II SA/Bd 708/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia [...] Sędziowie: Sędzia [...] Sędzia [...] Protokolant [...] po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu [...] grudnia 2008r. sprawy ze skargi E. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę II SA/Bd 708/08 Uzasadnienie E. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 98 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 896 ze zm.), decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że na wniosek skarżących Prezydent Miasta I. po uprzednim wyrażeniu opinii pozytywnej w drodze postanowienia decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] zatwierdził podział nieruchomości położonej w I. w rejonie ulic: P. K. 11a, H. C., I. S., karta mapy nr [...], polegającego na podziale działki geodezyjnej o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, powstałej w wyniku połączenia działek o nr ewidencyjnym [...] o pow. [...] ha, KW [...] i numerze ewidencyjnym [...] o pow. [...] ha, KW [...] zapisanej w KW [...] i [...], rej gr. G. [...] obręb V stanowiącej własność skarżących na działki o nr od [...] do [...]. W uwagach dodatkowych do decyzji organ zawarł informację o tym, że w wyniku powyższego podziału nieruchomości może wzrosnąć jej wartość, a Miasto I. na podstawie art. 98 a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) może ustalić z tego tytułu w drodze decyzji opłatę adiacencką i żądać jej zapłaty w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości stała się ostateczna. Dalej z akt sprawy wynika, że decyzja o podziale stała się ostateczna z dniem [...] marca 2007 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydent Miasta I. zawiadomił skarżących, iż wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z dokonanym podziałem. Jako podstawę wszczęcia postępowania organ przywołał art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603), i przyjął na podstawie tego przepisu, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Organ dodał również, że stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości, a przepisy art. 144 ust. 2, art. 147 oraz art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. W dniu [...] września 2007 r. dla wydzielonych w wyniku podziału nieruchomości został sporządzony operat szacunkowy przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Oszacowana wartość nieruchomości przed podziałem została określona na kwotę [...] zł, a po podziale na kwotę [...] zł. Skarżący następnie zapoznali się z aktami sprawy i nie wnieśli uwag do operatu szacunkowego. Zaproponowali przejęcie przez miasto działek wydzielonych pod drogi wewnętrzne na poczet ustalonej opłaty adiacenckiej. Wniosek skarżących w tym zakresie został negatywnie rozpatrzony. W dniu [...] maja 2008 r. organ I instancji decyzją nr [...] ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z dokonanym podziałem nieruchomości. Organ powołał się na treść art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) oraz na obowiązującą w dacie ostateczności decyzji podziałowej uchwałę Rady Miejskiej I. nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. wydaną na podstawie art. 98 ust. 4 i art. 146 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.) ustalającej wysokość stawki procentowej na 50 % różnicy wartości nieruchomości. Organ stwierdził, że skoro wzrost wartości nieruchomości wyniósł [...] zł, to 50% różnicy wartości przed podziałem i po podziale stanowi kwotę [...] zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący stwierdzili, że ustalona opłata adiacencka jest bardzo wysoka i niezgodna ze stanem faktycznym. Koszt opracowania planu przestrzennego zagospodarowania oraz wykonany podział geodezyjny poniesiony został ze środków własnych. Teren wyznaczonych geodezyjnie nowych działek w dniu szacowania przez biegłego rzeczoznawcę nie był uzbrojony w żadną infrastrukturę, brak uzbrojenia występował również na wydzielonych działkach stanowiących drogi wewnętrzne, które z racji opracowanego planu przestrzennego będą drogami publicznymi. Zdaniem skarżących przepis art. 146 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wyraźnie wskazuje na aspekt wpływu wartości nieruchomości wybudowania infrastruktury technicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] nie uwzględniło odwołania, gdyż zarzuty skarżących w zakresie kwestionowania opinii rzeczoznawcy co do wzrostu wartości nieruchomości nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu nie uległa zawyżeniu wartość nieruchomości po podziale. Wartość gruntu określona została zachowując reguły wymienione w art. 98 a ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r. oraz przepisu § 41 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Zdaniem organu zastosowanie przy wycenie podejścia porównawczego jak i metody korygowania ceny średniej odpowiadają zasadom wynikającym z ww. przepisów i nie dają podstaw do tego, aby skutecznie podważyć stanowisko organu, zarzucając mu oparcie rozstrzygnięcia na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a tym samym na błędnej ocenie tego stanu pod względem prawnym. Wskazanie przez odwołujących jako zarzutu, kwestii, że teren nie był uzbrojony w żadną infrastrukturę techniczną nie może w ocenie organu zostać uwzględnione i jest bezzasadne, gdyż rzeczoznawca majątkowy określając wartość nieruchomości do analiz przyjął cechy mające największy wpływ na jej wartość, pośród których znajduje się uzbrojenie w infrastrukturę techniczną. Na podstawie analizy rynku rzeczoznawca przyjął wagę dla tej cech i trzy jej stany: uzbrojenie częściowe, dostępność i brak uzbrojenia. Zatem rzeczoznawca nie pominął problemu infrastruktury technicznej dotyczącej nieruchomości. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., w której zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W zarzutach podniesionych przeciwko zaskarżonej decyzji skarżący wskazali naruszenie art. 98 a i art. 107 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie opłaty adiacenckiej w maksymalnej wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości, w związku z dokonanym podziałem nieruchomości, z pominięciem okoliczności, że przepisy te nie statuują obowiązku pobierania tej opłaty i pozostawiają tą kwestię uznaniu organu również co do ustalenia jej wysokości, z pominięciem świadczeń wniesionych przez skarżących na tą nieruchomość, w szczególności na rzecz budowy jej infrastruktury technicznej, z pominięciem okoliczności, że na tych nieruchomościach realizowane będą przez skarżących cele publiczne w postaci budownictwa mieszkaniowego. Nadto skarżący zarzucili wydanej decyzji naruszenie art. 77 Kpa poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, tj. pominięcie nakładów poczynionych przez skarżących na tą nieruchomość, co miało wpływ na wynik sprawy. Dodali również, że operat szacunkowy wykonany przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego nie zawiera określenia porównawczego wartości nieruchomości z uwzględnieniem tych nakładów jak i bez nich, co narusza § 35 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.). To naruszenie zdaniem skarżących również ma wpływ na wynik sprawy. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Sąd administracyjny posiada uprawnienia kontrolne, które polegają na ocenie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa proceduralnego. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając niniejszą sprawę w zakresie swoich kompetencji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek dokonania podziału nieruchomości na wniosek właściciela (tzw. opłaty adiacenckiej). Zgodnie z art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji - jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela (...) wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne (...). Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się wg cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, stosując odpowiednio przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 oraz art. 148 ust. 1-3 cytowanej ustawy. Mając na uwadze przywołane powyżej brzmienie przepisu należy wskazać, iż w ocenie Sądu zasadnie organy obu instancji uznały, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się wszystkie materialnoprawne - wynikające z powyższego przepisu - przesłanki do nałożenia na skarżących opłaty adiacenckiej. Bezspornym jest, iż skarżący zwrócili się o dokonanie podziału należącej do nich działki, który to podział został zatwierdzony decyzją organu. Nie może budzić również żadnych wątpliwości fakt wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości spowodowany jej podziałem. Jak bowiem wynika ze sporządzonego na tę okoliczność przez uprawnionego rzeczoznawcę operatu szacunkowego wartość działki należącej do skarżących w wyniku podziału wzrosła. Ustaleń tych w toku postępowania administracyjnego nie podważali skarżący, w związku z tym zbędne było szersze dokonywanie analizy sporządzonego operatu szacunkowego przez organ I instancji przy podejmowaniu decyzji. Niekwestionowany jest również fakt istnienia uchwały rady gminy, o której mowa w przywołanym powyżej art. 98a ust. 1 ustalającej wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. W przedmiotowej sprawie jest nią uchwała w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałych w wyniku podziału. Co prawda przedmiotowa uchwała została podjęta w oparciu o nieobowiązującą już obecnie treść art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i określała stawkę opłaty adiacenckiej w wysokości wyższej niż pozwala na to obecnie przepis art. 98a ust. 4 omawianej ustawy, jednakże nie oznacza to, iż uchwała ta nie mogła stanowić podstawy ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Wynika to wprost - jak słusznie uznały organy obu instancji - z treści art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązującego od dnia 22 października 2007r. W pierwszej kolejności wyjaśniając wątpliwości wynikające z owej zmiany przepisów ustawy wskazać należy, iż do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218) rada gminy najpierw na podstawie art. 98 ust. 4, a następnie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawniona była do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości. Dopiero przywołana wyżej ustawa nowelizująca obowiązująca w mającym w sprawie zakresie od dnia 22 października 2007 r. wprowadziła poprzez art. 1 pkt 38 lit. a) zmianę zezwalając radzie gminy na ustalenie stawki procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Jednakże ustawodawca obniżając wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ustalił jednocześnie zasady jej naliczania w stosunku do nieruchomości, których podziału dokonano przed wejściem w życie obniżonej stawki. Zgodnie z treścią zdania pierwszego dodanego ust. 1a art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki opłaty adiacenckiej. Zdanie drugie powyższego przepisu stanowi natomiast, iż do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Jak wynika z akt sprawy decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości skarżących stała się ostateczna [...] marca 2007 r. Bezspornym również jest, iż w dacie tej obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w I. z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...] określająca 50 % wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, która zgodna była z obowiązującym wówczas brzmieniem art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż w omówionym wyżej zakresie zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Zdaniem Sądu operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami art. 151- 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami wydanego na podstawie art. 159 tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Wyłącznym uprawnieniem rzeczoznawcy majątkowego jest wybór właściwego podejścia i techniki szacowania nieruchomości - art. 154 ust. 1 ustawy. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego. Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego - art. 156 ust. 1 u.g.n. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed budową urządzeń infrastruktury technicznej i jaką wartość ma szacowana nieruchomość po budowie tych urządzeń, a różnica tych wartości jest podstawą określenia opłaty. Operat szacunkowy wpływa bezpośrednio na treść decyzji kształtującej obowiązek finansowy strony postępowania, a zatem winien spełniać wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109), jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia chyba, że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 - art. 156 ust. 3 ustawy. Niewątpliwie rzeczoznawca ma pewien wpływ na ustalenie wartości nieruchomości, gdyż organ dokonuje tego określenia na podstawie sporządzonego przez niego oszacowania nieruchomości. Nie oznacza to jednak związania organu ustaleniami opinii rzeczoznawcy majątkowego. O wysokości opłaty adiacenckiej decyduje organ. Na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 kpa) oraz podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnej opłaty, a zatem i obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej opinii. Zarówno organy administracji jak i sądy rozpoznające sprawę mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową operatu szacunkowego. W rozważanej sprawie operat szacunkowy rzeczoznawca majątkowy sporządził w dniu [...] września 2007 r. W dniu wydawania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej obowiązywał przepis art. 98 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) nakładający na radę gminy w drodze uchwał ustalenie stawki procentowej w wysokości nie większej niż 50%. W dniu dokonania podziału nieruchomości ustalona stawka procentowa uchwałą z dnia [...] czerwca 2004 r. Rady Miejskiej w I. ustalona została w wysokości 50 %. Uznaniowość zastosowania stawki wynikająca z przepisu ustawy nie była, zatem nakierowana na zastosowaną stawkę przy ustalaniu opłaty adiacenckiej w drodze decyzji, lecz tą uznaniowość skierowano do Rady Miejskiej ustalając górną granicę, której organ ten nie mógł na mocy ustawy przekroczyć. Przedłożone w dniu rozprawy przez pełnomocnika skarżących faktury odzwierciedlające koszty poniesionych nakładów w związku z prowadzoną inwestycją nie mają wpływu na wynik sprawy. Obrazują one, bowiem (z wyjątkiem faktury z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] za usługę geodezyjną) koszty poniesione przez skarżących po sporządzeniu operatu szacunkowego w dniu [...] września 2007 r. Ponadto realizowana przez skarżących inwestycja nie jest celem publicznym, tak jak to zostało podniesione w pismach procesowych. Pojęcie celu publicznego, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z katalogiem zamkniętym. Do katalogu tego nie można w ocenie Sądu zaliczyć budownictwa mieszkaniowego wraz z drogami wewnętrznymi. W ocenie Sądu nie zasługuje na uznanie zarzut skarżących podniesiony przeciwko uchwale Rady Miejskiej I. nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. K.-P. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr 72, poz. 12620) z uwagi na okoliczność, że ustalona w tej uchwale stawka procentowa opłaty adiacenckiej została wydana na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a przepis ten został na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. SK 19/2006 uznany za niekonstytucyjny. W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543, z 2001 r., Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r., Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r., Nr 1, poz. 15, Nr 80, poz. 717, 720 i 721, Nr 96, poz. 874, Nr 124, poz. 1152, Nr 162, poz. 1568, Nr 203, poz. 1966 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r., Nr 6, poz. 39, Nr 19, poz. 177, Nr 91, poz. 870 i Nr 92, poz. 880), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r.: a) jest zgodny z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 88, art. 168 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Trybunał stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że: "Art. 98 ust. 4 powinien być rozumiany w taki sposób, że zainteresowany ponosi opłatę pod warunkiem, że uchwała ustalająca stawki opłaty weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, a wysokość opłaty ustalana jest zgodnie ze stawką obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Przy takiej wykładni zaskarżonego przepisu nie ma podstaw do stwierdzenia jego niezgodności z Konstytucją". Przenosząc powyższą wykładnię Trybunału Konstytucyjnego na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że orzeczona niekonstytucyjność art. 98 ust. 4 w zw. z art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji nie miała wpływu na wynik sprawy. Uchwała, bowiem ustalająca stawki opłaty weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, a wysokość opłaty ustalana została zgodnie ze stawką obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.