II SA/Bd 684/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. L. i Z. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z. i L. L. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] uchylające na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postanowienie Starosty W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającą z decyzji Starosty W. z dnia [...] Nr [...], polegającego na udostępnieniu nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie G., gm. K., oznaczonej numerami działek: [...] i [...] stanowiącym własność skarżących. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło na podstawie następującego stanu faktycznego: W dniu [...] dla K. E. E. S. A. Oddział Z. E. T. został zatwierdzony projekt budowlany i zostało udzielone pozwolenie na budowę zawarte w decyzji nr [...], na budowę odcinka linii napowietrzno- kablowej Sn. 15 KV łączącej na powietrzne linie zasilające SN. GP2 L. – C. i GPZ L. – K. m.in. na działkach nr [...] i [...] stanowiących własność skarżących. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta W. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości gruntowych na podstawie art., 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Decyzją powyższą zezwolono inwestorowi na założenie i przeprowadzenie przez wyżej opisaną nieruchomość odcinka linii napwietrzno - kablowej SN 15 kV do przesyłu energii elektrycznej, o szerokości wykopu wraz z odkładem ziemi z wykopu nie większym niż 4 metry, na odległość 160 metrów i głębokości co najmniej 1,2 m. Wnioskiem z dnia [...] inwestor zwrócił się do Starosty W. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że skarżący uniemożliwiają wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ograniczającej korzystanie z dnia [...]. Na dowód powyższego przedstawili pismo kierownika Posterunku Policji w K. na okoliczność zdarzenia, które miało miejsce na nieruchomości skarżących objętych powyższą decyzją z dnia [...] o godz. 9:00. W dniu [...] zostało do skarżących skierowane upomnienie na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Od powyższego upomnienia odwołali się skarżący, w którego treści podnieśli zgodnie z pozwoleniem na budowę inwestor wybudował słupy energetyczne zamiast w pasie granicznym działek, w polu. Wszczęcie w tej sprawie postępowania egzekucyjnego zezwala na bezprawne przesunięcie słupa. Oświadczyli, że nie sprzeciwiają się wykonaniu decyzji ograniczającej korzystanie. Działania organu muszą być zgodne z ograniczeniem wynikającym z tej decyzji oraz pozwolenia na budowę. Do odwołania skarżących w piśmie z dnia [...] ustosunkował się inwestor. Powołując się na projekt budowlany oraz załączniki do niego w tym mapy sytuacyjno - wysokościowe. Zdaniem inwestora budowa spornej linii przebiega zgodnie z projektem budowlanym. Natomiast nieprzestrzeganie prawa o granicach przez właścicieli działek nr [...] i [...], a ponowne odtworzenie znaków granicznych przez skarżących i powrót w użytkowanie nieruchomości do granicy prawnej spowodowało, że słup jest umiejscowiony poza granicą prawną. Inwestor dodał, że utrwalona na gruncie przez geodetę C. S. granica prawna w roku 1966 r. w dacie sporządzania mapy do celów projektowych oraz w dniu wytyczenia słupa na granicy pomiędzy działkami [...] i [...] nie istniało z powodu braku ograniczenia jej słupami granicznymi z roku 1966 r. Pośród dokumentów potwierdzających powyższe stanowisko (załączniki nr 1-20) inwestor załączył kolorową kserokopię znaków Starosta Powiatowego na mapie do celów projektowych kserokopię szkicu wytyczenia linii napowietrznej i kablowej kserokopię znaków geodety wykonującego inwentaryzację wybudowanej linii z mapy inwentaryzacyjnej, kolorową kserokopię znaków Starostwa Powiatowego we W. z mapy inwentaryzacyjnej geodezyjnej linii 15 kV kserokopię protokołu granicznego wznowienia punktów granicznych (5 kart z dnia [...], kserokopia szkicu podziału działki nr 5 (112) z roku 1966 wykonanego przez geodetę C. S. Postanowieniem z dnia [...] Starosta W. umorzył postępowanie egzekucyjne o charakterze niepieniężnym. Organ w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżący sprzeciwiają się ponownemu wejściu na ich nieruchomość przesunięcie słupa, który został posadowiony ok. 1,5 m od granicy działek oznaczonych numerami [...] i [...] a powinien zostać posadowiony na granicy działek. Zadaniem organu I instancji inwestor przy wytyczaniu geodezyjnym słupa energetycznego nr 33 kg 1-121/12 popełnił błąd, co przyznał w notatce z dnia [...]. Organ uznał przestawienie słupa za nowy stan faktyczny nieobjęty decyzją o ograniczaniu korzystania z dnia [...]. W zażaleniu inwestor wniósł o uchylenie powyższego postanowienia. Stwierdził, że inwestycja nie została jeszcze zakończona. Nie było odbioru i zgłoszenia decyzji w starostwie, a decyzja z dnia [...] nie jest ograniczona czasowo. Nie ma znaczenia zatem umiejscowienie słupa do czasu zakończenia inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uchyliło zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wywiódł, że pozwolenie na budowę jest jednym z kilku etapów procesu inwestycyjnego i uprawnia do prowadzenia robót budowlanych do czasu skierowania do właściwego organu zawiadomienia o zakończeniu budowy. Organ II instancji uznał, że inwestor nadal posiada prawo do dysponowania sporną nieruchomością. Organ nie podzielił stanowiska, iż w sprawie zaskarżył nowy stan faktyczny skutkujący wydaniem kolejnej decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości. W skardze do Sądu skarżący wnosząc o uchylenie postanowienia zarzucili błędną wykładnię prawa materialnego i niewłaściwe zastosowanie w szczególności: art. 3 pkt 11, art. 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawo budowlane oraz art. 2 § 1 pkt 10, art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nadto naruszenie art. 21 Konstytucji RP. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z sądową kontrolą legalności zaskarżonego postanowienia w granicach sprawy pod względem naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia tych ostatnich. Przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ orzekając w oparciu o katalog rozstrzygnięć zwartych w art. 138 kpa orzekł w ten sposób, że treść wydanego rozstrzygnięcia nie odpowiada treści przepisu w oparciu, o który organ podejmował postanowienie. W podstawie prawnej postanowienia organ powołał mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołując się na powyższy przepis orzekł jedynie o uchyleniu postanowienia I instancji. Ta treść rozstrzygnięcia w niczym nie przystaje do przywołanego przepisu prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ II instancji za prawidłowe uważa prowadzenie postępowania egzekucyjnego, zatem upomnieniu wystosowanemu do skarżących należałoby nadać dalszy bieg. Aby postępowanie egzekucyjne mogło toczyć się w tym kierunku właściwe byłoby wydanie orzeczenia na podstawie art. 138 §2 kpa. Tylko zastosowanie tego przepisu daje możliwość dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powołanie zatem w zaskarżonym postanowieniu art. 138 § 1 pkt 2 kpa i ograniczenie treści rozstrzygnięcia jedynie do stanowiska: "uchyla zaskarżone postanowienie", stanowi w ocenie Sądu rażące naruszenie prawa. Podobny pogląd został utrwalony zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych Barbara Adamiak i Janusz Borkowski (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wydanie 8, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r., strona 612) przyjęli, że: "Wykładania art. 138 § 1 pkt 2 in fine, że daje on podstawę tylko do uchylenia decyzji organu I instancji, jest wykładnią contra legem. Takie też stanowisko przyjął NSA w wyroku z 13 października 1983 r. SA/Kr 706/83." Z uwagi na powyższe rażące naruszenie prawa art. 156 §1 pkt 2 kpa), którego organ II instancji dopuścił się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, Sąd nie ocenił zarzutów podniesionych w skardze, gdyż nie jest wiadoma treść rozstrzygnięcia, którą organ zamierzał wydać. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odniesie się również do stanowiska strony skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...], stanowiącym uzupełnienie skargi, które zostało doręczone organowi II instancji w dniu [...]. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 tej samej ustawy jak w pkt 2 w sentencji wyroku, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy jak w pkt 3 sentencji wyroku.