II SA/Bd 678/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2013r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych oddala skargę. Starosta B. decyzją z [...] grudnia 2012 r. [...]na podstawie 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996) oraz art. 104 Kpa cofnął W.J. uprawnienia do wykonywania badań technicznych udzielone decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. - [...], wskazując że W. J. podczas badania technicznego autobusu marki [...] - [...] w dniu [...] kwietnia 2011 r. przeprowadził jego identyfikację w zakresie ustalenia faktycznych danych technicznych niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 0.2. działu 1 zał. nr 1 do ww. rozporządzenia, wyczerpując przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i pomimo wyniku negatywnego badania dopuścił do ruchu pojazd o dopuszczalnej masie całkowicie niezgodnej z zapisem na tabliczce znamionowej czyniąc odpowiedni wpis w Zaświadczeniu nr [...]. SKO w T. rozpatrzywszy odwołanie W. J. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy z 20 czerwca 1997 r. i § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 3 lit. c) ww. rozporządzenia - decyzją z 26 kwietnia 2013 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że skarżący podczas badania technicznego ww. autobusu przeprowadził jego identyfikację w zakresie ustalenia faktycznych danych technicznych niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt. p.0.2. działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2012 r.; tym samym zaszła okoliczność z art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym i mimo wyniku negatywnego badania dopuścił do ruchu pojazd o dopuszczalnej niezgodnej z zapisem na tabliczce znamionowej, czyniąc odpowiedni zapis w zaświadczeniu nr [...], wypełniając dyspozycję art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Nadto niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz pkt 1.2.1. i 1.2.2. działu 1 nr 1 do rozporządzenia z 2012 r., dokonał interpretacji wyników sprawności i skuteczności hamulców, co było podstawą zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Składając skargę pełnomocnik W. J. wniósł o uchylenie decyzji SKO i umorzenie postępowania ,zarzucając "procedowanie zaimprowizowane pod potrzeby założonej tezy zamykające się w nieuprawnionym rozszerzeniu przedmiotu analizy zarzutów wymienionych w trakcie kontroli drogowej z dnia [...].04.2011 r.- czego odzwierciedleniem są piętrowo wskazywane płaszczyzny do wyjaśniania po umarzanych postępowaniach oraz pozytywnych wynikach kontroli z dnia [...].04.2011 r. wskazujących na brak uchybień w czynnościach" skarżącego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że organ administracji publicznej przeprowadził w niniejszej sprawie wszczętej na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego w B. z [...] maja 2011 r. o wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty - postępowanie wyjaśniające w bardzo szerokim zakresie. W toku tego postępowania jako dowód organ dopuścił wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, przesłuchując szereg istotnych świadków, zapoznając się także z wyjaśnieniami skarżącego. Przeprowadził także dowód z opinii biegłego oraz z odpowiednich dokumentów. Zrealizował więc w sposób oczywisty dyspozycje ustawodawcy zawarte w przepisach Kpa, w szczególności w przepisach art. 6 i 7 oraz art. 75 § 1 oraz 77 § 1 dotyczące postępowania dowodowego. W świetle zebranego materiału dowodowego jest okolicznością absolutnie bezsporną, że skarżący W.J. będąc zatrudnionym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...], stanowiącej własność Spółdzielni Kółek Rolniczych w J. Pomorskim w dniu [...] kwietnia 2011 r. wykonał badanie techniczne okresowe autobusu marki [...] nr rejestracyjny [...]. Pojazdem tym prywatny przedsiębiorca świadczył odpłatne regularne usługi przewozu pasażerów na trasie B. - J.P - B. W ocenie Sądu nie może budzić także wątpliwości, iż skarżący jako uprawniony diagnosta dopuścił się opisanych w zaskarżonej decyzji uchybień przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych. Wynika to jednoznacznie zdaniem Sądu z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności z badań przedmiotowego pojazdu dokonanych także w dniu [...] kwietnia 2011 r. po ponownym zatrzymaniu przedmiotowego pojazdu w innej stacji diagnostycznej ([...] w B.) a także kolejnych późniejszych badań. Potwierdzeniem rzetelności i wiarygodności tych kolejnych późniejszych badań jest znajdująca się w aktach opinia biegłego z dnia [...] czerwca 2012 r. Organ odwoławczy - a wcześniej organ pierwszej instancji w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją - prawidłowo zakwalifikował uchybienie skarżącego, wskazując również prawidłowo mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego przywołane w zaskarżonej decyzji a wcześniej przez organ pierwszej instancji w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Uzasadniając swoją decyzję oba organy wskazały jakie fakty uznały za udowodnione a także w oparciu o jakie dowody ustaliły wskazane w decyzji fakty. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż w sposób przekonywujący organ odwoławczy wskazał także przyczyny dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego. To samo należy odnieść do decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Organ wyjaśnił także dlaczego wydał zaskarżoną decyzję mimo postanowienia zapadłego w postępowaniu karnym. Oznacza to, że wypełnione zostały dyspozycje ustawodawcy wyrażone w przepisach art. 107 § 1 i 3 Kpa. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd - podobnie jak wcześniej organ administracji publicznej nie był związany treścią i ustaleniami przywołanego postanowienia z postępowania przygotowawczego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Adresatami tej zasady pośrednio są także organy administracji publicznej, które w kontrolowanej przez sąd administracyjny sprawie dokonywały ustaleń faktycznych. Godzi się także zauważyć, iż ustawodawca nie zamieścił w art. 11 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. odpowiednika art. 11 § 2 Kpc stanowiącego, że osoba która nie była oskarżona może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność. Należy też zauważyć, że inny jest zakres odpowiedzialności karnej, inny zaś (znacznie szerszy) odpowiedzialności administracyjnej. Chybione są także zarzuty skargi o "nieuprawnionym rozszerzeniu... zarzutów." W związku z powyższym wypada zauważyć, że jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji dwukrotnie wydał decyzje odmienne od decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Poprzednie decyzje organu pierwszej instancji z [...] lipca 2011 r. - [...] oraz z [...] października 2011 r. - [...] uchylał organ odwoławczy, zasadnie w ocenie Sądu wskazując na uchybienia organu pierwszej instancji w zakresie postępowania dowodowego i jednoznacznie wskazując na oczywistą potrzebę jego uzupełnienia. Organ pierwszej instancji wbrew obowiązującymi przepisom swoje stanowisko w decyzjach z [...] lipca 2011 r. i [...] października 2011 r. uchylonych decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] września 2011 r. i [...] lutego 2012 r. oparł wówczas tylko na postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. wydanym w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym czynu z art. 271 § 1 kk. Wydając natomiast decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r. utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzję przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie co bynajmniej nie oznacza, że były "piętrowo wskazywane płaszczyzny które podlegały wyjaśnieniu". Reasumując - Sąd nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek wskazanych treścią przywołanych wyżej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i dlatego nie dopatrzywszy się także przesłanek z art. 145 § 2 tej ustawy nakazujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej - na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.