II SA/Bd 675/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w przedmiocie wymagań sanitarnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. [...] z [...] 2006 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącej kwotę 215 (dwieście piętnaście) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze. zm.), art. 27 ustawy z 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) po zapoznaniu się z wnioskiem dotyczącym wydania decyzji stwierdzającej spełnienie wymagań sanitarnych w sklepie piekarniczo-cukierniczym mieszczącym się przy ul. S. w B. oraz na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] 2006 r. kontroli stwierdził brak wymagań sanitarnych koniecznych do zapewnienia higieny przy prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych producenta, wyrobów piekarniczych, ciastkarskich i cukierniczych, drobnej galanterii cukierniczej, słodyczy oraz brak zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej tych artykułów w sklepie. Organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie swoje oparł o następujące ustalenia i rozważania: "R." R. K. przejmując prowadzenie działalności w istniejącym sklepie piekarniczo-cukierniczym mieszczącym się przy u. S. w B. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej spełnienie wymagań sanitarnych w wyżej wymienionym sklepie. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono: - brak umywalki do mycia rąk na sali sprzedaży lub zapleczu z doprowadzoną bieżącą ciepłą i zimną wodą, oraz - brak przedsionka izolacyjnego przy pomieszczeniu wc, co jest niezgodne z: - § 5, § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych z zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz. U. Nr 104, poz. 1096), oraz - § 26 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r Nr 169, poz. 1650). W odwołaniu od tej decyzji odwołująca się wniosła o jej uchylenie. Przede wszystkim zaznaczyła ona, że dokonane przez organ oględziny sklepu były spowodowane głównie zmianą jego właściciela, a wcześniej w sklepie tym prowadzona była sprzedaż wyrobów cukierniczych i sklep ten posiadał pozytywny odbiór sanitarny. Odwołująca się czyniła zarzut wadliwych ustaleń faktycznych, gdyż wbrew ustaleniom organu, na sali sprzedaży znajdował się i nadal znajduje zlewozmywak dwu-komorowy z bieżącą ciepłą i zimną wodą, a zatem spełniony jest zapis § 5 w/w Rozporządzenia Ministra Zdrowia. Odwołująca się stwierdziła też, że w sklepie nie ma w obrocie produktów żywnościowych, wymagających mycia, dla których zgodnie z § 5 pkt 3 wskazanego rozporządzenia powinny być wyodrębnione urządzenia do mycia żywności. Strona skarżąca podniosła też, że pomieszczenie wc posiada umywalkę z ciepłą i zimną wodą. Wyposażone jest w sprawną wentylację grawitacyjną, drzwi wychodzą na strefę komunikacyjną, za którą znajduje się wydzielona część gospodarczo-socjalna, który to stan rzeczy został przejęty po poprzednim właścicielu i stan ten sprawia, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis § 6 pkt 3 tego rozporządzenia, gdyż norma ta dotyczy pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych zakładu, których kontrolowany zakład nie posiada, albowiem główna dostawa wszystkich produktów piekarniczo-cukierniczych i nabiałowych odbywa się już przed otwarciem sklepu i składowane są one od razu do lad chłodniczych na sali sprzedaży, a pieczywo na regałach piekarskich, przy czym niewielka tylko część, która nie mieści się na regałach trafia czasowo do części gospodarczej na zapleczu. Ponadto odwołująca się nie zgodziła się z ze stwierdzeniem braku zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej artykułów sprzedawanych w tym sklepie. Wskazała, że wdrożony został program Dobrej Praktyki Higienicznej opracowany w oparciu o zapisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotności i żywienia, a nadto obecnie wdrażany jest system HACCP, a w ramach tego programu: - kontroluje się i dokumentuje m.in. temperatury urządzeń chłodniczych w których przechowuje się nabiał i ciasto, - prowadzi się szkolenia wewnętrzne z zakresu GHP (Dobrej Praktyki Higienicznej), - zabezpiecza się produkty niedopuszczone do sprzedaży, pozostawiając je w wydzielonych i oznakowanych miejscach, - prowadzi się bieżące mycie i dezynfekcję urządzeń. Decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, a tym samym nie znalazł podstaw do jej uchylenia, dodał jednocześnie, że wydzielenie tzw. "strefy komunikacji" ścianą na niepełną wysokość, oddzielającą pomieszczenie ustępu z miską ustępową od pozostałej części sklepu, nie stanowi rozwiązania wystarczającego dla zachowania właściwych wymogów higieniczno-sanitarnych. W ocenie organu odwoławczego w kontrolowanym sklepie naruszono normę przepisu § 85 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r., Nr 75, poz. 690), która stanowi, że ustępy ogólnodostępne w budynkach zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i zakładów pracy powinny mieć wejścia z dróg komunikacji ogólnej (ust. 1), a należy stosować w nich przedsionki, oddzielone ścianami pełnymi na całą wysokość pomieszczenia, w których mogą być instalowane tylko umywalki (ust. 2 pkt 1) . Organ odwoławczy stwierdził też naruszenie przepisu § 5 ust 1 i 3 w/w rozporządzenia z 26 kwietnia 2004 r., który stanowi, że w zakładzie instaluje się odpowiednią ilość umywalek, przeznaczonych do mycia rąk, w miejscach, gdzie jest to konieczne ze względu na proces produkcji lub obrotu oraz wyeliminowanie zagrożenia zanieczyszczenia żywności (ust. 1), a dla uniknięcia niedopuszczalnego ryzyka zanieczyszczenia żywności urządzenia do mycia żywności oddziela się od urządzeń do mycia rąk (ust. 2). Organ II instancji uznał bowiem, że w świetle powyższego uregulowania, nie jest dopuszczalna praktyka istniejąca w sklepie skarżącej, iż używana jest jedna komora zlewozmywaka do mycia rąk a druga do mycia sprzętu. W skardze wniesionej do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wysuwając zarzuty wskazane już w odwołaniu. Ponadto wywodziła, że od 1 stycznia 2006 r. przestało obowiązywać powołane w decyzji pierwszoinstancyjnej rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004 r., w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz. U. z dnia 1 maja 2004 r., Nr 104, poz. 1096), albowiem od tego czasu obowiązuje rozporządzenie (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.), które w załączniku II rozdziału I określa ogólne wymagania dotyczące pomieszczeń żywnościowych. Strona skarżąca podniosła też argument, że w przedmiotowej sprawie nie mają też zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.), oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz. U. Nr 104, poz. 1096), z uwagi na bezpośrednie zastosowanie w/w Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. Skarżąca czyniła również zarzut naruszenia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B.: - art. 12 § 2 kpa oraz art. 14 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż rozpatrzenie odwołania i wydanie decyzji nastąpiło po 46 dniach, pomimo że organ nie podjął żadnych dodatkowych czynności sprawdzających; - art. 10 kpa, gdyż przed podjęciem decyzji nie umożliwił wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie, oraz naruszenia § 5 i § 6 w/w rozporządzenia z 26 kwietnia 2004 r., z uwagi na podnoszoną już w odwołaniu argumentację. Skarżąca zarzuciła też, że organy nie sprawdziły na jakiej podstawie dokonano odbioru sanitarnego tego samego obiektu wcześniejszemu użytkownikowi tego lokalu lub jakie przesłanki wystąpiły iż zmieniono interpretację tychże samych przepisów ustawy z 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ wyjaśnił, iż przy rozpatrywaniu sprawy przekroczono termin do załatwienia sprawy wynikający z kpa, o 2 dni, ale jest to termin instruktażowy, a przekroczenie było niewielkie. Ponadto organ stwierdził, że poradniki dobrej praktyki higienicznej i dobrej praktyki produkcyjnej, nie mogą stanowić źródeł prawa. Organ odwoławczy nie zgodził się też z stanowiskiem skarżącej, iż wskazane wyżej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady wyłączyło stosowanie przytoczonych przez stronę skarżącą przepisów, co wynika z zamieszczonych informacji na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia. Organ podkreślił jednak, że gdyby przyjąć nawet, iż wskazane przez skarżącego przepisy nie obowiązują, to powyższe przepisy prawa europejskiego przewidują wymóg instalowania umywalek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną. Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Rozpatrując przedmiotową sprawę należało stwierdzić naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do rozważenia podnoszonej przez stronę skarżącą sprzeczności wydanego rozstrzygnięcia z prawem wspólnotowym, należy zauważyć, że na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz.864) z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo wspólnotowe. Na mocy art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej od dnia przystąpienia, nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich (m.in. Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską) i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach i w Akcie. Z kolei art. 54 tego Aktu stanowi, że nowe państwa członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do przestrzegania od dnia przystąpienia przepisów dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 249 Traktatu WE. Szczególne właściwości prawa wspólnotowego wynikają z zasady bezpośredniego skutku i pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem wewnętrznym państw członkowskich. Zgodnie z tą ostatnią zasadą organy państw członkowskich, w tym zwłaszcza sądy, są obowiązane do niestosowania przepisu prawa wewnętrznego sprzecznego z bezpośrednio skutecznym przepisem prawa wspólnotowego. Sąd zatem musi odmówić zastosowania jakiegokolwiek przepisu prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym, i to bez względu na to, czy chodzi o prawo krajowe wcześniejsze, czy też późniejsze w stosunku do normy prawa wspólnotowego (np. wyrok ETS w sprawie 106/77 Amministrazione delle Finanze dello Stato przeciwko Simmmenthal SpA). Powołany przez organy przepis § 5 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze, stanowi, że dla uniknięcia niedopuszczalnego ryzyka zanieczyszczenia żywności urządzenia do mycia żywności oddziela się od urządzeń do mycia rąk. Wskazane zaś rozporządzenie (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., "w sprawie higieny środków spożywczych", odnoszące się do obowiązków przedsiębiorstw sektora spożywczego w pomieszczeniach żywnościowych, reguluje odmiennie zagadnienie oddzielenia urządzeń do mycia żywności od urządzeń do mycia rąk, wprowadzając jedynie postulat, a nie obowiązek ich rozdziału. Przepis powyższego rozporządzenia w pkt 4 rozdziału I załącznika II, stwierdza, że: "musi być dostępna odpowiednia liczba umywalek, właściwie usytuowanych i przeznaczonych do mycia rąk. Umywalki do mycia rąk muszą mieć ciepłą i zimną bieżącą wodę, muszą być zaopatrzone w środki do mycia rąk i do higienicznego ich suszenia. W miarę potrzeby należy stworzyć takie warunki, aby stanowiska do mycia żywności były oddzielone od umywalek". W świetle powyższego, należy uznać, że przepisy nakazujące oddzielenie urządzeń do mycia żywności od urządzeń do mycia rąk, nie mają zastosowania. Organy w sposób wadliwy zastosowały więc wskazaną normę rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004 r., która była podstawą zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto za zasadny należało uznać zarzut skarżącej, iż organy utożsamiły zagadnienie oddzielenia mycia żywności od mycia rąk, z zagadnieniem oddzielenia mycia sprzętu od mycia rąk. Trzeba zaznaczyć, że skoro ustawodawca nie reguluje problemu rozdzielenia urządzeń do mycia sprzętu od urządzeń do mycia rąk, a w sklepie skarżącej nie dochodziło do mycia żywności, to utożsamienie przez organ odwoławczy mycia sprzętu z myciem żywności, bez jakichkolwiek wywodów w tym przedmiocie i wyjaśnienia choćby tak podstawowej okoliczności – o mycie jakiego sprzętu chodzi, stanowiło naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, oraz 107 § 1 i 3 kpa., nakładających na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sprzecznie też z powyższą normą, organy nie wyjaśniły zagadnienia istnienia umywalki. Poczynione przez organy ustalenia są tu niejasne i sprzeczne z materiałem dowodowym, jak i z twierdzeniami strony, które nie zostały rozważone. Trzeba tu przytoczyć dość niejednoznaczne twierdzenie organu I instancji, iż występuje "brak umywalki do mycia rąk na sali sprzedaży lub zapleczu z doprowadzoną bieżącą ciepłą i zimną wodą". W kontekście powyższego ustalenia organu, nie jest jasne, czy w ogóle umywalka w sklepie istnieje, a jeżeli tak to gdzie, oraz czy posiada doprowadzoną ciepłą wodę. Tej istotnej wątpliwości nie rozstrzygnął też organ II instancji, który przytoczył jedynie stanowisko strony w zakresie jej twierdzenia, że "na sali sprzedaży znajduje się zlewozmywak dwukomorowy z ciepłą i zimną wodą", nie czyniąc w tym zakresie własnych ustaleń. Organ odwoławczy nie tylko więc nie usunął wskazanej wadliwości w ustaleniach faktycznych, ale i sprzecznie z normą przepisu art. 107 § 3 kpa nie omówił twierdzeń strony skarżącej w zakresie zakwestionowania ustalonego faktu braku umywalki, jak i sprzeczności tego ustalenia z treścią protokołu oględzin z 16 lutego 2006 r., w którym istnieje zapis o istnieniu zlewozmywaka dwukomorowego z doprowadzoną ciepłą wodą, jak i jednocześnie sprzeczny z nim zapis o tym, iż zlewozmywaka takiego brak (vide: k. 1 akt administracyjnych organu I instancji). Co się tyczy zarzutu skarżącej o nieobowiązywaniu powołanych przez organ odwoławczy przepisów § 85 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na wejście w życie w/w rozporządzenia (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., to w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wskazany przez organ II instancji przepis § 85 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, również nie ma zastosowania, w jego pkt 1 ustępu drugiego. Przepis § 85 ust. 1 stanowi, że: "ustępy ogólnodostępne w budynkach zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i zakładów pracy powinny mieć wejścia z dróg komunikacji ogólnej". Przepis § 85 ust. 2 pkt. 1 stanowi zaś, że w ustępach tych należy stosować przedsionki, oddzielone ścianami pełnymi na całą wysokość pomieszczenia, w których mogą być instalowane tylko umywalki". Wymóg jednak by przedsionek ów był oddzielony ścianami pełnymi, nie został wprowadzony do omawianego już rozporządzenia (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Jego przepis pkt 3 rozdziału I załącznika II, stwierdza, że: "musi być dostępna odpowiednia ilość ubikacji spłukiwanych wodą, podłączonych do sprawnego systemu kanalizacyjnego. Ubikacje nie mogą łączyć się bezpośrednio z pomieszczeniami, w których pracuje się z żywnością". Rozporządzenie to wprowadzając więc zakaz bezpośredniej styczności ubikacji z pomieszczeniami, w których pracuje się z żywnością, nie określiło jakim wymogom powinno odpowiadać pomieszczenie oddzielające ubikacje. W tych warunkach brak jest przesłanek do uznania, że wprowadzony przepisem § 85 ust. 2 pkt. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymóg istnienia pełnych ścian, obowiązuje w krajowym obrocie prawnym. Osobnym zagadnieniem, które wymaga tu dodatkowego omówienia jest okoliczność, że organy dokonały niewystarczających ustaleń, na okoliczność, czy sklep skarżącej spełnia obowiązujący wymóg oddzielenia ubikacji od pomieszczeń, w których pracuje się z żywnością. Organ I instancji dokonał niedostatecznego wyjaśnienia w zakresie rozmieszczenia istniejących pomieszczeń w sklepie, a w tym ustępu, stwierdzając jedynie, że brak jest "przedsionka izolacyjnego" – przy pomieszczeniu wc. Biorąc więc pod uwagę okoliczność, że powołane przez ten organ przepisy nie operują pojęciem "przedsionka izolacyjnego", poczynione przez organ ustalenie jest całkowicie nieprzydatne, tym bardziej, że w/w protokół oględzin nie zawiera jakichkolwiek dodatkowych informacji w tym przedmiocie. Trzeba tu podkreślić, że pomimo zakwestionowania w odwołaniu tej ustalonej przez organ I instancji okoliczności – odwołujący się twierdził, że drzwi pomieszczenia wc (które posiada umywalkę z ciepłą i zimną wodą), wychodzą na strefę komunikacyjną - , organ odwoławczy sprzecznie z normą przepisu art. 107 § 3 kpa, ani nie omówił tych twierdzeń strony skarżącej, ewidentnie sprzecznych z dokonanymi ustaleniami organu I instancji, ani też nie poczynił własnych szczegółowych ustaleń w przedmiocie rozmieszczenia pomieszczeń względem ubikacji. Organ ten natomiast poczynił nowe ustalenie, polegające na stwierdzeniu, że w kontrolowanym sklepie istnieje jednak "strefa komunikacji", która jest wydzielona ścianą niepełnej wysokości, oddzielającą pomieszczenie ustępu od pozostałej części sklepu. Pomijając już okoliczność, iż ustalenie to nie obrazuje w należyty sposób rozmieszczenia pomieszczeń, to jego podstawą jest pismo organu I instancji z 27 marca 2006 r., z którego nie wynika na jakiej podstawie dokonał tego nowego dla sprawy ustalenia i to już po wydaniu decyzji (vide: k. 8 w/w akt). Trzeba też dla porządku nadmienić, że organ odwoławczy stosując wskazaną normę § 85 ust. 2 pkt. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wyjaśnił czy i dlaczego uznał, że znajdujący się w sklepie strony ustęp ma charakter ustępu "ogólnodostępnego". Przepis ten bowiem dotyczy ustępów o takim jedynie charakterze, a rozporządzenie to nie zawiera definicji "ustępu ogólnodostępnego" i wyróżnia jeszcze dwa rodzaje ustępów: - inne niż ogólnodostępne (§ 79), oraz ustępy publiczne (§ 87). Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, że organy nie sprawdziły na jakiej podstawie dokonano odbioru sanitarnego tego samego obiektu wcześniejszemu użytkownikowi tego lokalu lub jakie przesłanki wystąpiły iż zmieniono interpretację tychże samych przepisów ustawy z 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.), to trzeba zauważyć, że zarzut ten został już wyraźnie zasygnalizowany w odwołaniu. W świetle powyższego na organie odwoławczym spoczywał obowiązek ustosunkowania się do niego w zaskarżonej decyzji, czego organ odwoławczy nie dopełnił. Trzeba bowiem zauważyć, że skarżąca nawiązywała do naruszenia przez organy zasady równości wobec prawa, uznawaną za jedną z zasad fundamentalnych, na których opiera się nasz system prawny. Zasada ta wprawdzie nie została wyrażona odrębnie w przepisach prawa materialnego i postępowania administracyjnego, jednak wynika ona z Konstytucji i jak każda zasada konstytucyjna - musi być przestrzegana na gruncie wszystkich dziedzin polskiego prawa, a więc i w sferze administracyjnoprawnej, by w wypadkach, w których strona twierdzi, że zasada równości wobec prawa jest w jej sprawie naruszona, przeprowadzić wnikliwe postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia, czy istotnie zarzut taki jest zasadny, a więc czy w sprawach, na które strona się powołuje, istotnie zapadły decyzje o odmiennej treści i czy rzeczywiście były to sprawy, w których występowała analogiczna sytuacja faktyczna i prawna. W każdym takim wypadku do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa organ administracji powinien się ustosunkować w uzasadnieniu decyzji. Tylko w taki sposób można pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, co nakazuje organom administracji art. 8 k.p.a." (wyr. NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1161/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 97; zob. także Z. Kmieciak, Zasada równości obywateli wobec prawa..., s. 58-60). Zasada równego traktowania znalazła również swój wyraz w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji. Artykuł 5 nakłada na urzędnika obowiązek zapewnienia jej przestrzegania przy rozpatrywaniu wniosków jednostek i przy podejmowaniu decyzji. Zakłada, że pojedyncze osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji będą traktowane w porównywalny sposób. W wypadku różnic w traktowaniu urzędnik zapewni, aby to nierówne traktowanie było usprawiedliwione obiektywnymi, istotnymi właściwościami danej sprawy (por. J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji..., s. 17-18). Pozostałych zarzutów skargi, a tyczących się podnoszonego przez skarżącą naruszenia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. art. 12 § 2 kpa oraz art. 14 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż rozpatrzenie odwołania i wydanie decyzji nastąpiło po 46 dniach, pomimo że organ nie podjął żadnych dodatkowych czynności sprawdzających; oraz naruszenia art. 10 kpa, gdyż przed podjęciem decyzji nie umożliwił wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie, Sąd nie uznał za zasadnych. Artykuł 12 § 2 nakłada na organy administracji obowiązek niezwłocznego załatwienia spraw, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, a ogólny obowiązek szybkiego działania jest skonkretyzowany w art. 35, który określa terminy załatwiania różnych kategorii spraw administracyjnych. Jak wynika z przepisu art. 35 § 1 i 3 kpa, załatwienie sprawy przez organy administracji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki (§ 1), a w sprawach w postępowaniu odwoławczym, nie później niż w ciągu miesiąca, od dnia otrzymania odwołania. Skoro więc od momentu złożenia odwołania przez skarżącą 22 marca 2006 r., do momentu wydania decyzji przez organ II instancji upłynęło 46 dni, to oczywistym jest, że doszło do naruszenia przez ten organ obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Skarżąca nie wykazała jednak, że powyższe naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 "c" w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchybienie to nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezachowanie terminu może powodować inne skutki, takie jak: uruchomienie przez uprawnionego środków obrony przez bezczynnością organów administracji publicznej (art. 37 § 1 kpa, art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.), możliwość zastosowania przez sąd administracyjny środków dyscyplinujących organy administracji (art. 154 § 1 w/w ustawy), powstanie odpowiedzialności pracownika organu administracji publicznej za niedochowanie terminów (art. 38 k.p.a.), odpowiedzialność odszkodowawczą administracji. Powołany przepis art. 145 § 1 pkt 1 "c" w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma również zastosowanie przy ocenie zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 10 kpa, z tego powodu, iż przed podjęciem decyzji organ nie umożliwił wypowiedzenie się stronie w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 10 § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z akt administracyjnych, organy nie dopełniły powyższego obowiązku. Jednakże uchylenie decyzji z tego powodu mogłoby nastąpić zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 145 § 1 pkt 1 "c" w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedynie w sytuacji, kiedy miałoby to wpływ na wynik sprawy. Skoro więc strona skarżąca nie wykazała takiej okoliczności, należało uznać, że nie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd uznał zasadność skargi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania celem ich wyeliminowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, pkt 1c , art. 152, art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.