II SA/Bd 686/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję W.K.-P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stypendium szkoleniowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na rzecz adwokat [...] kwotę 295, 20 złotych ( dwieście dziewięćdziesiąt, 20/100 ) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], Wojewoda K.-P. na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 41 ust. 1 oraz z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm., dalej zwana ustawą o promocji zatrudnienia) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej zwana k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. K. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podając, że: D. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...].07.1995 r. jako osoba bezrobotna. Od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. oraz od [...].03.2011 r. do [...].09.2009 r. pobierała stypendium w związku z odbywaniem szkolenia (decyzja z [...].12.2009 r. nr [...], decyzja z [...].03.2011 r. nr [...]). W dniu [...].12.2011 r. Powiatowy Urząd Pracy został powiadomiony o tym, że D. K. od [...].10.2005 r. podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia. W związku z tym Prezydent Miasta B. postanowieniem z [...].02.2012 r. wznowił postępowanie. W toku dalszego postępowania Prezydent Miasta B. decyzją z [...].05.2013 r. nr [...] orzekł o utracie przez D. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] .10.2005 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą Wojewoda K.-P. decyzją z [...].12.2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11.12.2013 r., II SA/Bd 865/14 oddalono skargę na ww. decyzję Wojewody. Zaskarżoną w niniejszej sprawie przez skarżącą do Wojewody K.-P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] Prezydent Miasta B. uchylił decyzje z dnia: - [...].12.2009 r. w sprawie przyznania od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. prawa do stypendium w wysokości [...] zł, - [...].03.2011 r. w sprawie przyznania z dniem [...].03.2011 r. prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku w okresie odbywania szkolenia, - [...].09.2011 r. w sprawie utraty prawa do stypendium z dniem [...].09.2011 r. i orzekł o odmowie przyznania prawa do stypendium na okres od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. i od [...].03.2011 r. do [...].09.2011 r. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na art. 41 ustawy o promocji zatrudnienia uznał, że skoro skarżąca w dacie odbywania szkoleń nie była bezrobotna, to w związku z tym nie przysługiwało jej prawo do stypendium. Zaskarżoną, powołaną na wstępie, decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy ww. decyzję z Pr4zydenta Miasta B. [...] .06.2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do definicji zawartej w art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Organ wskazał, że D. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] .07.1995 r. W okresach od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. oraz od [...].03.2011 r. do [...].09.2011 r. odbywała szkolenia. Z tytułu odbywanych szkoleń otrzymywała stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że D. K. od [...] .10.2005 r. do [...] .01.2006 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu świadczenia pracy w [...] w B. W związku z powyższym Prezydent Miasta B. decyzją z [...] .05.2013 r. orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej od [...] .10.2005 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Organ podkreślił, że stypendium w okresie odbywania szkolenia przysługuje osobie bezrobotnej. Strona utraciła status osoby bezrobotnej od [...] .10.2005 r. W związku z powyższym nie mogła uczestniczyć w szkoleniach od [...] .11.2009 r. do [...] .11.2009 r. i od [...] .03.2011 r. do [...] .09.2011 r. i pobierać z tego tytułu stypendium szkoleniowego. W związku z powyższym decyzja wydana przez organ I instancji jest prawidłowa. Nie zgadzając się z decyzją organu II instancji D. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że wydana decyzja jest niezasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Wznowienie postępowania, w wyniku którego doszło do wydania rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie, jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ta decyzja zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach k.p.a. Aby możliwe było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, muszą zaistnieć określone przepisami przesłanki. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia doszło do wznowienia postępowania postanowieniem z [...] .02.2012 r. z uwagi na fakt, że pojawiły się nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z [...].12.2009 r., [...].03.2011 r. i [...] .09.2011 r., nie znane organowi, który wydał te decyzje, a mianowicie skarżąca w okresie od [...].10.2005 r. do [...] .01.2006 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu świadczenia pracy. Stanowi to wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego i na nią powołano się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Zgodnie z cyt. przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do meritum sprawy stwierdzić należy, że, jak trafnie wywiedziono w zaskarżonej decyzji, na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy przysługuje tylko bezrobotnemu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...). W przedmiotowej sprawie skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej od [...] .10.2005 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), co wynika z decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] .05.2013 r. Podkreślić należy, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody K.-P. z [...] .08.2013 r., którą z kolei utrzymał w mocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 11.12.2013 r., II SA/Bd 865/14. Stosownie do art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Nie ulega zatem wątpliwości to, że zarówno organy, jak i Sąd, były związane treścią ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z 11.12.2013 r. W konsekwencji tego należy stwierdzić, że skarżąca nie mogła uczestniczyć w odbytych szkoleniach (od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. i od [...].03.2011 r. do [...].09.2011 r.) i pobierać z tego tytułu stypendium szkoleniowego, ponieważ nie była osobą bezrobotną. Istniały zatem podstawy, by stwierdzić, że w dacie wydania decyzji przyznających jej prawo do stypendium nie była osobą uprawnioną do jego otrzymania. Reasumując, należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż zachodziły w niniejszej sprawie przesłanki do wznowienia postępowania z uwagi na pojawienie się nowego dowodu potwierdzającego, że skarżąca nie była w okresie otrzymywania stypendium osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. W efekcie tego doszło do uchylenia ostatecznych decyzji z [...] .12.2009 r., [...] .03.2011 r. i [...] .09.2011 r. oraz odmowy przyznania prawa do stypendium od [...].11.2009 r. do [...].11.2009 r. i od [...].03.2011 r. do [...].09.2011 r., bowiem skoro skarżąca nie posiadała od [...] .10.2005 r. statusu osoby bezrobotnej, pomimo odbytego wcześniej szkolenia, stypendium z tego tytułu jej nie przysługiwało. Wskazać również należy, że zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze sprowadzają się głównie do zastrzeżeń odnośnie działania organu. W skardze skarżąca zarzuca bowiem nieprawidłowe działanie organu polegające m.in. na jej prześladowaniu i dyskryminacji. Należy wobec powyższego wskazać, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników. Osoba niezadowolona z wykonywania zadań przez organ - tutaj Wojewodę K.-P. - może wnieść skargę powszechną na jego działanie, o czym stanowią przepisy działu VIII k.p.a. W tym stanie sprawy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.