II SA/Bd 689/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. W następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącego Instytutu Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy Zakład Doświadczalny w [...] o przyznanie płatności na rok 2018 z dnia [...] maja 2018 r., uzupełnionego w dniu [...] czerwca 2018 r. poprzez dołączenie do wniosku umowy kontraktacji buraków cukrowych nr [...] na dostawę w kampanii cukrowej w 2018 r., a następnie zmienionego w dniu [...] czerwca 2018 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w I. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], przyznał skarżącemu wnioskowane płatności, z tym że płatność związana do powierzchni uprawy buraków cukrowych, o której orzeczono w pkt 6 decyzji i którą przyznano do powierzchni [...],00 ha w kwocie [...]zł, została - poza pomniejszeniem tak jak pozostałe płatności ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego - dodatkowo pomniejszona o kwotę [...]zł na skutek sankcji w wysokości 7% z uwagi na złożenie umowy kontraktacji buraków cukrowych w dniu [...] czerwca 2018 r., a zatem po terminie składania wniosków w ramach kampanii 2018, który upływał w dniu [...] czerwca 2018 r., czyli z przekroczenie terminu o 7 dni roboczych (art. 13 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności - Dz.U.UE.L.2014.181.48 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 640/2014"). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie domagając się zmiany pkt 6 decyzji i przyznania płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych w 2018 r. w kwocie [...]zł ([...] zł + [...] zł). Skarżący zarzucił rażące naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 przez bezpodstawne zastosowanie, jako że załączenie przez skarżącego do pierwotnego wniosku o płatność nieprawidłowego dokumentu (zaproszenia na spotkanie plantatorów zamiast umowy kontraktacji) i następcze uzupełnienie właściwego dokumentu nie spowodowało korekty/poprawy treści wniosku o płatność, a tylko takiej sytuacji ww. norma dotyczy; b) art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 809/ 2014") przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy załączenie przez skarżącego - beneficjenta działającego w dobrej wierze, do wniosku o płatność nieprawidłowego dokumentu (zaproszenia na spotkanie plantatorów zamiast umowy kontraktacji buraków cukrowych) stanowi oczywisty błąd, a wówczas wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu; c) art. 59 ust 6 w zw. z art. 63 ust. 2 oraz art. 64 ust. 2 pkt b), c), d), f) i art. 77 ust. 2 pkt b), c), d) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 1306/2013") przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy pierwotne załączenie do wniosku o płatność nieprawidłowego dokumentu (zaproszenia na spotkanie plantatorów zamiast umowy kontraktacji) stanowi tzw. oczywisty błąd w rozumieniu ww. przepisów, wobec czego organ nie był uprawniony do zastosowania kary administracyjnej w postaci pomniejszenia płatności; 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 19060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312; dalej powoływanej jako "ustawa o płatnościach") przez ich niezastosowanie, tj. brak niezwłocznego poinformowania skarżącego o stwierdzonych brakach wniosku o płatność. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że organ I instancji w sposób nieuprawniony pomniejszył płatność do powierzchni uprawy buraków cukrowych o kwotę [...]zł, wskazując że nie było podstaw do zastosowania art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, gdyż skarżący nie dokonał poprawy treści wniosku o płatności po terminie, jako że ta była od momentu złożenia wniosku prawidłowa, a jedynie dołączył do akt sprawy prawidłowy załącznik, że załączenie do wniosku o płatności zaproszenia na spotkanie plantatorów zamiast umowy kontraktacji buraków cukrowych stanowi oczywisty błąd, który może zostać bezpośrednio zidentyfikowany w wyniku informacji zawartych we wniosku i załącznikach, że błąd ten nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez skarżącego, gdyż w 2018 r. wnioski po raz pierwszy były składane wyłącznie w postaci elektronicznej, a system składania wniosków nie zapewniał technicznej możliwości podglądu załączników do wniosku przed jego wysłaniem, że skarżący nie jest winny niewypełnieniu obowiązku, gdyż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że załączenie innego dokumentu niż zamierzony jest niezawinioną pomyłką i oczywistym błędem, że oczywistość zaistniałej omyłki wskazuje iż nałożenie na skarżącego kary nie jest właściwe, a także że nieformalnego zawiadomienia skarżącego o błędnym załączniku do wniosku, dopiero po ponad miesiącu od złożenia wniosku o płatność, a zarazem tydzień po upływie ostatecznego terminu na jego złożenie, nie można uznać za działanie niezwłoczne, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji, w uzasadnieniu decyzji, powtórzył w całości stanowisko organu I instancji o zaistnieniu w sprawie normatywnych podstaw do przyznania skarżącemu płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych z zastosowaniem sankcji terminowej. W sprawie bezsporne bowiem jest, że skarżący złożył organowi I instancji po raz pierwszy umowę kontraktacji buraków cukrowych w dniu [...] czerwca 2018 r., po poinformowaniu przez ARMiR o braku załączenia do wniosku właściwego załącznika - w załączonym do wniosku pliku o nazwie "Z0010 – Umowa do płatności cukrowej" nie znajdowała się umowa kontraktacji buraków cukrowych, lecz informacja Okręgowego Związku Plantatorów Buraka Cukrowego (OZPBC) w B. o zwołaniu posiedzenia OZPBC. Dokumenty stanowiące o kwalifikowalności do otrzymania danej pomocy finansowej (art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014) należało zaś w roku 2018 złożyć w terminie określonym do składania wniosków czyli do 15 czerwca, jednakże producenci rolni mogli również takie dokumenty przedkładać w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, czyli do dnia 10 lipca, z tym zastrzeżeniem, że płatność w ramach określonego schematu pomocowego zostanie pomniejszona o 1 % za każdy dzień roboczy opóźnienia. W tych okolicznościach, jak stwierdził organ II instancji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w I. był zobowiązany do tego, aby przedmiotową płatność pomniejszyć o sankcję terminową w wysokości 7 %. Jednocześnie organ drugiej instancji wskazując na bezzasadność zarzutów skarżącego podkreślił, że przedłożenie przez skarżącego umowy kontraktacji w dniu [...] czerwca 2018 r. było pierwszym złożeniem takiego dokumentu w 2018 r., że do tego momentu skarżący nie było w ogóle uprawniony do uzyskania płatności, że dopiero więc z dniem [...] czerwca 2018 r. wniosek strony stał się kompletny, że tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżący jedynie uzupełnił właściwy załącznik do wniosku, że w przedmiotowej sprawie wystąpił błąd związany z niekompletnością złożonego wniosku, a nie błąd oczywisty, że nie można uznać za korektę lub poprawę dokumentu okoliczności złożenia po raz pierwszy dokumentu, że to na wnioskodawcy ciąży odpowiedzialność za prawidłowe złożenie wniosku, że w sprawie skarżący ponosi winę za zaistniałą sytuację, gdyż nie dochował należytej staranności w złożeniu kompletnego wniosku w terminie i załączył przez własną nieuwagę niewłaściwy dokument do wniosku, że po złożeniu wniosku miał on stały dostęp do wniosku i mógł dokonać stosowanych poprawek i uzupełnień, a także że specyfika obsługi wniosków, ich ilości oraz rodzaj zaistniałej w niniejszej spawie nieprawidłowości uniemożliwiał organowi wcześniejsze poinformowanie skarżącego o zaistniałym braku, niemniej od razu po jego wykryciu niezwłocznie poinformowano o nim skarżącego. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał decyzje organu I instancji za prawidłową i zgodną z prawem. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części w jakiej organ II instancji nie zmienił pkt 6 decyzji organu I instancji i utrzymał w mocy zastosowane pomniejszenie płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych o kwotę [...]zł, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie pkt 6 tej decyzji. Skarżący podtrzymał w całości stanowisko i argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, powtarzając przywołane w nim zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez sprzeniewierzenie się zasadzie prawdy materialnej, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niedokonanie oceny dowodów w oparciu o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiot sporu w sprawie stanowi wyłącznie kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organów o przyznaniu skarżącemu płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych z zastosowaniem sankcji terminowej. Tylko bowiem w tym zakresie skarżący kwestionował w odwołaniu i skardze decyzje orzekających w sprawie organów. Odnosząc się do wskazanej spornej między stronami kwestii wskazać należy, iż w roku 2018 wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich należało złożyć w terminie od 15 marca do 15 czerwca (art. 21 ust. 1 i 3 ustawy o płatnościach w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. - Dz.U. z 2018 r. poz. 897). Możliwe było złożenie wniosku o przyznanie płatności także w terminie 25 dni kalendarzowych po ostatecznym terminie składania wniosków, tj. do 10 lipca 2018 r. Wiązało się to jednak, zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014 ze zmniejszeniem o 1% za każdy dzień roboczy kwot płatności, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie, za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4. Stosownie do art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014, bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Jeśli natomiast takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Przytoczyć też należy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, który w akapicie pierwszym stanowi, że za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych. Przepis art. 13 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014 stanowi natomiast, że poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeżeli jednak ten najpóźniejszy termin jest wcześniejszy niż ostateczny termin wnoszenia poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, o którym to terminie mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, bądź gdy terminy te przypadają w tym samym dniu, za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie. W świetle powyższych regulacji, nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 należało złożyć do właściwego organu w terminie od 15 marca do 15 czerwca 2018 r. bez sankcji terminowych, a po tym ostatecznym terminie do dnia 10 lipca 2018 r., ale ze skutkiem zmniejszenia kwoty płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei złożenie wniosku po 10 lipca 2018 r. wiązało się z uznaniem wniosku za niedopuszczalny, co skutkowałoby pozbawieniem rolnika płatności za rok 2018. Terminy te dotyczą także przedłożenia dokumentów (w tym umów), które należało złożyć organowi, jeżeli dokumenty te stanowią o kwalifikowalności do wnioskowanej płatności oraz - co należy podkreślić w świetle twierdzeń skarżącego - wniesienia poprawek do wniosku, jak i wskazanych dokumentów. Wynika to z treści przytoczonych powyżej przepisów art. 13 ust. 1 akapit drugi i art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, które należy analizować, odczytywać i interpretować w powiązaniu ze sobą, a więc łącznie. W związku z tym, że art. 15 ust. 6 pkt 1 ustawy o płatnościach warunkuje przyznanie płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych od wymogu zawarcia umowy kontraktacji buraków cukrowych, oraz że przepis § 9 ust. 1 pkt 2 tiret czwarte rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 352 ze zm.) określa, że do wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. e tiret trzecie (wniosku o przyznanie płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych) dołącza się umowę, o której mowa w art. 15 ust. 6 pkt 1 lit. a lub b ustawy o płatnościach, lub jej kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem [...], Sąd nie ma wątpliwości, że stanowiąca przedmiot sporu w sprawie umowa kontraktacji buraków cukrowych stanowi o kwalifikowalności do wnioskowanej płatności. Oznacza to, że mają do niej zastosowanie wskazane powyżej normatywne terminy jej złożenia do organu i wniesienia ewentualnych poprawek. Z dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący przełożył organowi sporną umowę kontraktacji buraków cukrowych dopiero w dniu [...] czerwca 2018 r. Okoliczności tej nie kwestionował sam skarżący, a z wyjaśnień pracownika skarżącego złożonych w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że przyczyną tego stanu rzeczy była pomyłka pracownika skarżącego, gdyż – jak wskazał - przesyłając do ARiMR w dniu [...] maja 2018 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 załączył do wniosku zamiast umowy kontraktacji buraków cukrowych zaproszenie na zebranie Związku Plantatorów, natomiast po otrzymaniu telefonicznie w dniu [...] czerwca 2018 r. informacji z Biura Powiatowego ARiMR o nieprawidłowym załączniku, w tym samym dniu dowiózł on właściwą umowę do ARiMR. W niniejszej sprawie bezsporna jest zatem okoliczność, że skarżący złożył po raz pierwszy umowę kontraktacji buraków cukrowych stanowiącą o kwalifikowalności do wnioskowanej płatności po ostatecznym terminie złożenia wniosku, tj. po [...] czerwca 2018 r., gdyż uczynił to w dniu [...] czerwca 2018 r. Sytuacja ta wyczerpuje w całości zakres zastosowania normy art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014 i w związku z tym zgodnie z treścią tego przepisy obligowała orzekające organy do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień robaczy kwot do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby kompletny wniosek, a więc wniosek wraz z przedmiotową umową, został złożony w terminie. Skoro więc, skarżący przedłożył umowę kontraktacji buraków cukrowych 7 dni roboczych po ostatecznym terminie złożenia wniosku, to tym samym prawidłowo i zgodnie z ww. przepisami orzekające organy przedmiotową płatność pomniejszły o sankcję terminową w wysokości 7 %, choć w tym zakresie należało powołać się na przepis art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014, a nie jak uczynił to organ I instancji na art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, co nie miało jednak żadnego wpływu na legalność orzeczenia o pomniejszeniu spornej płatności w związku z zastosowaniem sankcji terminowej. Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie wystąpiły okoliczności dające podstawę do niezastosowania względem skarżącego ww. sankcji terminowej, a mające oparcie w treści regulacji art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 oraz art. 59 ust. 6, art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 w zakresie w jakim odwołują się te przepisy do oczywistego błędu. W sprawie nie można bowiem mówić o oczywistym błędzie. Zgodnie z brzmieniem art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, tytułowanego: korekty i poprawianie oczywistych błędów, wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu, w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Z treści wskazanego przepisu, wynika że o oczywistym błędzie wniosku można mówić wówczas, gdy może być on w sposób bezpośredni, a więc w sposób nie sprawiający trudności ustalony, poprzez sprawdzenie informacji zawartych w dokumentach już przedłożonych przez wnioskującego o dopłaty. Oznacza to, że podstawą przyjęcia wystąpienia oczywistej omyłki, w rozumieniu tego przepisu, jest istnienie we wniosku i dokumentach złożonych w celu uzyskania dopłat informacji, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie tego błędu, a nie "oczywistego braku" wniosku (patrzy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 363/19 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Za błąd ten nie można więc uznać przypadku, gdy mimo sprawdzenia informacji zawartych we wniosku oraz dołączonych dokumentów, nie może być on w sposób prosty, zidentyfikowany. Nie kwalifikuje się też jako błąd oczywisty, sytuacja oczywistego braku wniosku, obejmująca też brak polegający na niedołączeniu do wniosku dokumentu stanowiącego o kwalifikowalności do danej płatności, z jaką to mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Należy bowiem odróżnić sytuację między oczywistym błędem wniosku i dokumentu, a oczywistym brakiem wniosku i dokumentu stanowiącego o kwalifikowalności do danej płatności, który to brak może być korygowany – jak wykazano – jedynie w terminie do dnia 15 czerwca 2018 r., a po jego upływie jedynie w okresie wynikającym z art. 13 rozporządzenia nr 640/2014 tj. do 10 lipca 2018 r., z tym że z zastosowaniem sankcji terminowych. Skoro w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja polegająca na braku złożenia umowy kontraktacji buraków cukrowych stanowiącej o kwalifikowalności do danej płatności, a nie sytuacja popełnienia oczywistego błędu w złożonym dokumencie, i skoro brak ten nie pozwalał na ustalenie czy skarżący rzeczywiście taką umowę kontraktacji posiada, jakiej powierzchni ta umowa dotyczy i czy istnieje zgodność pomiędzy powierzchnią wynikającą z treści formularza wniosku a umową kontraktacji, to tym wbrew stanowisku skarżącego, w niniejszym przypadku nie ma podstaw do uznania, że w sprawie miał miejsce oczywisty błąd, możliwy do skorygowania w dowolnym czasie po złożeniu wniosku czy dokumentu. W przedmiotowej sprawie nie można też mówić o wystąpieniu pozostałych okolicznościach (tj. poza oczywistym błędem) objętych treścią art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 na które powołał się skarżący, celem wykazania braku podstaw do nałożenia kary administracyjnej w postaci pomniejszenia płatności. W sposób oczywisty w sprawie nie można mówić błędzie właściwego organu i o braku możliwości wykrycia błędu przez skarżącego, skoro to sam skarżący złożył niekompletny wniosek o przyznanie płatności związanej do powierzchni uprawy buraków cukrowych, gdyż nie dołączył do niego umowy kontraktacji buraków cukrowych, a po złożeniu wniosku miał on stały dostęp do wniosku i załączników, co stwarzało mu możliwość dokonania w określonym terminie stosowanych uzupełnień czy poprawek. Okoliczność, że w 2018 r. wniosek o przyznanie płatności był pierwszy raz składany drogą elektroniczną, tym bardziej czyniła wskazanym sprawdzenie przez podmiot należycie dbający o własne interesy czy wniosek został prawidłowo złożony i nie zawiera błędów lub braków wymaganych dokumentów. Brak jest też podstaw do uznania, że skarżący nie ponosi winy za zaistniałą sytuację, w sytuacji gdy to na wnioskodawcy ciąży odpowiedzialność za prawidłowe złożenie wniosku, a skarżący niewątpliwe nie dochował należytej staranności w złożeniu kompletnego wniosku w terminie, załączając przez własną nieuwagę niewłaściwy dokument do wniosku. Sąd podziela także stanowisko organu II instancji, że specyfika obsługi wniosków, ich ilości oraz rodzaj zaistniałej w niniejszej spawie nieprawidłowości (oznaczenie przez skarżącego załącznika zawierającego informację o posiedzeniu OZBC jako "umowa do płatności cukrowej) uniemożliwiał organowi wcześniejsze wykrycie i tym samym poinformowanie skarżącego o zaistniałym braku. Należy przy tym podkreślić, że organ od razu po wykryciu przedmiotowego braku, drogą telefoniczną poinformował o nim skarżącego, umożliwiając mu tym samym uzupełnienie brakującego dokumentu i tym samym uniknięcie większych sankcji terminowych. Tym samym organ po otrzymaniu i sprawdzeniu wniosku, co niewątpliwie jest związane ze sobą i determinowane ilością składanych wniosków, niezwłocznie gdyż natychmiast po wykryciu przedmiotowego braku, poinformował o nim skarżącego, wykorzystując przy tym sposób komunikacji, umożliwiający jak najszybsze uzupełnienie przez skarżącego braku dokumentu. Skarżący nie wykazał natomiast, że takie niezwłoczne działanie organu nie miało miejsca w sprawie, tymczasem to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie (art. 3 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o płatnościach). W tych okolicznościach Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego naruszenia art. 23 ustawy o płatnościach. Należy przy tym podkreślić, że wnioski o przyznanie płatności można było w 2018 r. składać w terminie od dnia 15 marca 2018 r., tymczasem skarżący złożył wniosek o płatności na rok 2018 w dniu [...] maja 2018 r., a więc niemal po miesiącu od pierwszego możliwego terminu złożenia wniosku, co również miało wpływ na termin sprawdzenia wniosku skarżącego i w konsekwencji poinformowania skarżącego o braku wymaganego dokumentu. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyższej okoliczności Sąd, uznając decyzje organów obu instancji za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.