II SA/Bd 673/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...], nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta[...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity; Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił Spółce [...] pozwolenia na budowę budynku biurowo – konferencyjno - hotelowego z infrastrukturą techniczną zlokalizowanego przy ul. [...] - działki geod. nr 718 i 781, obręb 10, kategoria XIV - hotele i XVI - budynki biurowe i konferencyjne. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę oraz uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a także aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedstawiono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto stwierdzono, iż po dokładnym przeanalizowaniu dostarczonej dokumentacji istnieje możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego w zakresie budowy budynku biurowo - konferencyjno - hotelowego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz infrastrukturą techniczną - przyłączem wodociągowym. Projekt odgałęzienia bocznego kanalizacji wyłączono z opracowania i oświadczono w dostarczonej dokumentacji projektowej, iż jego realizacja nastąpi według odrębnego opracowania. Ponadto organ wskazał, że dla działki nr 718 (obr. 10) obowiązuje decyzja o warunkach zabudowy znak: [...] r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] r., natomiast na terenie działki nr 781 w obrębie 10 projektuje się infrastrukturę nie wymagającą ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. C. zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 10 Kpa oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skarżący zarzucił, że projektowane przedsięwzięcie spowoduje zacienienie i obniżenie wartości jego mieszkania, zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Wskazał również, że sporne przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w sąsiedztwie zabytkowej nieruchomości, a brak jest jakiejkolwiek opinii konserwatora zabytków. W uzupełnieniu odwołania skarżący wskazał, że wystawanie części podziemnej budynku ponad powierzchnię terenu spowoduje znaczące przekroczenie przyznanego w warunkach zabudowy 40% wskaźnika zabudowy. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zostały złożone wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz została zweryfikowana zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Załączone do projektu budowlanego mapy są opatrzone urzędowymi pieczęciami potwierdzającymi ich zgodność ze stanem faktycznym i posiadającymi moc dowodową dokumentów urzędowych, zatem organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, ponieważ doprowadziłby w ten sposób do naruszenia art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W dalszej części organ przytoczył szeroko unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym przepis § 12 ust. 1, § 13, § 3 pkt 1 oraz § 60 ust. 1. Ponadto wskazano, że z załączonej do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia oraz wysokości przesłaniania wynika, że zostały spełnione warunki dotyczące zacienienia i przesłaniania obiektów budowlanych, natomiast opis techniczny projektu określa ochronę przeciwpożarową. Wobec tego w ocenie organu został spełniony warunek wynikający z § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Podniesiono, że opis techniczny jak i bilans powierzchni terenu wskazuje na powierzchnię zabudowy w wysokości 40% (347 m²), przy określonej w decyzji o warunkach zabudowy jako maksymalnej - 40% zabudowie terenu. Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony przez projektanta z wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i wpisanego na listę [...] Okręgowej Listy Architektów, a organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może kwestionować uprawnień zawodowych projektanta. Zwrócono też uwagę, że zamierzona inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia[...], a zgodnie z pkt 2.4 tej decyzji, przedmiotowa inwestycja nie jest objęta ochroną konserwatorską, zatem nie wymaga opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków. Wskazując na regulację art. 39 Prawa budowlanego organ odwoławczy wywiódł, iż teren, na którym ma powstać przedsięwzięcie nie jest wpisany do rejestru zabytków, ani nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, nie jest także ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Podniesiono również, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie występują sporne interesy stron, ponieważ inwestor musi spełnić określone Prawem budowlanym warunki i w przypadku ich dotrzymania organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma prawa odmówić wydania pozwolenia na budowę, dlatego podnoszony zarzut utraty wartości mieszkania skarżącego, jest bezprzedmiotowy dla niniejszego postępowania, bowiem właściwy w tej kwestii jest sąd powszechny, a mając na uwadze fakt, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane Prawem budowlanym, organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do sądu H. R. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji podniosła, iż w uzasadnieniu decyzji tego organu stawiany jest zarzut, że nie dostarczono opinii konserwatora, gdy tymczasem według jej wiedzy w piśmie z dn. [...]r. podano nr wpisu do rejestru zabytków (nr rejestru[...]), co obligatoryjnie wskazuje na zabytkowy charakter budynku wraz z terenem jak i zagwarantowaną prawnie jego ochronę. Zdaniem skarżącej nie ustosunkowano się do pisma z dn. 12.04.2011 r., w którym wskazano, że w wystąpieniu do Ministra Infrastruktury w sprawie o udzielenie zgody na odstąpienie od przepisów prawa budowlanego podano niezgodne z rzeczywistością rzędne działek sąsiednich - od 57.74 do 61.15., podczas gdy działki sąsiednie, według załączonej mapy sytuacyjno - wysokościowej mają rzędne od 56.45 (działka 719/2), a jest to kluczowe dla przedstawianych zarzutów. W uzupełnieniu skargi z dnia H. R. wskazując na regulację art. 39 Prawa budowlanego zarzuciła, że organ w zajętym przez siebie stanowisku uznał, iż w przedmiotowej sprawie stosowne stanowisko konserwatora zabytków nie jest wymagane, podczas gdy, jak wynika ze stanu faktycznego, przedmiotowe prace budowlane będą odbywały się w bezpośrednim otoczeniu jej posesji, która wpisana jest do rejestru zabytków pod numerem [...], a fakt ten jest przez organ odwoławczy nieustannie pomijany. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie oczywistym jest, że zarówno organ I jaki i II instancji nie podjęły czynności mających na celu wyjaśnienie kwestii konieczności uzyskania opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków i postawa taka jest niezrozumiała mając na uwadze fakt, że w piśmie z dnia 22 marca 2011 r. wyraźnie podkreśliła fakt wpisania swojej nieruchomości do rejestru zabytków, lecz nie została wezwana do przedłożenia potwierdzenia wpisu bądź złożenia jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie, dlatego decyzja o pozwoleniu na budowę nie powinna być wydana. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała orzecznictwo sądowoadministracyjne; w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2008 r. (sygn. akt II OSK 1034/07) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r. (sygn. akt 478/07). W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia posŧępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie, a w przypadku obowiązku sporządzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z powyższego organ rozstrzygający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w pierwszej kolejności winien zbadać czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z wydanymi dla inwestycji warunkami zabudowy. Dla działki nr 718 (obręb 10) obowiązuje decyzja o warunkach zabudowy znak: [...] r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...]r., natomiast na terenie działki nr 781 w obrębie 10 projektuje się infrastrukturę nie wymagającą ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Warunki zabudowy ustalone zostały dla inwestycji stanowiącej budowę budynku o czterech kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej o rzucie poziomym większym niż rzut kondygnacji nadziemnych. Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Analiza projektu, a w szczególności projektu przekroju planowanego budynku oraz rysunki elewacji z poszczególnych stron wskazują, że projektowana jako kondygnacja podziemna nie została usytuowana ze wszystkich stron pod ziemią, ale jej ponad połowa wysokości znajduje się ponad powierzchnią gruntu (od strony południowej), ponieważ konieczność nawiązania do poziomu ulicy (dla zagwarantowania prawidłowej komunikacji) spowodowała, że kondygnacja piwniczna w części znajdować się będzie całkowicie poniżej projektowanego poziomu terenu (dot. dz. nr 718), jednak w stosunku do działek sąsiednich, położonych od strony południowej i zachodniej terenu inwestycji (dot. dz. nr 717/1, 717/2 i 719/1), poziom projektowanego terenu będzie powyżej terenu tych działek, dlatego też projektowany poziom terenu w nawiązaniu do poziomu ulicy powoduje konieczność wykonania muru oporowego - ogrodzenia na granicy południowej. Oznacza to, że zmiana poziomu terenu działki nr 718 (teren inwestycji) umożliwiła zaprojektowanie kondygnacji piwnicznej poniżej projektowanego poziomu terenu, jednak tylko w stosunku do tej działki, natomiast poziom terenu działek sąsiednich (od strony południowej) będzie znajdował się znacznie poniżej terenu tej działki; różnice terenu wynosić będą: ca 1,30 m - 2,40 m; ściana południowa kondygnacji piwnicznej od strony sąsiadów będzie widoczna, bowiem nie będzie znajdować się poniżej terenu. Zgodnie zaś z § 3 pkt 18 cytowanego rozporządzenia przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację, której więcej niż połowa wysokości w świetle, ze wszystkich stron budynku, znajduje się poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną pod nią kondygnację. W związku z tym organ powinien ocenić, czy pierwsza kondygnacja może być uznana za podziemną i jakie skutki z tym się wiążą w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustalonymi warunkami zabudowy. Przedłożony projekt (w związku ze specyficznym ukształtowaniem terenu) zakłada budowę części garażowej częściowo usytuowanej pod ziemią, a częściowo w części nadziemnej, dlatego też dla ustalenia o zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy, koniecznym staje się jednoznaczne ustalenie zgodności intensywności zabudowy z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i wyjaśnienie, czy w powierzchni zabudowy 347 m², dającej 40% zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy, ujęto część garażową wystającą ponad powierzchnię terenu, czy też ją pominięto lub uwzględniono częściowo w obszarze powyżej powierzchni terenu. W zaskarżonym rozstrzygnięciu brakuje analizy w tym przedmiocie, a zamieszczone w projekcie zestawienie powierzchni pomieszczeń nie daje jednoznacznej odpowiedzi, natomiast zarys budynku na mapach nie wskazuje na zakreślenie go w granicy działki sąsiedniej. Nadto wskazać należy, że z uwagi na zaakceptowane odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych w zakresie lokalizacji części obiektu przeznaczonego na garaż, konieczna stała się ocena, czy może powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, czy też pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych i użytkowych. Zbliżenie części garażowej wystającej ponad powierzchnię terenu do działki sąsiedniej od strony południowej i zachodniej wymaga analizy, czy spełnione zostały warunki bezpieczeństwa pożarowego nieruchomości sąsiednich, zapewnienia właściwego nasłonecznienia obiektów sąsiednich, o ile będzie to miało wpływ na ich zacienienie, zachowanie należytego spływu wód opadowych itp. Ustaleń co do bezpieczeństwa pożarowego, czy spływu wód brak w zaskarżonej decyzji. Coprawda w załączniku do projektu określono warunki ochrony przeciwpożarowej, ale nie doniesiono się w decyzji do oceny w zakresie prawidłowości zabezpieczeń przeciwpożarowych wobec bliskości obiektu wynikającej z uzyskanej zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Jeżeli chodzi zaś o kwestię właściwego nasłonecznienia obiektów sąsiednich, to stosowna analiza znajduje się w załączniku nr 15. W takcie postępowania odwoławczego odwołujący wyraził przekonanie, że architekt nieprawidłowo utożsamiała przesłanianie II piętra z wysokością przesłaniania całego budynku, nie uwzględniając właściwego zastosowania linijki słońca przez pominięcie wyliczeń od poziomu magazynu książek, czy sali konferencyjnej lub okien korytarza. Zarzut ten nie został jednak sformułowany w sposób mogący zakwestionować sposób analizy zawartej w załączniku nr 15, gdyż autor analizy określił wysokość przesłaniania i odległości przesłaniania w odniesieniu do II i I piętra oraz parteru. W tych okolicznościach zarzut wydaje się niezrozumiały i fakt nie uwzględnienia wniosku przez organ o ponowną analizę w ocenie sądu nie narusza przepisów prawa. Zarzucono również, ze organ powinien przeprowadzić własną analizę, gdyż przedłożona przez inwestora jest niewiarygodna. Sam fakt, że analiza została dołączona do projektu i wniosku przez inwestora nie oznacza, że musi być weryfikowana przez organ własną opinią. Analiza została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, zatem o ile nie zawiera oczywistych nieprawidłowości lub można wykazać, że jest niepełna, nie ma podstaw do jej kwestionowania. Stąd zarzut zawarty w odwołaniu, kwestionujący co do zasady przedłożoną opinię nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący pominięcia w procesie oceny warunków dla wydania pozwolenia na budowę, opinii konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym, wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W odniesieniu zaś do obiektów budowlanych nie wpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenia na budowę wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Skarżąca twierdzi, że obiekt należący do niej wpisany jest do rejestru zabytków wraz z otoczeniem jej posesji. Oznacza to jej zdaniem, że prace inwestycyjne będą realizowane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, zatem stosownie do treści art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wymagają pozwolenia wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wymóg uzyskania takiego pozwolenia określono w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162 z 2003 r., poz. 1568 ze zm.). W ocenie sądu zarzut skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarte w art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego pojęcie "przy obiekcie budowlanym" nie należy rozumieć jako otoczenie tego obiektu, gdyż do otoczenia odnosi dalsza część tego przepisu sformułowana jako "obszar wpisany do rejestru zabytków". Sformułowanie "przy obiekcie budowlanym" należy rozumieć jako prowadzenie robót budowlanych dotyczących tego obiektu, a nie terenu wokół takiego obiektu. Za taką interpretacją przemawia z jednej strony rozróżnienie na prace przy obiekcie i na obszarze, a ponadto odwołując się do zapisów ustawy o ochronie zabytków należy zwrócić uwagę, że w art. 3 pkt 8 definiując roboty budowlane wskazuje się na roboty podejmowane przy zabytku lub w otoczeniu zabytku, a jako "otoczenie zabytku" należy rozumieć teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych (art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków). Ponadto w ustawie o ochronie zabytków powołuje się odrębnie pojęcie robót "przy zabytku" i w "otoczeniu zabytku" (art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 2) zatem roboty w sąsiedztwie zabytku należy rozumieć jako roboty w otoczeniu zabytku, którego obszar wyznacza decyzja o wpisie danego terenu do rejestru zabytków. Teren objęty projektowaną inwestycją należy do inwestora i nie został wpisany do rejestru zabytków, a prace nie obejmują terenu należącego do skarżącej, ani obiektu wpisanego do takiego rejestru. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący błędnie podanych rzędnych działek przy występowaniu o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Zamiast rzędnych działek sąsiednich od 56,45, podano 57,74. Skarżąca nie precyzuje jednak, czy te rzędne odnoszą się do granicy działki, czy najniżej położonego punktu. Z przedłożonych map wynika, że rzędne podane przez inwestora dotyczą skrajnych poziomów działki, charakteryzujących poziom opadania terenu. W ocenie sądu takie dane są prawidłowe, gdyż wewnętrzne nierówności działki nie wpływają na dane dla ustalenia właściwego poziomowania inwestycji. Dodatkowo nie można uznać, że poziomy terenu zostały zatajone, czy nieprawidłowo podane skoro dołączono mapy ze wszystkimi danymi. Z tych względów zarzuty skargi są nietrafione, jednak Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdzając bez wnikliwej analizy, że przedmiotowy projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nadto organy te naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7 i 77 §1 Kpa poprzez nieustalenie rzeczywistego wskaźnika intensywności zabudowy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 35 Prawa budowlanego, zatem ponownie zbada zgodność przedstawionego projektu budowlanego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy uwzględniając przy tym powyższe uwagi. Następnie zaś podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.