II SA/Bd 673/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2024r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. B. z [...] marca 2024r. nr [...] o skierowaniu A. G. ("Skarżący" lub "strona") na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Pismem z [...] października 2023 r. Komendant Wojewódzki P. w B. zwrócił się do Prezydenta M. B. ("organ I instancji") o skierowanie Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający jego kwalifikacje kierowcy. Powyższy wniosek organ Policji uzasadnił tym, że strona w okresie od 12 sierpnia 2022r. do 23 maja 2023r. kilkukrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, a za stwierdzone naruszenia przypisano stronie punkty karne (łącznie 29 punktów). Do przekroczenia limitu punktów karnych doszło 18 października 2022r. W ww. wniosku wskazano na B. jako miejsce zamieszkania Skarżącego (ul. F.). Pismem z [...] października 2023r. organ I instancji wezwał Skarżącego do złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania - przebywania. Pismo zostało skierowane na adres zameldowania w T. (ul. K. W.). W reakcji na to wezwanie Skarżący złożył pismo przed organem I instancji datowane na [...] października 2023r., w którym nie ujawnił aktualnego miejsca zamieszkania. W kolejnym piśmie z [...] lutego 2024r. wskazał zaś na ww. adres [...] jako adres jedynie do doręczania korespondencji, zanegował jednocześnie by jego miejscem zamieszkania była B. ul. [...]. Skarżący także w tym piśmie nie wskazał na swoje miejsce zamieszkania. Decyzją [...] marca 2024r. Prezydent M. B. skierował Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii "AM", "B1" oraz "B" prawa jazdy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 104 k.p.a. Skarżący złożył odwołanie. Decyzją z [...] maja 2024r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("organ odwoławczy" lub "Kolegium") utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło m.in., że decyzję o skierowaniu Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający jego kwalifikacje kierowcy zakresie kategorii "AM", "B1" oraz "B" prawa jazdy wydano z uwagi na przekroczenie przez skarżącego 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy pozwalają na wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na ponowne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami określonej kategorii w oparciu o art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej. Dalej Kolegium wskazało, że art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej stanowi, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Kolegium argumentowało, że decyzja ta ma charakter związany – co oznacza, że właściwy starosta (prezydent) nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji. W dalszej części uzasadnienia Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania, stwierdzając ich bezzasadność. Kolegium przedstawiło argumentację to tak zajętego stanowiska z powołaniem się na dowody zgromadzone w aktach sprawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zarzuciła: 1. wadliwe przyjęcie, ze organ I instancji ustalił swą właściwość miejscową – czym naruszono art. 19 oraz art. 23 w zw. z art. 6 i 7 k.p.a., 2. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i zaniechanie jej uchylenia, pomimo stwierdzenia, ze miało miejsce nienależyte prowadzenie sprawy przez organ I instancji – tj. nieudzielenie odpowiednich wyjaśnień i zredagowanie lakonicznego uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji, które nie czyniło zadość wymogom z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. – czym de facto naruszono zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), 3. wydanie zaskarżonej decyzji pomimo ustalenia, że organ I instancji bezprawnie określił termin realizacji obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, pomimo braku podstawy prawnej określenia takiego terminu – czym strona została wprowadzona w błąd, a co w sposób istotny wypaczyło istotę decyzji wydanej w I instancji, 4. wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej, a więc w oparciu o akt prawny, który nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia, jako regulacja wadliwie wprowadzona do polskiego porządku prawnego i naruszająca podstawowe prawa i wolności gwarantowane przez akty wyższego rzędu, w tym zakaz ingerowania w istotę praw i wolności obywateli przy pomocy aktów innych aniżeli wymienione w katalogu źródeł obowiązującego prawa (ustaw zasadnicza), a więc błędne niezastosowanie dyrektywy wykładni lex superior derogat legi inferiori, która zobowiązywała organ do odmowy zastosowania normy niższego rzędu sprzecznej z norma wyższego rzędu (tu strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023r. SK81/19 i wskazana w nim niedopuszczalność kształtowania sfery praw jednostki przez akty niewymienione w katalogi źródeł obowiązującego powszechnie prawa; Skarżący wskazał na odesłanie w art. 18 zmieniającej na odesłanie do "komunikatu"), 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. i w rezultacie na uchyleniu decyzji Prezydenta M. B. oraz umorzeniu postępowania I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kierując się ustawowymi kryteriami kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem zarzutom i wnioskom skargi - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień – w zakresie kategorii AM, B, B1. Bezsporną okolicznością jest to, że Skarżący w okresie od sierpnia 2022r. do maja 2023r. przekroczył limit 24 punktów karnych. Za stwierdzone naruszenia przepisów ruchu drogowego przypisano Skarżącemu łącznie 29 punktów karnych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2328, dalej jako "ustawa zmieniająca"), ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 z późn. zm., dalej jako "p.r.d."). Organy obu instancji w podstawie rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji wskazały art. 18 ustawy zmieniającej. Według tego przepisu, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję: 1) o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; 2) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie: a) przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy, liczby 20 punktów, b) stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy popełnił: – przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub – trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1, 1a lub 2, art. 86b § 1, art. 87 § 1, art. 92a § 2, art. 92b, art. 97a lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 2008, 2052, 2269 i 2328) – przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; 3) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w pkt 1. Organy obu instancji stwierdziły, że z niekwestionowanych ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że Skarżący ww. okresie wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i przypisano mu łącznie 29 punktów karnych. W związku z tym podstawę prawną wydania decyzji o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów karnych stanowi art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej. Zdaniem Sądu, stanowisko organów zasługuje na akceptacje. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował też art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymując skontrolowaną decyzję w mocy. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowej podstawie prawnej. Na mocy art. 23 pkt 3 ustawy zmieniającej przepis art. 18 ustawy zmieniającej wszedł w życie w dniu 17 września 2022 r. W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji złożył wniosek do organu I instancji o skierowanie Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy w dniu 9 października 2023 r., czyli po wejściu w życie ustawy zmieniającej, a jak wynika z akt sprawy (z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.). Skarżący przekroczył limit 24 punktów karnych 18 października 2022r. – tak więc także po dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej, minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie został ogłoszony komunikat, o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach, tj. komunikat określający termin wdrożenia wymienionych rozwiązań technicznych. Z powyższego wynika, że organ I instancji był uprawniony do wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, a organ Policji był uprawniony do prowadzenia ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi naruszających przepisy ruchu drogowego (na podstawie art. 17 ust. 1 zdanie 1 ustawy zmieniającej). Nietrafny jest przy tym jest zarzut sformułowany w punkcie 4 skargi. Z argumentacji zaprezentowanej w jej uzasadnieniu wynika, że Skarżący kwestionuje dopuszczalność wydania decyzji administracyjnej, kształtującej jego obowiązki, w oparciu o komunikat rządowy określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych ewidencyjnych kierowców. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023r. w sprawie o sygn. akt SK 81/19. Argumentacja Skarżącego jest nawet nie tyle nietrafna co niezrozumiała w okolicznościach sprawy. Pomijając okoliczność, że powołany wyrok odnosi się do zupełnie innych regulacji prawnych, a mianowicie do ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, to przede wszystkim zakwestionowano w nim zgodność z Konstytucja RP rozwiązań prawnych, zgodnie z którymi ustawodawca dopuścił możliwość wywierania skutków w sferze kształtowania praw i obowiązków jednostki w oparciu o akt (komunikat GIS) nie mieszczący się w katalogu obowiązujących w Polsce źródeł prawa. Tymczasem regulacja stanowiąca podstawę wydania zaskarżonej decyzji (art. 18 ustawy zmieniającej) ma rangę regulacji ustawowej i określa termin obowiązywania przyjętych w nim rozwiązań prawnych do czasu wydania komunikatu (co najmniej 3 miesiące przed dniem wdrożenia informatycznych rozwiązań technicznych). Regulacja ta jest zatem całkowicie odmienna od poddanej kontroli konstytucyjnej ww. wyroku. Nie odsyła bowiem do treści komunikatu, nie stanowi subdelegacji kompetencji, a jedynie określa maksymalny termin obowiązywania przepisów określających uprawnienia do wydawania określonych w niej decyzji administracyjnych – tj. do daty publikacji stosownego komunikatu. Podstawa rozstrzygnięcia i argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu jest zatem prawidłowa. Istotne w niniejszej sprawie było bowiem przekroczenie 24 punktów karnych, które nastąpiło po wejściu w życie art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej, który obowiązywał też w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wynikało, że Skarżący w okresie od sierpnia 2022 r. do maja 2023 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 29 punktów karnych. Należy podkreślić, że organy w kontrolowanej sprawie związane były powyższą informacją co do liczby punktów karnych. Prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy nie miały kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Tylko komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Organy orzekające w sprawie były zatem zobligowane uwzględnić wniosek, a następnie, po wszczęciu postępowania, orzec na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej, o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przesłankami zastosowania przepisu jest jedynie stosowny wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z informacją o przekroczeniu 24 punktów karnych przez kierowcę. Dokonana przez Kolegium wykładnia tego przepisu nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości. Powyższe prowadzi do wniosku o braku usprawiedliwionych podstaw do formułowania skutecznego zarzutu o naruszeniu przez organy art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej. W ocenie Sądu, bezzasadne są zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procesowych – tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności). Naruszenia tych przepisów Skarżący upatruje w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji mimo dostrzeżenia przez organ odwoławczy niedostatków uzasadnienia tej decyzji. Wyjaśnić należy po pierwsze, że organ drugiej instancji nie ma prawa poprzestać na kontroli orzeczenia i nie ma prawa ograniczyć się do zbadania zasadności odwołania. Przedmiotem postępowania dla organu II instancji jest bowiem dana sprawa, a nie środek zaskarżenia. Dwuinstancyjność określona w art. 15 k.p.a. oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek powtórnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy przy uwzględnieniu argumentacji wyrażonej w odwołaniu. Z powyższych obowiązków organ odwoławczy w niniejszym przypadku wywiązał się należycie. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy (i jej merytorycznego zakończenia) oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy prawidłowo zebrany w postępowaniu przed organem I instancji (niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie). Rację należy przyznać także organowi odwoławczemu, że za uchyleniem decyzji organu I instancji nie mogło przemawiać samo stwierdzenie lakoniczności uzasadnienia kontrolowanej decyzji (jak oczekiwałby Skarżący). Uchybienie tego typu, w ocenie Sądu, nie miało bowiem wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że także Skarżący nie wykazał aby niedostatki uzasadnienia decyzji organu I instancji istotnie wpłynęły na wynik postępowania w sprawie. Podstawą uchylenia decyzji organu I instancji nie mogło stanowić też określenie w niej terminu, w którym Skarżący winien złożyć egzamin kontrolny. Przede wszystkim, jak zasadnie wyjaśnił to organ odwoławczy, wskazanie terminu sprawdzenia kwalifikacji nie stanowi elementu władczego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wynika to z sentencji rozstrzygnięcia decyzji z [...] marca 2024r., w której wskazano wyłącznie na obowiązek poddania się przez Skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy. Trafnie organ odwoławczy uznał, że w tej sytuacji określenie terminu złożenia egzaminu ma charakter jedynie informacyjny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu odwoławczego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tą regulacją uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wypełnia wskazane warunki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 19 k.p.a. w związku z art. 7 i 6 k.p.a. trzeba w pierwszej kolejności zauważyć, że Skarżący nie sformułował zarzutu wydania decyzji przez organ niewłaściwy miejscowo (co rodziłoby skutki w konieczności stwierdzenia nieważności aktu wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie wnioskował o stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć w oparciu o art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. Zarzucił on organom brak poczynienia jednoznacznych ustaleń co do kryteriów określających właściwość miejscową organów (art. 7 k.p.a.). Tak sformułowany zarzut w świetle okoliczności sprawy nie mógł być uwzględniony. Wyjaśnić należy, że kryteria ustalania właściwości miejscowej organu administracji publicznej określone zostały w art. 21 § 1 i 2 k.p.a. dla trzech kategorii spraw administracyjnych, a mianowicie: spraw dotyczących nieruchomości (pkt 1), spraw dotyczących prowadzenia zakładu pracy (pkt 2), "innych spraw"(pkt 3). Wobec braku przyjęcia odmiennych uregulowań w ustawach Prawo o ruchu drogowym tym kryterium mającym zastosowanie w sprawie powinno być miejsce zamieszkania w kraju (art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a.). Przy czym miejsce zamieszkania strony będącej osobą fizyczną należy oceniać na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Według art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Wymagane jest zatem przebywanie w pewnej miejscowości (element obiektywny) oraz zamiar stałego pobytu w tej miejscowości (element subiektywny). Można tu powołać się na wyrok NSA z 15 stycznia 2009 r., II FSK 896/08 (dostępny w bazie LEX nr 478565), w którym stwierdzono, że: "Zamieszkanie jest prawną kwalifikacją określonego stosunku danej osoby do miejsca, na którą składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Zatem przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów". Nadto wyjaśnić należy, że stosownie do art. 28 k.c. można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. W razie gdy dana osoba przebywa w kilku miejscowościach z zamiarem stałego pobytu w każdej z nich, organ administracji publicznej jest uprawniony dokonać wyboru jednej z tych miejscowości jako miejsca zamieszkania. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, w ocenie Sądu, podjął prawidłowe działania oraz poczynił wystarczające ustalenia dla ustalenia swojej właściwości miejscowej. Z akt sprawy wynika, że organ po wpłynięciu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skierował korespondencję do Skarżącego na adres zameldowania w T. (pismo wzywające do złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania z [...] października 2023r. – k. 3 akt adm.). Pismo odebrane przez domownika zostało doręczone Skarżącemu skutecznie. Skarżący potwierdził zapoznanie się z jego treścią w swoim piśmie datowanym na [...] października 2023r. (k. 8 akt adm.). Skarżący ani w reakcji na wezwanie organu, ani w toku całego postępowania administracyjnego nie złożył oświadczenia o aktualnym miejscu zamieszkania. Wyjaśnił jedynie (w piśmie z [...] lutego 2024r.kierowanym do organu – k. 19 akt adm.), że adres wskazany we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (ul. [...] w B.) nie jest jego miejscem zamieszkania. Jednocześnie znany organowi adres zameldowania w T. Skarżący określił jedynie jako adres korespondencyjny, nie ujawniając faktycznego miejsca pobytu i zamieszkania. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organ I instancji był uprawniony do ustalenia swojej właściwości miejscowej w oparciu o całokształt okoliczności i dowodów w sprawie – tj. w oparciu o: - wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w którym wskazano na B. jako miejsce zamieszkania Skarżącego oraz zawarto informacje, że naruszenia przepisów ruchu drogowego (za które Skarżący uzyskiwał kolejne punkty karne w okresie od sierpnia 2022r. do maja 2023r.) miały miejsce na terenie B., - pokwitowanie zatrzymania dokumentu, w którym wskazano na B. jako miejsce zamieszkania Skarżącego. Skarżący nie może oczekiwać, że negując prawidłowość ustalenie miejsca jego zamieszkania przez organ I instancji i jednocześnie odmawiając wskazania innego niż B. miejsca zamieszkania będzie mógł skutecznie postawić zarzut naruszenia przepisów o właściwości miejscowej organu administracji publicznej. Z tych wszystkich względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi – co w konsekwencji doprowadziło do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.