II SA/Bd 68/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję P. S.A. w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2016 r. nr [...] 2. zasądza od P. S.A. w B. na rzecz M. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] 2016r. M. G. wystąpił do [...] S.A. z siedzibą w [...] (w skrócie "[...] S.A.") o udzielenie informacji publicznej (przesłanie), obejmującej: 1. kopie dokumentów w postaci wszystkich corocznych informacji z zakresu wykorzystania zezwolenia na umyślne płoszenie ptactwa przez sokołów, sporządzonych w terminach do [...] 2014r., [...] 2015r., [...] 2016r. oraz sporządzonego na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2012r. nr [...], 2. podanie jaki gatunek sokoła jest używany na lotnisku. W odpowiedzi na powyższy wniosek, prezes zarządu [...] pismem z dnia [...] 2016r., znak: [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, odmówi udzielenia żądanej informacji, ze względy na ochronę prywatności osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy – kontrahenta (strony umowy), jak również z uwagi na niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji przetworzonej. Wyjaśniono, że [...] S.A. samodzielnie nie zajmuje się utrzymywaniem i lotowaniem sokołów na terenia lotniska, lecz w oparciu o posiadane zezwolenia na płoszenie ptactwa, na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] – zleciła wykonywanie usług z tym związanych osobie fizycznej specjalizującej się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej tego typu usługami i odpowiedzialnej za ich należyte wykonanie. Osoba ta nie jest pracownikiem Spółki, lecz przedsiębiorcą niezależnym. Podniesiono, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, w szczególności podlega ograniczeniom ze względu na dobra chronione jakimi są prawo do prywatności osoby fizycznej oraz tajemnica przedsiębiorcy. Żądane dokumenty obejmujące raporty w zakresie płoszenia ptactwa metodą sokolniczą zostały sporządzone dla [...] S.A. przez osobę trzecią, której spółka zleciła świadczenie tego rodzaju usług. Przekazanie żądanych informacji prowadziłoby do ujawnienia dokumentacji wytworzonej przez podmiot trzeci i danych osobowych tej osoby odpowiedzialnej za wykonywanie ww. usług z ramienia firmy zewnętrznej, które są w przedmiotowych dokumentach zawarte. Ujawnienie tych informacji stoi w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych, zważywszy, że chodzi i osobę prywatną, która nie piastuje żadnych funkcji publicznych związanych z działalnością [...] S.A. W definicji danych osobowych mieszczą się bowiem wszelkie informacje identyfikujące dana osobę (np. imię, nazwisko), jak również informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby. Z ustawy tej wynika także obowiązek ochrony danych osobowych oraz odpowiedzialność administracyjna, a nawet karna związana z niedopełnieniem obowiązków w tym zakresie. Ponadto przekazanie żądanych informacji prowadziłoby do ujawnienia informacji w zakresie posiadanych przez innego przedsiębiorcę zasobów (sokołów, ich gatunków), co do których dla ich dalszego przekazania osobom postronnym stanowić będzie wzgląd na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahenta, która potencjalnie stanowić mogą żądane przez wnioskodawcę informacje odnoszące się do związanych z działalnością tego przedsiębiorcy danych organizacyjnych (wyposażenia majątku, którym są sokoły będące w jego zasobach i używane w ramach wykonywanej działalności) – art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 5 ust. 1 -2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka podkreśliła, że dane kontrahentów oraz treść zawieranych przez nią umów, a także dane organizacyjne związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, [...] S.A. traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, co do których spółka ma wole i podjęła niezbędne starania w celu zachowania ich poufności. Informacje te przetwarzane są jedynie na określonych stanowiskach pracy i zgodnie z zakresem czynności pracowników na nich zatrudnionych objęte są nakazem przestrzegania tajemnicy służbowej. Wnioskiem z dnia [...] 2016 r. skarżący wystąpił do [...] S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy "zakończonej decyzją Prezesa Zarządu z dnia [...] 2016r., znak: [...]" wskazując, że żądane informacje w postaci wszystkich corocznych informacji z zakresu wykorzystania zezwolenia na umyślne płoszenie ptactwa przez sokołów sporządzonych na podstawie decyzji RDOŚ z [...] 2012r. dla [...] nie naruszają prywatności osoby fizycznej i nie ma w sprawie zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po rozpoznaniu powyższego wniosku pismem z dnia [...] 2016r., znak: [...] Prezes zarządu [...] S.A. podtrzymał decyzję z dnia [...] października 2016r. o odmowie udostępnienia żądanej informacji przez wzgląd na ochronę prywatności osoby fizycznej wymienionej we wniosku, nie pełniącej funkcji publicznej. W uzasadnieniu powyższego stanowiska, powtórzono w całości argumentację przedstawioną w piśmie z [...].2016 r. Nadto podkreślono, że [...] S.A. podobnie jak inni przedsiębiorcy na rynku nie jest "organem władzy publicznej" i nie zajmuje się w swojej działalności załatwianiem spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej, lecz będąc spółka akcyjna prowadzi działalność gospodarczą określoną w statucie spółki, zgodnie z danymi figurującymi w rejestrze przedsiębiorców. [...] S.A. jako spółka prawa handlowego nie działa na podstawie przepisów k.p.a. jak organy administracyjne, lecz przede wszystkim na podstawie ksh i innych przepisów statuujących funkcjonowanie i działalność gospodarczą przedsiębiorców. Zdaniem spółki stosowanie w jej przypadku ustawy o dostępie do informacji publicznych jest ograniczone. Majątek jest majątkiem spółki, a nie majątkiem podmiotów, które wniosły go aportem do tej spółki. dlatego spółka jest odrębnym podmiotem prawa (przedsiębiorcą) i dysponuje majątkiem własnym, a nie majątkiem "władzy publicznej". Nadto zarząd Spółki prawa handlowego jest zobligowany obowiązującymi przepisami prawa do przestrzegania i ochrony ustawowych tajemnic, w szczególności tajemnicy przedsiębiorstwa (handlowej, marketingowej, organizacyjnej, technologicznej), jak również do ochrony danych osobowych i prywatności osób fizycznych nie pełniących funkcji publicznych, co stanowi podstawę do odmowy udzielenia informacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. G. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Zarządu [...] S.A. z [...] 2016r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2016r., zwolnienie od kosztów sądowych oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że kopia dokumentów w postaci wszystkich corocznych informacji z zakresu wykorzystania zezwolenia na umyślne płoszenie ptactwa przez sokołów, sporządzonych w terminach do [...] 2015r., [...] 2015r., [...] 2016r. nie narusza prywatności osoby fizycznej i w tej sytuacji nie ma zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż odnosi się do wykonywania obowiązków publicznoprawnych [...] S.A. nałożonych na tę spółkę na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2012r. nr [...]. To czy Spółka wykonuje obowiązki przez swoich pracowników czy zleca je podmiotom zewnętrznym nie ma znaczenia, ponieważ wykonywania obowiązków publicznoprawnych ich nie można utajniać z uwagi na prywatność osoby. Skarżący chce ustalić czy i jak [...] S.A. – podmiot publiczny, realizuje swoje obowiązki nałożone na mocy aktu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyjaśniła ponadto, że działanie wnioskodawcy jako jednego z hodowców gołębi, będących w konflikcie z [...] z uwagi na wykonywanie obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa – płoszenie ptactwa, cechuje zła wiara i nadużywanie prawa podmiotowego poprzez składanie licznych powielanych wniosków w zakresie dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie stanowią rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydane przez Prezesa Zarządu [...] S.A. z siedzibą w [...] w zakresie informacji o wykonywaniu zezwolenia na umyślne płoszenie ptactwa z wykorzystaniem sokołów. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć, jak wynika z ich treści, stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej w skrócie "u.d.i.p.") w związku z art. 3 i art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących – tak jak w rozpoznawanej sprawie Spółka – organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Z tym, że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez "informację publiczną" rozumie się "każdą informację o sprawach publicznych". Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.), o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, nawet jeśli prawa autorskie należą do innego podmiotu (por. wyroki NSA: z 3 stycznia 2013r., sygn. I OSK 2311/12; z 29 lutego 2012r., sygn. I OSK 2215/11; z 7 grudnia 2010r., sygn. I OSK 1774/10; z 18 września 2008r., sygn. I OSK 315/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, a także "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycje dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów." Z powołanych wyżej przepisów wynika, że obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ administracji lub inny zobowiązany podmiot odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.). Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku skarżącego, wyjaśnić należy w pierwszej kolejności czy S.A. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udzielenia odpowiedzi na wniosek dotyczący udzielenia informacji publicznej. Bez wątpienia uznać należy, że [...] S.A., mimo iż nie jest organem władzy publicznej, należy do kategorii podmiotów zobowiązanych na mocy ww. ustawy (art. 4 u.d.i.p.) do udostępnienia będących w ich posiadaniu informacji publicznych. Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Spółka była zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na wniosek z [...] 2016r. i sam podmiot odpowiadając na pismo skarżącego oraz rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznał, że jest organem zobowiązanym do udzielenia takiej odpowiedzi. Skarżący przedmiotowym wnioskiem żądał udostępnienia informacji publicznej (przesłanie), obejmującej: 1. kopie dokumentów w postaci wszystkich corocznych informacji z zakresu wykorzystania zezwolenia na umyślne płoszenie ptactwa przez sokołów, sporządzonych w terminach do [...] 2014r., [...] 2015r., [...] 2016r. oraz sporządzonego na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2012r. nr [...]. podanie jaki gatunek sokoła jest używany na lotnisku. [...] S.A. odmówiła udostępnienia żądanych informacji powołując się na ochronę prywatności osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy nie wykazała w jakikolwiek sposób aby w rozpoznawanej sprawie tego typu okoliczności wystąpiły. Zważyć należy, że z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, iż skarżący powołując się na konkretny akt administracyjny – decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] 2012r. nr [...] dotyczącą zezwolenia [...] S.A. na umyślne płoszenie ptactwa domagał się udostępnienia kopii dokumentów, które jak twierdzi winny być corocznie sporządzane zgodnie z wymogami udzielonego zezwolenia do dnia 15 stycznia - corocznych informacji z zakresu wykorzystania tego zezwolenia oraz wskazania gatunku sokoła używanego na lotnisku. Brak jest w przedłożonych Sądowi aktach sprawy tej decyzji RDOŚ, jednakże z treści odpowiedzi Spółki udzielonej skarżącemu wynika, iż w istocie taki obowiązek został decyzją RDOŚ nałożony, jak również to, że Spółka nie wykonuje decyzji samodzielnie, przy pomocy własnych pracowników, lecz przekazała wykonanie tego zadania innemu podmiotowi na podstawie umowy cywilnoprawnej. Wskazać należy, że opis przedmiotu tej decyzji wskazuje, że była została w trybie art. 56 ust. 2 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody i stanowi wydane w drodze administracyjnej i podlegające kontroli organu właściwego zezwolenie wydane w stosunku do gatunków objętych ścisłą ochroną, na czynności podlegające wskazanym zakazom określonym w art. 51 ustawy, w tym na umyślne płoszenie lub niepokojenie gatunków objętych ochroną. Zezwolenia tego typu, zgodnie z przepisem art. 56 ust. 7 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji), zawierają między innymi, nazwę i siedzibę wnioskodawcy, nazwę gatunku lub gatunków, których będą dotyczyć działania, opis czynności, na które wydaje się zezwolenie, wskazanie dozwolonych metod i sposobów wykonania objętych zezwoleniem czynności, ich czasu i miejsca wykonania, a także określenie terminu złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia. Z dalszych przepisów art. 56 wynika szczegółowy tryb kontroli przez właściwe organy spełnienia warunków określonych w wydanych zezwoleniach, nadto RDOŚ do dnia 31 stycznia każdego roku składa Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska raport o wydanych w roku poprzedź zezwoleniach, a także informacje o wykorzystaniu zezwoleń oraz wynikach kontroli spełnienia warunków określonych w tych zezwoleniach. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednym z takich przepisów jest art. 5 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Odnosząc się do rozstrzygnięcia [...] S.A. w części odnoszącej się do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, należy wyjaśnić, że znaczenie tego pojęcia wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorcy. Pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Jak wynika z powyższego na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny – sprowadzający się posiadania przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 192/13, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 511/13 zob. CBOSA). Odmawiając udostępnienia informacji publicznej [...] S.A. w decyzji z [...] 2016r. stwierdziła, że żądana przez wnioskodawcę informacja: "dotyczy informacji w zakresie posiadanych i utrzymywanych przez innego przedsiębiorcę zasobów (sokołów ich gatunków), co do których ograniczenie co do ich dalszego przekazywania osobom postronnym stanowić będzie wzgląd na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahenta, która potencjalnie stanowić mogą żądane przez wnioskodawcę informacje odnoszące się do związanych z działalnością tego przedsiębiorcy danych organizacyjnych (wyposażenia, majątku, którymi są owe sokoły będące w jego zasobach używane przez niego w ramach wykonywanej działalności." Spółka powołała się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r.o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, stwierdzając, że udostępnienie danych osobowych osoby prywatnej oraz informacji organizacyjnych związanych z jej działalnością, sposobem realizacji usług innej osobie postronnej, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia i podstaw, w sytuacji gdy nie jest wiadomy cel, w jakim zostaną one wykorzystane. [...] S.A. podniosła, że dane kontrahentów, treść zawieranych umów oraz dane organizacyjne związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa , traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnica przedsiębiorstwa które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, co do których spółka ma wolę utrzymania jej w poufności, i podjęła w tym celu niezbędne starania. W ocenie Sądu, przedstawiona w skażonych decyzjach argumentacja podmiotu zobowiązanego do udostępnienia będących w jego posiadaniu informacji publicznych jest niezasadna, a odmowa udostępnienia objętej przedmiotowym wnioskiem informacji publicznej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności w przepisach powołanych przez Spółkę [...], dysponującą majątkiem publicznym, wykonującą zadania publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2016r., sygn. akt I OSK 603/15 (CBOSA) stwierdził, że nie jest uzasadnione stanowisko, iż w przypadku, gdy informacje związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wystarczające jest, aby przedsiębiorca podjął w stosunku do tych informacji środki ochrony w celu zachowania ich w poufności, tj. że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako nierozpoznawalnej dla osób trzecich. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. określa bowiem wyjątek od zasady, jawności informacji publicznych (art. 61 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie może zatem być interpretowany w sposób naruszający tą zasadę. W konsekwencji interpretacja dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczającym byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Konsekwentnie zatem należy przyjąć, że złożone przez przedsiębiorcę ewentualne zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem przesądzi, że zastrzeżone przez niego informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy. Jeżeli natomiast w wyniku sądowej kontroli okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorcy, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne. Oznacza to, że organ dysponujący żądaną informacją publiczną i jednocześnie przyjmujący zastrzeżenie, że stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy jest obowiązany dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Po 765/14, CBOSA). W pierwszej kolejności stwierdzić przyjdzie, iż brak jest w aktach sprawy, jak również w treści decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej potwierdzenia podjęcia jakichkolwiek działań celem zachowania w poufności gatunku sokoła, którym wykonywane jest zadanie związane z realizacją zezwolenia objętego powyższą decyzją RDOŚ, tym bardziej zachowania w poufności corocznego sprawozdania z realizacji tego zezwolenia. [...] S.A. gołosłownie powołała się na tajemnice przedsiębiorstwa, nie dokonując analizy zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji. Stąd w istocie niemożliwe jest dokonanie kontroli prawidłowości stanowiska przyjętego przez [...] S.A. Po wtóre zwrócić należy uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne, zawierane przez organy władzy publicznej oraz podmioty pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Z tego względu informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyroki NSA z 6 września 2016r., sygn. akt I OSK 634/16, WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2012r., sygn. akt IV SAB/Wr 113/11, dostępne CBOSA). Umowa zawarta z podmiotem świadczącym określone usługi finansowane de facto ze środków publicznych – w świetle przytoczonych wyżej poglądów judykatury, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowi bez wątpienia informację publiczną podlegającą udostępnieniu, a zgoda podmiotu, który zawarł umowę na udostępnienie jej treści nie ma znaczenia, chyba, że dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Definicję tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003r. nr 153, poz. 1053 ze zm.), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Co do zasady zatem treść umowy zawartej z przedsiębiorcą i finansowanej ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, chyba że umowa ta zawiera informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przy czym przesłanki uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa należy interpretować ściśle, a ich wykazanie należy do obowiązków podmiotu, który je powołuje. Treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej należy odczytywać w związku z treścią art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może mieć w tym kontekście charakter wyjątkowy znajdujący uzasadnienie w regulacji rangi ustawowej, a zakres wskazanych w Konstytucji wartości uzasadniających ograniczenie dostępu do informacji publicznej precyzuje ustawodawca w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie wskazuje się, że nie ma podstaw aby przyjmować, że przepisy ustawy o ochronie danych osobowych mają charakter szczególny w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji, że przysługuje im pierwszeństwo, bądź odwrotnie. "Obie ustawy stanowią równorzędne akty prawne i w każdej sprawie konieczne staje się wyważenie możliwości realizacji prawa do informacji publicznej w sytuacji, gdy w tej informacji zawarte są jednocześnie dane osobowe. Z przepisów wymienionych ustaw nie można wyprowadzić generalnego zakazu udostępnienia informacji publicznej, w treści której figurują określone dane osobowe. Jednocześnie brak też takiej regulacji, która byłaby podstawą legalizującą co do zasady uzyskanie dostępu do danych osobowych w ramach realizowanego prawa do informacji publicznej" (wyrok NSA z 5 marca 2013r., I OSK 2872/12). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela zaprezentowany w orzecznictwie pogląd, iż przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, nie ma podstaw należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej. Zważywszy, że w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Dlatego określony podmiot (w tym przedsiębiorca), zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności. Innymi słowy, w odniesieniu do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, przedsiębiorcy, nie może być mowy o takiej szerokiej prywatności, jak w odniesieniu do osoby fizycznej. Podmiot realizujący odpłatnie usługę na rzecz innego podmiotu, który finansuje ją ze środków publicznych, czy też działa w oparciu o majątek publiczny, poniekąd zgadza się i akceptuje ograniczenie swojej prywatności (por. wyrok SN z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67; wyroki: NSA z dnia 11 grudnia 2014r., sygn. akt I OSK 213/14; z 4 lutego 2015r., sygn. akt I OSK 531/14, CBOSA). Świadcząc bowiem usługi wchodzące w sferę usług i zadań publicznych i czerpiąc z tego korzyści majątkowe, przedsiębiorca wchodzi faktycznie w sferę działalności publicznej. Nadto w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżący nie wnioskował o udostępnienie mu treści umowy zawartej z [...] z innym przedsiębiorcą, lecz o dokumenty, który winy zostać sporządzone przez Spółkę – kopie corocznych sprawozdań z informacji z zakresu wykonania zezwolenia udzielonego decyzja RDOŚ z [...] 2012r. [...] S.A. na umyślne płoszenie ptactwa. Zgodnie z treścią wskazanych wyżej przepisów ustawy o ochronie przyrody, sprawozdanie takie winien składać podmiot, któremu zezwolenia udzielono – czyli [...] S.A. Nie sposób zatem nawet na tej podstawie stwierdzić, iż wnioskowane dokumenty (kopie) będą zawierały dane osobowe innego podmiotu, żadnego z tych dokumentów Spółka nie włączyła do akt sprawy, ani nie przedłożyła w toku postępowania sądowego. Nadto nie można wykluczyć możliwości anonimizacji takiej części dokumentu, który zawierałby dane podlegające ochronie np. dane osobowe. W ocenie Sądu, także wskazanie gatunku sokoła (sokołów), który wykorzystywany jest do realizacji ww. decyzji, nie podlega ochronie z uwagi na tajemnice ustawowo chronione. Odnosząc się z kolei do zawartego w decyzji z [...] 2016r. stwierdzenia, że jedną z przyczyn odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej stanowi niewykazanie szczególnie istotnego "interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji przetworzonej, stwierdzić przyjdzie, iż z dokumentów przedłożonych przez Spółkę ani treści jej pism kierowanych do wnioskodawcy nie wynika, na jakiej podstawie i z jakich przyczyn uznano wnioskowaną informację publiczną za informację przetworzoną. A tylko w zakresie takiej informacji można żądać od wnioskodawcy wykazania, iż jej udostępnienie jest szczególnie istotne dal interesu publicznego ( art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W sytuacji zatem gdy Spółka uznała, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, winna w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udostępnienia informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dopiero w przypadku braku wykazania, że informacja publiczna zostanie realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego, organ może wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, z powołaniem się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednakże uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia z powołaniem się na złożony charakter informacji publicznej winno zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń, iż żądana informacją jest informacją o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przeciwnym razie wnioskodawca pozbawiony byłby realnej ochrony. Nadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisami art. 16 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Spółka w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej zobowiązana była do wydania decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Elementy decyzji określa art. 107 k.p.a., przy czym uzasadnienie tej decyzji winno dodatkowo zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 wydano decyzje o odmowie udostępnienia informacji. Sąd zważył, że w przedmiotowej sprawie pisma Prezesa Zarządu [...] S.A. z dnia [...] oraz [...] 2016r., aczkolwiek zawierały niezbędne elementy, aby uznać je za decyzje w rozumieniu art. 16 u.d.i.p., jednak nie w pełni odpowiadały wymogom formalnym. W szczególności nie zawierały stosownego pouczenia o możliwości, terminie i trybie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w drugim przypadku o możliwości i trybie wniesienia skargo do sądu administracyjnego. Żadne z nich nie zawierało nadto obowiązkowej informacji o której mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 17 u.d.i.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy podmiot zobowiązany winien rozpatrzyć wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z uwzględnieniem wytycznych oraz ocen prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (200 zł), wynagrodzenie reprezentującego go adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) w wysokości 480 zł. Stawka minimalna jest adekwatna do nakładu pracy adwokata, który ograniczył się do złożenia w dniu rozprawy pisma powielającego treść osobistej skargi skarżącego, pełnomocnik nie reprezentował skarżącego na rozprawie. Brak jest podstaw do zasądzenia jako kosztów poniesionych w niniejszej sprawie kosztów opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, bowiem z treści pełnomocnictwa wynika, że zostało udzielone 17 października 2016r., a adwokat przedłożył wraz z pismem procesowym oraz pełnomocnictwem potwierdzenie wpłaty na rachunek Urzędu Miasta [...] kwoty 17 zł, lecz w dniu 16 sierpnia 2017r., bez jakiejkolwiek indywidualizacji związane z osoba skarżącego lub sygnatura niniejszej sprawy.