II SA/Bd 705/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Działająca z upoważnienia Starosty W. Kierownik Wydziału Komunikacji wydała w dniu [...] decyzję, którą cofnęła skarżącemu – P. W. uprawnienie do kierowania pojazdami kat. A, B, T. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 308 ze zm.), dalej powoływana jako "ustawa o r.d.". w uzasadnieniu decyzji wskazano, że Prokuratura Rejonowa w W. w dniu 21 lutego 2008 r. wystosowała wniosek w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie z powodu nasuwających się wątpliwości co do jego stanu zdrowia. O powyższym poinformowano skarżącego, a następnie Starosta W. decyzją z dnia [...] skierował skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie upoważnienia kategorii A,B,T. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., a Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę skarżącego na tę decyzję. W związku z tym wezwano skarżącego do dostarczenia w terminie do dnia 10 marca 2009 r. stosownego orzeczenia lekarskiego. Z uwagi na to, że orzeczenie lekarskie świadczące o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie wpłynęło, orzeczono o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący stwierdził, że wniosek złożony do Starosty na podstawie wyroku Sądu o leczeniu przeciwalkoholowym stał się bezpodstawny ponieważ z dniem 10 stycznia 2009 r. zakończył leczenie. Ponadto podkreślił, że przez 30 lat nie złamał prawa o ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Starosty, wskazując, że przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Starosty (art. 14-0 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o r. d.) zobowiązuje go do wydania decyzji o cofnięciu upoważnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w razie nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o r.d. i że w rozpatrywanej sprawie przesłanka ta występuje albowiem okolicznością bezsporną jest fakt, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu mającemu na celu stwierdzenie istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, na które został skierowany ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący ponownie podkreślił, że w przeszłości nigdy nie był ukarany mandatem ani punktami karnymi za przekroczenie przepisów o ruchu drogowym oraz że leczenie z uzależnienia alkoholowego zakończył 10 stycznia 2009 r. Stwierdził, że organy administracji rozpatrując jego sprawę dopuściły się nadużycia prawa o ruchu drogowym i że prawo powinno być równe dla wszystkich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygające sprawę organy zarówno I jak i II instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy o r.d.(cyt. na wstępie). Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia. W razie niepoddania się przez kierującego pojazdem badaniu lekarskiemu w trybie określonym m.in. w powyżej przytoczonym art. 122 ust. 1 pkt 4, Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym ( art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy o r.d.). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że starosta W. wydał w dniu [....] decyzję o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu nasuwających się wątpliwości co do jego stanu zdrowia oraz to, że decyzja ta stała się ostateczna po tym jak Samorządowe kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało je w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] które stało się prawomocne z dniem 1 października 2008 r. odrzucił skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Niewątpliwie także skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, ani w innym miejscu, pomimo że został wezwany do przedłożenia orzeczenia lekarskiego w wyznaczonym dodatkowo 30 – dniowym terminie i pouczony o skutkach nie poddania się badaniom (vide: k 41) – wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 26 lutego 2009 r. Powyższe oznacza spełnienie przesłanek faktycznych z art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy o ruchu drogowym, co bezwzględnie zobowiązywało organy administracji do zastosowania dyspozycji powyższej normy prawnej poprzez wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Przy czym podkreślić należy, że wydanie takiej decyzji nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu Starosty (w I instancji) i Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( w II instancji). Organy te zostały zobowiązane przez ustawodawcę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym zawsze wtedy, gdy kierujący pojazdem nie podda się badaniom, na które został skierowany i bez względu na przyczyny, dla których tego nie zrobił. W świetle powyższego rozstrzygnięcia organów obu instancji należy uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami, natomiast oświadczenie skarżącego o ukończeniu w dniu 10 stycznia 2009 r. leczenia przeciwalkoholowego za nie mające wpływu na wynik postępowania organów administracji, tak samo jak inne okoliczności podnoszone w skardze np. dotychczasowa niekaralność za przestępstwa drogowe. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.