II SA/Bd 67/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi D. i G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat A. B.-L. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 2 listopada 2010 r. (Nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał D. i G. K. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 3,90 x 1,90 m na działce nr 83/15 w m. S. R. w terminie, gdy decyzja stanie się ostateczna. Organ I instancji na podstawie kontroli z dnia 11 sierpnia 2009 r. ustalił, że ww. budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym krytym papą, wyposażony w instalację elektryczną, został usytuowany w odległości 0,60 m od granic z sąsiednimi działkami – ścianą tylną z dz. nr geod. [...] oraz ścianą szczytową z dz. nr geod. [...]. Do protokołu kontroli zobowiązani oświadczyli o braku zgłoszenia obiektu i wzniesieniu go w 2000 r. W wyniku powyższych ustaleń organ stwierdził, że inwestor naruszył art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane") w myśl którego budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Organ I instancji uznał nadto, że usytuowanie budynku w stosunku do granic sąsiednich działek narusza przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W tej sytuacji organ I instancji przeprowadził postępowanie na podstawie art. 49b Prawa budowlanego i wezwał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów w terminie 30 dni. Zobowiązani jednak nie przedstawili wskazanych dokumentów w wyznaczonym terminie, w związku z czym organ na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. K. Nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją ze względu na fakt, że budynek znajduje się na jej własności i nikomu nie przeszkadza. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. (Nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, uwzględniając stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy, w całości podzielił stanowisko organu I instancji o nakazie rozbiórki. Organ odniósł się również do załączonych do odwołania dokumentów dotyczących przydzielonego budynku inwentarskiego, ale uznał, że niniejsza sprawa dotyczy innego budynku niż ten do którego odnosi się dołączona dokumentacja. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję D. i G. K. uznali, że jest ona krzywdząca i niezgodna ze stanem faktycznym. Zarzucili organowi odwoławczemu, że orzekał nie dysponując aktami organu I instancji. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił również, że orzekał na podstawie akt administracyjnych organu I instancji, które zostały przesłane wraz z odwołaniem przy piśmie z dnia 23 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza. Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie przez organy. Wszystkie czynności organu przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania zostały udokumentowane i w sposób bezsporny potwierdzają, że budynek gospodarczy powstał bez wymaganego zgłoszenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego właściwemu organowi. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie są poprawne, a sposób ich przeprowadzenia zgodny z regułami określonymi przez proceduralne normy prawne. Nadto Sąd, badając legalność postępowania organów w każdej płaszczyźnie (w tym również formalnej), nie znalazł żadnych podstaw, aby je kwestionować. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, iż stan faktyczny przyjęty i opisany w zaskarżonej decyzji nie jest prawdziwy. Z akt sprawy bowiem wynika, że w dniu 11 sierpnia 2009 r. organ przeprowadził kontrolę w obecności skarżących. Ze złożonych przez nich wyjaśnień zawartych w protokole pkt V 3 wynika, że obiekt został zrealizowany w 2000 r. bez zgłoszenia właściwemu organowi. Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy uznać za bezzasadne zarzuty skarżących w zakresie błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego, ponieważ jak wynika z akt sprawy skarżący uczestniczyli w oględzinach, zostali zapoznani z treścią sporządzonego protokołu i nie wnieśli do niego zastrzeżeń. W związku z tym należałoby uznać, że zgodzili się, a wręcz potwierdzili ustalenia organu opisane w tym protokole. Organ natomiast w znacznym stopniu oparł ustalenia stanu faktycznego na omawianym protokole. Skarżący nie wnosząc zastrzeżeń do protokołu oględzin, i nie przedstawiając dowodów podważających ustalenia organu, potwierdzili kwalifikację wykonanych przez nich robót budowlanych przyjętą przez organy administracji. Sąd uznał, że stanowisko organu odnośnie usytuowania obiektu w stosunku do granicy z działkami sąsiednimi jest prawidłowe, choć okoliczność ta nie ma charakteru zasadniczego dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Istotna jest natomiast kwestia niewykonania obowiązku nałożonego na skarżących w postanowieniu z dnia 4 września 2009 r. Postanowieniem tym zostali oni zobowiązani do wykonania określonych czynności m in. przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy R. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania, decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku planu. Skarżący jednak na wezwanie organu o dostarczenie dokumentów mogących spowodować doprowadzenie wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem zachowali postawę bierną i w wyznaczonym terminie nie przedłożyli wymaganej dokumentacji. Należy więc stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo nakazały rozbiórkę omawianego obiektu na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego w związku z niespełnieniem obowiązków wynikających z art. 49b ust. 2 tej ustawy. Konsekwencją powyższego jest oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). O kosztach należnych pełnomocnikowi skarżących (pkt II sentencji wyroku), Sąd orzekł, mając na uwadze zakres wykonanej pracy oraz fakt, że koszty te nie zostały przez stronę uiszczone w żadnej części, stosownie do art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 lit. c oraz § 19 pkt 1, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).