II SA/Bd 702/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi "T." Sp. J. z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu II SA/Bd 702/06 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] 2006 r., nr [...] Prezydent G. odmówił na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204, poz. 2088) oraz art. 106 k.p.a. uzgodnienia wniosku złożonego przez "T." Spółka Jawna z siedzibą w J. w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie drogowym na linii Ś.– Ł. – G. i z powrotem, wskazując, iż projektowana linia będzie stanowić zagrożenie dla już istniejących linii regularnych obsługiwanych przez P. G. z Sp. z o.o., P. B. S.A. oraz P. I. Powyższe postanowienie wydane zostało po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. poprzedniego postanowienia Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r., nr [...] odmawiającego uzgodnienia wymienionego wniosku ze względu na nie wywiązanie się przewoźnika z posiadanych zezwoleń. Podstawą orzeczenia uchylającego SKO było stwierdzenie, że okoliczności wskazane w rozstrzygnięciu organu I instancji nie dotyczą wnioskodawcy lecz innego podmiotu – Firmy Usługowo-Handlowej "T." Tomasza S. W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] 2006 r. strona podniosła, iż argumenty organu nie zostały poparte żadną analizą, a przy tym są sprzeczne z ustaleniami tego samego organu zawartymi w postanowieniu z dnia [...] 2005 r. Ponadto wskazała, iż tę samą linię obsługuje tylko jeden przewoźnik – P. G. Sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach postanowienia stwierdzono, iż zawarta w art. 22a ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) przesłanka negatywnego uzgodnienia, na którą powołał się organ I instancji opiera się na uznaniu administracyjnym, zaś wydane przezeń rozstrzygnięcie zostało poprzedzone wyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy i mieści się w ramach dopuszczalnego prawem uznania. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołującego się, organ podniósł, iż planowana trasa obsługiwana jest przez "P. B." S.A w B., P. I. oraz "P. G." Sp. z o.o. W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez "T." Sp. J. Tomasz S., Marek M. ponownie zarzucono, iż organ pierwszej instancji opierając swe rozstrzygnięcie na negatywnych względem innych przewoźników skutkach ekonomicznych związanych z uzgodnieniem wniosku nie dokonał w tym zakresie stosownej analizy sytuacji. Nadto zwrócono uwagę, iż jednym z przewoźników obsługujących od trzech lat projektowaną linię jest także Firma Usługowo-Handlowa "T." Tomasza S., który jest również wspólnikiem spółki jawnej "T". Jak wskazano w skardze wystąpienie przez spółkę z wnioskiem do Prezydenta G. związane jest z zamiarem rezygnacji z działalności gospodarczej przez firmę Tomasza S. w zakresie przewozu osób, czego dowodem jest tożsamy rozkład jazdy. W związku z powyższym zdaniem strony skarżącej istnienie czwartego przewoźnika nie stanowi zagrożenia ekonomicznego dla pozostałych przewoźników obsługujących projektowaną linię. Ponadto w skardze podobnie jak w zażaleniu podniesiono, iż stwierdzenia organu I instancji są sprzeczne z ustaleniami tego samego organu zawartymi w postanowieniu z dnia [...] 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wydawane w trybie art.106 k.p.a. mające charakter decyzyjny postanowienie uzgadniające, wiążące organ podejmujący w sprawie decyzję, winno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad ogólnych k.p.a. W szczególności, stosownie do art. 7, a także 77 § 1 k.p.a., organ orzekający w oparciu o powyższy przepis obligowany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a poczynione ustalenia winny znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 124 § 2 w związku z art. 126 i 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Prezydent G. wydając w dniu [...] 2006 r. niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie uchybił wynikającym z wymienionych wyżej przepisów obowiązkom procesowym. Jakkolwiek w uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia, jako powód odmowy uzgodnienia wniosku strony wskazano stworzenie przez projektowaną linię przewozową na trasie Ś. – Ł. – G. zagrożenia dla już istniejących trzech linii regularnych, stwierdzenie to nie zostało poprzedzone odpowiednią analizą wykazującą takie zagrożenie. Wręcz przeciwnie, jak trafnie podniesiono w zażaleniu na powyższe postanowienie, rozpoznając wcześniej ten sam wniosek o uzgodnienie, w motywach postanowienia z dnia 28 grudnia 2005 r. organ I instancji podał, mimo identycznego stanu faktycznego, iż nie zgłasza zastrzeżeń do przedstawionego przez stronę rozkładu jazdy, przy czym stanowisko to należało wiązać z dokonaną w uzasadnieniu postanowienia oceną potrzeb społecznych. Analiza, aczkolwiek w ocenie Sądu niedokładna, rozkładów jazdy na zawnioskowanej do uzgodnienia trasie obsługiwanej przez trzech przewoźników z G., B. i I., w zestawieniu z rozkładem jazdy proponowanym przez stronę, przeprowadzona została przez organ I instancji dopiero w piśmie z dnia [...] 2006 r. przekazującym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zażalenie strony na postanowienie z dnia [...] 2006 r. W piśmie tym wskazując na pokrywanie się części godzin z rozkładu jazdy P. G. Sp. z o.o. z rozkładem jazdy przedłożonym przez stronę sformułowano jednocześnie wniosek, iż nie koliduję on bezpośrednio z rozkładami jazdy pozostałych przewoźników, jednakże także dla nich może stanowić zagrożenie. Konsekwencją niedysponowania w dacie wydawania postanowienia, to jest w dniu 13 marca 2006 r. powyższą analizą było zamieszczenie w jego uzasadnieniu nie popartego żadną argumentacją, gołosłownego stwierdzenia o stwarzanym przez projektowaną linię zagrożeniu dla linii już istniejących. Uzasadnienie to nie spełniało zatem przewidzianych w k.p.a. wymogów. Obligowany do rozpoznania sprawy ponownie w jej całokształcie organ odwoławczy, mimo posiadanych kompetencji i możliwości, nie konwalidował uchybień popełnionych przez organ I instancji Utrzymując w mocy postanowienie Prezydenta G. i stwierdzając w uzasadnieniu własnego postanowienia, iż wydanie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, w jego ocenie, poprzedziło wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie wskazanej w zaskarżonym postanowieniu przyczyny odmowy uzgodnienia podało jedynie, że organ I instancji oparł odmowę na skutkach ekonomicznych względem innych przewoźników. Powołanie się li tylko na wskazaną przez Prezydenta G. przyczynę odmowy uzgodnienia wniosku strony bez dokonania, pod kątem prawidłowości wyprowadzonych wniosków, wnikliwej oceny przeprowadzonej przez ten organ w powyższym zakresie w piśmie z dnia [...] 2006 r. analizy tras obsługiwanych przez przewoźników z G., B. i I., nie może być uznane za spełnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy i uczynienie zadość wymogom, jakim winno odpowiadać uzasadnienie rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienie przepisom procedury, w ocenie składu orzekającego Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro się zważy, iż z załączonych do akt rozkładów jazdy wynika, że tylko dwie linie nr [...] i [...] P. G. pokrywają się pod względem trasy (miejscowości przez, które przejeżdża autobus) z linią proponowaną przez stronę a tożsame godziny odjazdów dotyczą w przypadku pierwszej linii 3 na ogólną liczbę 18 dziennych kursów P. G., a w odniesieniu do drugiej linii – jednego na 16 dziennych kursów tego przewoźnika, przy czym obydwie linie P. są dłuższe od proponowanej przez stronę i dotyczą tras G. – B. i G. – I. Z kolei grudziądzkie autobusy linii 25080 i 21183 zostały błędnie wymienione w piśmie przekazującym odwołanie, gdyż obsługują trasy G. – Ś. oraz G. – Ś – P. Rozkłady jazdy P. B. natomiast do akt nie załączono, a jeśli chodzi o P. I. – akta zawierają tylko część rozkładu jazdy linii [...]. Nie bez znaczenia jest też podnoszone przez skarżącą stronę w nawiązaniu do uzasadnienia postanowienia Prezydenta G. z [...] 2005 r., okoliczność, iż w razie udzielenia jej zezwolenia na wykonywanie na trasie G. – Ł. – Ś. przewozów, nie ulegnie zwiększeniu liczba mogących konkurować z sobą przewoźników, bowiem Firma Usługowo-Handlowa "T." zaprzestanie działalności w zakresie regularnego przewozu osób (vide identyczność rozkładu jazdy obydwu podmiotów). Podnieść należy, że odmowa uzgodnienia wniosku strony w wyniku postępowania poprowadzonego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej pozostaje również w sprzeczności z art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r. nr 173, poz. 1807) stanowiącym przetransponowanie konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej. Ujęta w powyższym przepisie mająca ogólny, uniwersalny charakter zasada realizacji przez organ administracji publicznej zadań z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy, posiada znaczenie równe postanowieniom art. 6-16 k.p.a i winna być przez nie na równi z tymi postanowieniami w postępowaniu administracyjnym respektowana. W związku ze stwierdzonymi w przedstawionym wyżej zakresie uchybieniami przepisom procedury, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "C" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270), uwzględniając skargę, należało orzec, jak w sentencji.