja 2006 r. ustalając jej w kwocie 1414,40 zł. W uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia organ powołując się na treść art. 40 ust. 1 wskazanej ustawy o drogach publicznych wskazał, iż zajęcie pasa drogowego, którego pojęcie określa art. 4 pkt 1 ustawy, na wymienione w nim cele wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia organ pierwszej instancji nałożył zasadnie z uwagi na zaistnienie wymaganych we wskazanej regulacji przesłanek. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w trakcie postępowania wyjaśniającego w sposób bezsporny ustalono, iż reklama została umieszczona w pasie drogowym. O powyższej okoliczności świadczy zamieszczona w aktach sprawy mapa geodezyjna, na której została wskazana lokalizacja umieszczonej reklamy, z której wynika, iż znajduje się ona w pasie drogi publicznej - pasa drogowego ul. [...], która jest zaliczana do kategorii dróg powiatowych. Zatem w ocenie organu odwoławczego za bezsporne należy uznać, iż zajęcie drogi miało miejsce w dniach od 10 maja 2006 r. do dnia 17 maja 2006 r. w związku z czym należało ustalić wysokość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody, w kwocie 1414, 40 zł. Takie rozstrzygnięcie zakwestionował P. Ł. w skardze do Sądu. Skarżący podtrzymał swoje zarzuty oraz argumentację prezentowaną w odwołaniu. Ponownie wniósł o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Podstawę materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 niniejszej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Ponadto, zgodnie z art. 4 pkt 1 wymienionej ustawy pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami i zarządzaniem drogą. Pod pojęciem reklamy natomiast rozumie się nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, który nie jest znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę (art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych). Przepis art. 40 ust. 12 precyzuje, iż karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia nakłada się wówczas m.in. gdy dokonano tego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wówczas zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W ocenie Sądu organy orzekające w przedmiotowej sprawie w sposób bezsporny ustaliły fakt umieszczenia – bez zezwolenia - reklamy w pasie drogowym. Ustalenia te zostały dokonane przy pełnej realizacji dyspozycji zawartych w art. 7, 75 § 1, 76, 77 i 80 k.p.a. Organy administracji podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i rozstrzygały sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W szczególności należy podkreślić, iż przeprowadzone m.in. wizje lokalne i dołączone do akt dokumenty urzędowe wyciągi z rejestru gruntu oraz w postaci mapy geodezyjnej z której m.in. wynika lokalizacja reklamy (tzn. w pasie drogi publicznej – pasa drogowego ul. [...]). Z dokumentów w aktach sprawy wynika zaś, iż ta droga zaliczana do kategorii dróg powiatowych. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił postępowanie dowodowe w kierunku ustalonym w poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego tj. w decyzji [...] 2006 r., w której słusznie zwrócono uwagę na dotychczasowe niedostatki materiału dowodowego. Organ dokonał także prawidłowego obliczenia kary pieniężnej respektując treść przywołanej wyżej uchwały Rady Miasta T. z [...] 2004 r. W obliczu spełnienia przesłanek uprawniających organ administracji do nałożenia przedmiotowej kary oraz przy jednoczesnym braku stwierdzenia przez Sąd zaistnienia w podlegającym badaniu pod względem jego legalności postępowaniu, podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących zarówno przepisów postępowania jak i interpretacji prawa materialnego, należy przyjąć, iż nie zasługują one w ocenie Sądu na uwzględnienie. Ze względu na powyższe uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło wskazanych naruszeń prawa Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę.