II SA/Bd 679/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...]2005r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. II SA/Bd 679/05 UZASADNIENIE B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wyżej wymienioną decyzją Kolegium działając na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]2005r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącej z dnia [...]2004r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w postaci odpisów szeregu aktów prawnych tj. uchwały Rady Miejskiej G. oraz uchwał Zarządu Miasta dotyczących spraw dzierżawienia nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasta G.. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...]2004r. B. W. złożyła wniosek do Urzędu Miasta i Gminy w G. o przesłanie jej uchwały w sprawie ustalenia zasad określania wysokości czynszu na dzierżawienie gruntów stanowiących własność Gminy Miasta G. od 1996r., tabeli minimalnych stawek czynszu za dzierżawę gruntów oraz podziału na strefy. Nadto zażądała przesłania uchwały Zarządu Miasta G. z 1997r. w sprawie rewaloryzacji stawek czynszu za dzierżawę gruntów stanowiących własność Miasta G.. Wniosła o przesłanie tabeli minimalnych stawek czynszu za dzierżawę gruntów stanowiących własność Gminy Miasta G. , uchwały Zarządu Miasta G. z lat 1998r.i 1999r. w sprawie rewaloryzacji stawek czynszu za dzierżawę gruntów stanowiących własność Gminy Miasta G., uchwały z lat od 2000r. do 2003r. Rady Miasta G. oraz podział Miasta na strefy dla określenia stawek czynszu dzierżawczego oraz uchwały w sprawie zasad oddawania w dzierżawę i określenia wysokości czynszów. Również zażądała tabelę minimalnych stawek czynszu za dzierżawę gruntów i przesłania jej zarządzenia Prezydenta Miasta G. z 2003r, wraz z tabelą minimalnych stawek czynszu za dzierżawę gruntów. Wyżej wymieniony wniosek skarżąca złożyła po udzieleniu odpowiedzi przez Prezydenta Miasta G. na jej podanie z dnia 18 lutego 2004r. Dalej z akt sprawy wynika, że we wniosku z dnia [...]2004r. skarżąca zażądała wydania decyzji w sprawie złożonych wniosków w dniach 18 i 24 lutego 2004r. We wniosku z dnia 25 lutego 2004r. skarżąca zażądała od Urzędu Miasta i Gminy w G. uchwał dotyczących opłat targowych od 1996r. oraz uzasadnienia podwyżki we wrześniu 1996r. Kolejne żądanie skarżącej dotyczyło przesłania uchwał w zakresie opłat targowych na rok 1997-2003r. Za pismem z dnia 3 marca 2004r. organ przesłał żądane uchwały z podaniem daty ich obowiązywania. Jednocześnie poinformował skarżącą, że podwyżka na którą się ona powołuje nie miała miejsca. W piśmie z dnia 4 lutego 2004r., (data złożenia w Urzędzie Miasta G. w dniu 4 marca 2004r.) skarżąca zażądała wydania decyzji w sprawie swoich wniosków z dnia 18, 24, 25 i 27 lutego 2004r. Decyzją z dnia [...]2004r. nr [...] Prezydent Miasta G. umorzył postępowanie po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...]2004r. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 13 marca 2004r. Od decyzji z dnia 8 marca 2004r. skarżąca złożyła odwołanie, na skutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...]2004r. uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że udostępniono wnioskodawczyni odpisy nieczytelnych i niekompletnych dokumentów. Gdy tymczasem w zasobach Miasta G. na jego własnej stronie internetowej, podanych jest do publicznej wiadomości około 200 aktów prawa m.in. nieczytelna uchwała nr [...]Rady Miejskiej G. z dnia [...]1998r. Jednocześnie Kolegium jako załącznik do decyzji przekazało wnioskodawczyni powyższą uchwałę. Organ II instancji stwierdził natomiast brak załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...]1990r. w sprawie ustalenia stawek czynszu za dzierżawę nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasta G. oraz zasady tej dzierżawy. Kolegium stwierdziło brak tego dokumentu na stronie internetowej. Zdaniem organu skoro dokument ten powstał to powinien zostać wydany wnioskodawczyni. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta G. w dniu [...] 2005r. wydał decyzję nr [...], w której umorzył postępowanie z wniosku skarżącej z dnia 25 lutego 2004r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w postaci odpisów szeregu aktów prawnych tj. uchwał Rady Miejskiej G. oraz uchwał Zarządu Miasta G. dotyczących spraw dzierżawienia nieruchomości stanowiących własność Gminy – Miasto G.. Organ I instancji stwierdził, że dokumenty, które wymienia wnioskodawczyni nigdy nie były uchwalone przez organy gminy – miasto G. i nie istnieją. Wszelkie regulacje dotyczące stawek czynszu dzierżawczego w mieście G. jak również podziału miasta na strefy będące podstawą do ustalenia stawek czynszu były podejmowane przez Radę Miejską G. w 1990r. ( uchwała nr [...]Rady Miejskiej G. z dnia [...]1990r. w sprawie ustalenia stawek czynszu za dzierżawę) i w roku 1994 (uchwała [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] 1994r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] 1990r.) i te dokumenty, jak również wszystkie inne związane z dzierżawieniem nieruchomości gminnych wnioskodawczyni otrzymała na pisemne i ustne prośby zgodnie z dyspozycją art. 13 ustawy o dostępne do informacji publicznej. Wraz z decyzją organ I instancji przekazał brakujący załącznik nr 2 do uchwały nr [...] z dnia [...]1990r. Stanowiący mapę na której naniesiony jest dla potrzeb wydzierżawienia nieruchomości gminnych podział miasta na strefy. Organ przekazał również uchwałę nr [...]. wraz załącznikami oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...]1998r. w sprawie określenia zasad dotyczących obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż 3 lata. Organ poinformował również, że wszelkie obowiązujące w Grudziądzu przepisy prawa miejscowego podane są na stronie internetowej www.bip.grudziądz.pl . Odnośnie dokumentów, o które wniosła skarżąca we wniosku z dnia 25 lutego 2004r. organ uznał postępowanie za bezprzedmiotowe, gdyż dokumenty te nigdy nie powstały. W dniu 17 lutego 2005r. od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji skarżąca złożyła odwołanie , w którym wniosła o ponowne przekazanie sprawy do Prezydenta Miasta G.. W odwołaniu skarżąca podała, że zaskarża ważność uchwały nr [...] Rady Miasta w G. z dnia 20 grudnia 1990r. Uważa, że tabela stawek czynszowych nr 1 do uchwał nr 2 i nr 3 nie ma żadnej mocy prawnej na rok 1998r., gdyż stawki podane są w tysiącach. Nadto skarżąca uważa, że mapa ze strefami stanowiąca załącznik nr 2, skala 1:2000 różni się od mapy, którą otrzymała wcześniej. Zna ona podział na strefy z 1994r. z wymienionymi ulicami w danej strefie. Twierdzi, że z otrzymanej uchwały nr [...] G. z dnia [...]1998r. nie wynika czy grunt, o którym mowa został wydzierżawiony i jakie należności należałoby uiścić. Zdaniem skarżącej, jeżeli gmina zamierza wydzierżawić nieruchomość, rada gminy w drodze uchwały musi wyrazić zgodę na oddanie nieruchomości w dzierżawę. Rada Gminy w uchwale zobowiązana jest również określić zasady ustalenia opłat z tytułu oddania nieruchomości w dzierżawę. Teren , o który toczy się spór, zaznaczony jest na mapie jako targowisko detaliczne. Skarżąca chce wiedzieć, jakie zgodnie z uchwałami należy uiszczać rzeczywiste opłaty. W piśmie z dnia 16 marca 2005r. skarżąca sprecyzowała, że domaga się takich dokumentów jakie obowiązują w innych miastach do określenia stawek opłat targowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium przyjęło, że skarżąca nie określa w odwołaniu dokumentów, których nie otrzymała. Dokonuje natomiast oceny dokumentów które zostały jej przekazane. Zdaniem organu odwoławczego rozważania na temat treści przekazanych dokumentów nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wniosek o informację publiczną, nie może być postulatem wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, ale nie są środkiem ich kwestionowania. Organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku NSA II SAB 180/02 z dnia 27 września 2002r. Z uwagi jednak na to, że organ I instancji nie zastosował się do trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, Kolegium wskazało na sposób zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, tj. odmowę jej udzielania i umorzenie postępowania w przypadku art. 14 ust. 2 "g", gdy istnieje obowiązek wydania decyzji oraz udzielenie informacji jako czynność materialno – techniczna w formie pisma. Od rozstrzygnięcia organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca w skardze wywodzi, iż grunt na Osiedlu Lotnisko w G. jest targowiskiem, okoliczność tą potwierdzają uchwały RM G. z dnia [...]1998r., Nr L III [...]oraz Nr [...]z dnia [...]2001r. oraz oznakowanie tego miejsca na mapie G. znakiem targowisko. Z żadnej uchwały nie wynika, że grunt został wydzierżawiony. Nie istnieje akt prawny wyrażający zgodę na oddanie tej nieruchomości w dzierżawę oraz określający zasady ustalenia opłat z tytułu wydzierżawienia. Skarżąca uważa, że są poważne problemy z ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ I instancji, a chce ona znać rzeczywisty stan sprawy. Skarżąca uważa, że G. jest jedynym miastem, gdzie opłaty są niezgodne, niewłaściwe, zawyżone. Skarżąca chce znać podstawy prawne do prowadzenia handlu na targowisku w G.. Skarżącą interesują również podstawy pobierania opłat we wcześniejszym okresie. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...]2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd ocenia legalność zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji. Polega to na ocenie, czy zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy, określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W treści skargi skarżąca nie wskazała zarzutów określających naruszenie prawa w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T . Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem legalności, korzystając z uprawnień zawartych w art. 134 P.p.s.a., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. została wydana na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 138 § 2 kpa. Wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 kpa jest odstępstwem od merytorycznego rozpoznania sprawy. W sytuacji, gdy wystąpią okoliczności, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Kolegium miało podstawy do wydania decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ organ I instancji rozpoznając sprawę w przedmiocie dostępu do informacji publicznej powinien zastosować tryb postępowania zawarty w tej ustawie jako przepisie szczególnym. Zgodnie z art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z ust. 2 art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że jeżeli informacja publiczna może być udostępniona w sposób lub formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji zastosował przed wydaniem decyzji o umorzeniu tryb zawarty w art. 14 ust. 2 w/wym. ustawy. Z tego względu nie można było bez zastosowania powyższego trybu wydać decyzji o umorzeniu postępowania. Tym samym rozstrzygnięcie organu II instancji przy zastosowaniu art. 138 § 2 kpa odpowiada przepisom prawa. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskanie informacji publicznej, w tym uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wglądu do dokumentów urzędowych 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów Przy czym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Udzielenie informacji publicznej będzie zatem polegało na przekazaniu istniejących dokumentów, aktów zawierających aktualną wiedzę. Nie będzie obejmowało interpretacji aktów, które nie obowiązują, które straciły ważność. Informacji publicznej nie należy traktować jako rozstrzygnięcia indywidualnego. Podstawą do udzielania informacji publicznej są wyłącznie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustalenie prawidłowości wysokości opłat targowych nie mieści się w pojęciu dostępu do informacji publicznej. Organ ma obowiązek podać wysokość obowiązujących stawek, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie uchwalenia tych stawek, czy też rozważania, czy są one prawidłowo ustalone, czy też naruszają przepisy prawa. Wobec powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) została przez Sąd oddalona.