II SA/Bd 675/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant Starszy asystent sędziego Aleksandra Bernatowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zakładu [...] z dnia [...], nr [...] post. [...] w przedmiocie odmowy przyznania [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu [...] z dnia [...] r. nr [...] post. [...] 2. zasądza od Prezesa Zakładu [...] na rzecz skarżącego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. (zwany dalej Skarżącym) złożył do ZUS wniosek o świadczenie "Dobry start" na rok szkolny 2024/2025 na dziecko M. . W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...] września 2024 r. nr [...], postępowanie [...] odmówił prawa do świadczenia na ww. dziecko. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] post. [...] utrzymał w mocy ww. decyzję ZUS. Prezes ZUS wskazał, powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz.U. poz. 1092, dalej jako: rozporządzenie "Dobry start"), że świadczenie to przysługuje wskazanym w nim cudzoziemcom, jeśli zamieszkują na terytorium Polski. Tymczasem Skarżący jest wprawdzie uprawniony do legalnego pobytu w Polsce, jednakże nie ma miejsca zamieszkania w Polsce. Prezes ZUS ustalił bowiem, że pobyt Skarżącego w Polsce jest ściśle związany z oddelegowaniem do Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO, co wskazuje na pobyt jedynie tymczasowy, na czas trwania rozkazów lub kontraktów. Powołując się na treść przepisów: umowy z dnia 19 czerwca 1951 r. między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych (Dz. U. z 2000 r. poz. 257), protokół z dnia 28 sierpnia 1952 r. dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych, ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz. U. 2000 r. poz. 746) i umowy z dnia 9 lipca 2016 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniająca Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1179) organ wskazał, że nie można uznać, iż Skarżący zamieszkuje w Polsce, ponieważ nie przybył do Polski celem osiedlenia się tzn. założenia tu stałego ośrodka swoich interesów życiowych i majątkowych. Organ podkreślił, że pobyt Skarżącego w Polce jest tymczasowy i ściśle związany z oddelegowaniem do Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO, co wynika wprost z art. 10 ust. 4 umowy z dnia 9 lipca 2016 r., dlatego nie można również uznać, że towarzyszący Skarżącemu członkowie rodziny przenieśli do Polski miejsce zamieszkania. W skardze do Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając: 1) naruszenie przepisu materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, mianowicie: a) preambuły ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 49) poprzez pominięcie prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy, b) przepisu § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżący w związku z oddelegowaniem rozkazem narodowym do pełnienia służby w Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO w B. oraz towarzyszący mu członkowie rodziny – żona i dzieci, nie przenieśli z [...] do Polski miejsca swojego zamieszkania, c) nieuprawnionym przyjęciu, że przepisy rozporządzenia "Dobry start" pozwalają organowi na ustalanie szczegółowych warunków i trybu zakwaterowania żołnierzy wojsk obcych i ich personelu cywilnego przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a przez to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla Ministra Obrony Narodowej, d) przepisu art. 10 ust. 4 umowy z dnia 9 lipca 2016 roku zawartej miedzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sił w Europie uzupełniającą protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego oraz art. III umowy z dnia 19 czerwca 1951 r. między Państwami Stronami Paktu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu sił zbrojnych wraz z protokołem z dnia 28 sierpnia 1952 roku dotyczącego statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego - przez dokonanie ich błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącego wynikiem błędnego przyjęcia, że art. 10 ust. 4 umowy z dnia 9 lipca 2016 r. czy też art. art. III umowy z dnia 19 czerwca 1951 r. mają zastosowanie na potrzeby ustalania faktycznego miejsca zamieszkania Skarżącego i jego rodziny, mimo że przywołane przepisy postanowień umownych nie stanowią przepisów ustawowych, wykonawczych i innych oraz obowiązujących środków wykonawczych odnoszących się do działów systemu zabezpieczenia społecznego służących wykonaniu obowiązku ubezpieczeniowego wynikającego z przepisów ustawowych i wykonawczych lub które były przedmiotem decyzji władz publicznych, która nadała im charakter obligatoryjny lub rozszerzyła ich zakres, pod warunkiem że zainteresowane Państwo Członkowskie złoży oświadczenie i powiadomi o tym Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i Przewodniczącego Rady Unii Europejskiej, tj. o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1), 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy – tj. a. art. 77 § 1 i art. 7 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako: k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznego zamieszkania Skarżącego i jego rodziny, w tym małoletniego syna Skarżącego, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a przez to nieuprawnione uznanie, że obecność Skarżącego i jego rodziny nieposiadających obywatelstwa polskiego lub niezamieszkałych na stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej traktowane jako tymczasowe bez względu na czas trwania rozkazów lub kontraktów, stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu przez Stronę prawa do świadczenia Dobry start na rok szkolny 2024/2025, co ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa. Kierując się powyższym Sąd uwzględnił skargę, aczkolwiek częściowo z innego powodu niż wskazuje Skarżący tj. nie z powodu błędnej wykładni prawa w powiązaniu z treścią § 2 rozporządzenia "Dobry start". Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS utrzymującej w mocy decyzję Zakładu odmawiającej przyznania prawa do świadczenia "Dobry start" na rzecz dziecka Skarżącego. Należy zauważyć, że – zgodnie z uchwałą nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start" (M.P., poz. 514) - powyższe świadczenie polega na przyznaniu na dziecko, raz w roku, kwoty 300 zł na wydatki związane z rozpoczęciem roku szkolnego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji organ uczynił § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz.U. poz. 1092), podnosząc w odniesieniu do tego przepisu, że wnioskowane świadczenie przysługuje wskazanym w nim cudzoziemcom, jeżeli zamieszkują terytorium Polski. Należy zatem wskazać, że zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia świadczenie "Dobry start" przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) obywatelom polskim; 2) cudzoziemcom: a) obywatelom Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Szwajcarii, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r. poz. 35, 2023, 2320 i 2369 oraz z 2021 r. poz. 159), jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, e) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający 9 miesięcy, chyba że dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, f) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, – z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy, chyba że dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, g) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelom Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b, d, e lub f Umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.). Wskazane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. zostało wydane na podstawie art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 821) – dalej: "u.w.r.". Mając powyższe na uwadze należy przede wszystkim zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że powołane rozporządzenie wykonawcze określając w § 2 zakres podmiotowy beneficjentów świadczenia "Dobry start" zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej, o której mowa w art. 187a ust. 2 u.w.r. (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 391/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe rozstrzygnięcia sądów administracyjnych przywołane w dalszej części uzasadnienia). Przepis art. 187a ust. 2 u.w.r. upoważnił bowiem Radę Ministrów wyłącznie do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków realizacji programu "Dobry start", co żadną miarą nie może być uznane za stworzenie możliwości dokonania zmian w zakresie podmiotowym samej ustawy, wyznaczonym treścią art. 5 ust. 1 u.w.r. Takie założenie stałoby bowiem w ewidentnej sprzeczności z treścią art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Pierwsza z powołanych norm konstytucyjnych wskazuje hierarchiczny porządek aktów prawnych obowiązujących na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zaś druga definiuje pojęcie i zakres delegacji ustawowej. Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się w tym zakresie do poglądów Trybunału Konstytucyjnego, który wskazuje, że rozporządzenie jest aktem prawnym wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Konstrukcję i treść rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nie opartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Po drugie, musi być wydane w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji i aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także z obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Warunki te oznaczają więc zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie jednego z tych warunków może powodować zarzut niezgodności rozporządzenia z ustawą i z Konstytucją (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2734/19). Brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie, przejawiający się w braku lub choćby tylko nieprecyzyjności upoważnienia, musi być interpretowany jako nieudzielenie kompetencji normodawczej w danym zakresie. Oznacza to, że rozporządzenie - jako wydane na podstawie ściśle określonego upoważnienia ustawowego - nie może dowolnie modyfikować ani uzupełniać upoważnienia. Odstępstwa od treści upoważnienia nie mogą być usprawiedliwione względami praktycznymi ani potrzebami związanymi z rozstrzyganiem konkretnych problemów prawnych. Rozporządzenie nie jest aktem normatywnym samoistnym, lecz jego zadaniem jest wykonywanie ustawy, nie zaś jej modyfikowanie, uzupełnianie czy powtarzanie jej postanowień. Istnieje zatem funkcjonalny związek między ustawą a wydawanym z jej upoważnienia aktem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2876/15). Sądy administracyjne są uprawnione do badania zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawą i Konstytucją. W przypadku stwierdzenia takiej niezgodności są zobowiązane do odmowy zastosowania w sprawie przepisów takiego aktu wykonawczego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05). Sąd odmawiając zastosowania w sprawie przepisów aktu wykonawczego niezgodnego z ustawą lub Konstytucją jest uprawniony do wskazania w wytycznych sposobu procedowania w sprawie, obligując przy tym organ do odstąpienia od stosowania regulacji aktu wykonawczego w takim zakresie, w jakim są one niezgodne z ustawą lub Konstytucją. Wskazać należy, że organ rozpatrywał wniosek skarżącego, kierując się § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", który formalnie obowiązuje. Sąd jednak jest związany tylko Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji) i odmawia, z wymienionych wyżej względów, zastosowania tego przepisu. Podkreślenia wymaga, że podmiotowy zakres regulacji ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej określono w art. 5 ust. 1, który stanowi, że znajduje ona zastosowanie w odniesieniu do następujących kategorii osób: 1) osób posiadających obywatelstwo polskie: a) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) niemających miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2024 r. poz. 633 i 1688), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2a) osób umieszczonych w pieczy zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub innego organu państwa obcego za zgodą sądu polskiego; 3) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: a) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, b) uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej; 4) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: a) zezwolenia na pobyt stały, b) zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769, 1222 i 1688); 5) cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca; 6) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz członków ich rodzin, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b, d, e lub f Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wziąwszy powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organ nie dokonał oceny sytuacji prawnej Skarżącego według adekwatnych przepisów prawa tj. z punktu widzenia określonych w art. 5 ust. 1 u.w.r. kryteriów wyznaczających krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia. Sąd administracyjny nie jest władny do zastąpienia organu w tej ocenie. Sąd administracyjny nie wykonuje bowiem zadań powierzonych administracji publicznej, lecz sprawuje kontrolę wykonywania tych zadań. Dopiero zatem po ocenie przez organ stanu faktycznego sprawy pod kątem adekwatnych przepisów prawa sąd administracyjny może dokonać kontroli legalności wydanej decyzji. Nie będąc związany zarzutami skargi Sąd stwierdził ponadto, że w aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zamieszkanie czy pobyt Skarżącego na terytorium RP i jego status jako osoby oddelegowanej do Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO. W aktach sprawy znajduje się jedynie wniosek Skarżącego oraz akt urodzenia syna Skarżącego wraz z tłumaczeniem na język polski. Brak dowodów pozwalających na zweryfikowanie podstawowej przesłanki przyznania świadczenia w postaci zamieszkania lub pobytu na terytorium RP, o której mowa w przepisach ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej jest jednoznaczne z uchybieniem ciążącego na organie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do załatwienia sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organ uzupełni materiał dowodowy stosownie do stanowiska Sądu i dokona jego oceny z punktu widzenia określonych w art. 5 ust. 1 u.w.r. kryteriów wyznaczających krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia, o które wnosi Skarżący; wyniki tych rozważań organ przedstawi w uzasadnieniu decyzji. Organ odstąpi natomiast od stosowania § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", z uwagi na to, że regulacja ta wykracza poza zakres delegacji ustawowej, o której mowa w art. 187a ust. 2 u.w.r. Ponadto organ oceni status Skarżącego w świetle zapisów umowy z dnia 9 lipca 2016 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniającej Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1179), na której art. 10 ust. 4 strona powoływała się zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, a także postanowień protokołu z dnia 28 sierpnia 1952 r. dotyczącego statusu międzynarodowych dowództw wojskowych, ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz.U. z 2000 r. Nr 64, poz. 746) oraz umowy z dnia 19 czerwca 1951 r. między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257). Poczynione w oparciu o te umowy ustalenia w zakresie statusu Skarżącego oraz członków jego rodziny organ skonfrontuje z przepisami ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej i odniesie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w kontekście przysługiwania prawa do świadczenia "Dobry start", mając przy tym na względzie pozycję ratyfikowanych umów międzynarodowych w systemie źródeł prawa wynikającym z przepisów art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).