II SA/Bd 694/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przekazania wniosku według właściwości postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W związku z zawartym w skardze wnioskiem o zwolnienie z opłat sądowych, skarżąca została wezwana do złożenia tegoż wniosku na urzędowym formularzu PPF. Wobec braku odpowiedzi skarżącej referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia [...] października 2008 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. W dniu [...] października skarżąca złożyła sprzeciw od tegoż zarządzenia, wskazując, iż nie doręczono jej wezwania do złożenia wniosku na formularzu, gdyż w tym czasie była nieobecna w domu. Bezpośrednio przed sprzeciwem, w dniu [...] października, skarżąca złożyła urzędowy formularz PPF, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. We wniosku skarżąca podała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem J. Ł.. Na jej majątek składa się mieszkanie o powierzchni 72,2 m2 oraz samochód opel Corsa (rok produkcji 1996) o wartości 7.000 zł. Dochód ww. gospodarstwa domowego stanowią emerytury skarżącej i jej męża w łącznej kwocie 3170 zł netto miesięcznie. Wydatki skarżąca określiła w łącznej kwocie 3300 zł, w tym: - opłata za mieszkanie, TV. Gawex, telefon, prąd – 850 zł, - opłata za samochód (paliwo, ubezpieczenie OC i AC) – 450 zł, - środki czystości – 200 zł, - lekarstwa dla małżonka po operacji – 500 zł, - żywność – 1000 zł, - prasa, czasem kino, teatr – 300 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.), - zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, iż Sąd jest zobowiązany ponownie "na nowo" ocenić wniosek co do którego zapadło zarządzenie z dnia [...] października, biorąc pod uwagę obecny stan sprawy, a więc w konsekwencji – także okoliczność, iż skarżąca złożyła już wniosek o przyznanie prawa pomocy w sposób formalnie poprawny, tj. na formularzu PPF. Stosownie do brzmienia art. 245 § 2 p.p.s.a. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego jest udzieleniem prawa pomocy w zakresie całkowitym W przepisie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mowa jest o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym wówczas, kiedy wnioskodawca wykaże niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Tego rodzaju prawo pomocy obejmuje zatem nieliczne osoby pozbawione dochodów lub mające wyjątkowo niskie dochody, które dodatkowo wykażą, że nie są w stanie ponieść kosztów w żadnej wysokości. Oznacza to ograniczenie prawa pomocy do wąskiego grona osób, które rzeczywiście potrzebują takiej pomocy. Informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej przedstawione przez skarżącą zdaniem Sądu nie uzasadniają przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy przede wszystkim zauważyć, że skarga została skierowana przeciwko postanowieniu organu administracji, a więc stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis od takiej skargi ma charakter wpisu stałego i wynosi 100 zł. Może być zatem uiszczony przez skarżącą w wyniku jednorazowego ograniczenia wydatków nie stanowiących stałej pozycji w jej miesięcznym budżecie (wydatki na "czasem kino, teatr)". Odnośnie wniosku o ustanowienie radcy prawnego należy z kolei zauważyć, że stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. .w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.) stawka minimalna radcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w tego rodzaju sprawie, jak objęta skargą skarżącej wynosi 240 zł. Zdaniem Sądu także ten koszt strona może ponieść poprzez jednorazowe ograniczenie swoich wydatków np. na paliwo. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, iż jak powszechnie wiadomo ubezpieczenie OC czy AC pojazdu samochodowego opłaca się raz w roku. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżąca określiła wysokość wydatków w kwocie przewyższającej sumę dochodów jej gospodarstwa domowego, co może wskazywać, iż posiada także inne niż przedstawione we wniosku źródła dochodów, umożliwiające jej poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy, uznając, iż skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.