II SA/Bd 714/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary za nielegalne użytkowanie budynku 1. uchyla zaskarżone postanowienie, oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] 2006 r. Nr [...], 2. stwierdza że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy na rzecz skarżącego Z. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., działając na podstawie art. 83 ust. 1, art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1, art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), orzekł o ustaleniu wysokości kary z obowiązkiem jej uiszczenia, w związku ze stwierdzeniem użytkowania przez M. i Z. B. klubu rozrywki "[...]" przy ul. Ł. w T. bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a pobudowanego jako budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym - l etap, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 31 marca 1998 r. nr ANB-10/IV/96/98 oraz budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym - II etap, zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1998 r. nr [...]; [...]. Wysokość kary ustalono jako iloczyn: stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), z dziesięciokrotnym podwyższeniem, w kwocie 187500 zł [ (s) x (k) x (w)] x 10 = [ 500,00 zł x 15,0 x 2,5 ] x 10, przy czym stawka opłaty (s) wynosi 500 zł; współczynnik kategorii obiektu budowlanego (kategoria XVII) k -15, a współczynnik wielkości obiektu budowlanego - kubatura 10 212,06 m³ - 2,5. Wyliczenie kubatury oparto na ustaleniu, iż według protokołu odbioru końcowego w I etapie inwestycji z dnia 1 grudnia 1999 r. kubatura całkowita wynosiła 8446, 00 m³, natomiast pozostała kubatura bez odbioru i pozwolenia na użytkowanie wynosiła 5308,00m3. Przyjmując jednocześnie, że II etap inwestycji, według dokumentacji opracowanej w marcu 1998 r. przez M. J. R. upr. [...] oraz l. C. upr. [...] stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 4 lipca 1998 r., obejmował zabudowę o kubaturze całkowitej wynoszącej 17579,26m3, przyjęto, że kubatura użytkowanego budynku bez odbioru wynosi 4904,06m3, a pozostała część znajdowała się w budowie. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał, że w związku z przeprowadzoną w dniu 10 lutego 2006 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. kontrolą (protokół [...]) obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce o nr [...] przy ul. Ł. w T., stwierdzono użytkowanie w/w obiektu w charakterze klubu rozrywki - dyskoteki. Ponawiając kontrolę w dniu 13 lutego 2006 r. pod kątem zbadania stanu jego użytkowania (protokół [...]) ustalono, iż budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym - I etap, pobudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. o pozwoleniu na budowę z dnia [....] 1998 r. znak: [...], uzyskał pozwolenie na użytkowanie salonu samochodowego o pow. 590,44 m2 decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2000 r. znak: [...], a następnie inwestor dokonał zmiany sposobu użytkowania w/w salonu na dyskotekę bez wymaganego ustawą - Prawo budowlane pozwolenia. Na pozostałą część budynku nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie, użytkując go w charakterze dyskoteki (kubatura 5308,00 m3). Ponadto stwierdzono, że budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym - II etap, zrealizowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1998 r., znak: [...] nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, natomiast także był użytkowany jako dyskoteka (kubatura 4904,06m3). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. B. i Z. B., wnosząc o umorzenie nałożonej kary. M. B. wskazała, że wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z [...] 2005 r. orzeczony został rozwód pomiędzy nią a Z. B., skutkiem czego nie posiada wiedzy o bieżącej działalności byłego męża, w tym także odnoszącej się do użytkowania obiektu położonego przy ul. Ł. bez wymaganych prawem, stosownych pozwoleń. Z ostrożności procesowej odwołująca, jak też Z. B. podnieśli zarzut wadliwego sposobu wyliczenia kwoty kary, ponieważ ich zdaniem dla obiektów budowlanych zaliczanych do kategorii I współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi 1,0, zaś w zaskarżonym postanowieniu błędnie przyjęto współczynnik 2,5, co w konsekwencji doprowadziło do znacząco wyższego wymiaru kary. Poza tym odwołujący zakwestionowali wyliczenie kubatury obiektu przy ul. Ł. w T., bowiem w ich ocenie, jest ona znacznie zawyżona w zaskarżonym postanowieniu, zaś wyliczenie całkowitej kubatury i kubatury obiektu bez odbioru jest błędne i całkowicie niejasne. Zdaniem odwołujących Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dowolnie wskazuje powierzchnię kubatury w I i II etapie budowy bez wskazania podstaw obliczeń. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenia w części uznania M. B. za osobę zobowiązaną, uznając jednocześnie Z. B. - rzeczywistego użytkownika za jedynego zobowiązanego i utrzymał w mocy pozostałe ustalenia zaskarżonego postanowienia organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż inwestor przekształcając budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym na dyskotekę bez zgłoszenia tego faktu właściwym organom administracji architektoniczno - budowlanej dopuścił się samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania, przy czym zebrany w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje na zmianę sposobu użytkowania obiektu połączoną z faktycznym jego użytkowaniem. Słusznie zatem, zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. postanowieniem z dnia [...] 2006r. znak: [...], wobec zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego ustawą - Prawo budowlane zgłoszenia, nakazał wstrzymać użytkowanie obiektu budowlanego oraz wyznaczył termin, w którym właściciel obiektu budowlanego ma obowiązek przedstawić dokumenty, które są wymagane przy dokonaniu zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania obiektu, wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Stwierdzenia wykonania nałożonych obowiązków prowadzi do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, przy czym stawka opłaty w przypadku legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu stanowi dziesięciokrotność stawki, o której mowa w art. 59f ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (500 złotych) i wynosi 5.000 złotych, natomiast współczynniki kategorii i wielkości obiektu budowlanego są określone w załączniku do ustawy, zgodnie z którym dyskoteki należą do XVII kategorii. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że niezasadnym jest zarzut błędnego wyliczenia wielkości kubatury dyskoteki, ponieważ w zaskarżonym postanowieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraźnie wskazał źródła danych na podstawie których przyjęto wskazane wielkości. Zwrócono też uwagę, iż przepisy ustawy - Prawo budowlane nie przewidują możliwości umorzenia nakładanych przez organy nadzoru budowlanego opłat legalizacyjnych czy też kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych, dlatego też w kwestii ustalenia zdolności uiszczenia nałożonej opłaty właściwym jest organ egzekucyjny czyli Wojewoda [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy Z. B. wyraził swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia i wniósł o jego uchylenie lub zmianę, wstrzymanie wykonania oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego celem określenia prawidłowej i aktualnej kubatury obiektu. Skarżący zarzucił, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe cechuje wadliwość, ponieważ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można dokonać ustaleń o zmianie sposobu użytkowania połączonego z faktycznym jego użytkowaniem, nie można także dokonać obliczenia kubatury obiektu, a zatem ustalić wysokości opłaty. Jego zdaniem, ustalenia stanu faktycznego sprawy nie są oparte na właściwych dowodach, potwierdzających te okoliczności. Ponowiony został również zawarty w odwołaniu zarzut błędnego wyliczenia wielkości kubatury obiektu. Zdaniem skarżącego organ l instancji nie może podać dokładnej wielkości kubatury bez odbioru w oparciu o protokół odbioru końcowego, skoro bowiem podano kubaturę bez odbioru to protokół odbioru nie może być podstawą jej wyliczenia. Wskazuje, że wątpliwości budzi sposób i podstawy jej wyliczeń, ponieważ ustalenia dokonane w oparciu o dokumenty powoływane przez organ I instancji są sprzeczne i należy je potwierdzić dokonując faktycznych obliczeń i obmiarów zważywszy przy tym, iż nie można precyzyjnie wskazać kubatury budynku, który jest cały czas w budowie. Skarżący zarzucił także, iż w jego ocenie został niesłusznie zobowiązany do uiszczenia opłaty legalizacyjnej także za część obiektu wybudowaną w I etapie, na które ma pozwolenie na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Organ potwierdził prawidłowość postępowania w zakresie ustalenia kubatury obiektu budowlanego, użytkowanego bez pozwolenia na użytkowanie, w związku z czym uznano wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w świetle zgromadzonych dowodów jako nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszony został art. 7 K.p.a., ponieważ niedostatecznie wyjaśniono stan faktyczny sprawy w zakresie bezspornego ustalenia istotnych składników, niezbędnych dla prawidłowego wyliczenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych, poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wynikającego z dyrektywy przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest stwierdzenie przewidzianych prawem konsekwencji w związku z ustalonym w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego faktem użytkowania klubu rozrywki "[...]" przy ul. Ł. w T. bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a pobudowanego jako budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym i to zarówno jeśli chodzi o I etap tej inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1998 r. znak; [...] jak i II etap obejmujący budynek stacji obsługi samochodów osobowych i dostawczych z salonem samochodowym, realizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] 1998 r. znak: [...]. Z zakresu niniejszych rozważań wyłączeniu podlegają więc wszelkie kwestie dotyczące zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w związku z okolicznością, iż decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2000 r. znak: [...] skarżący jako inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie salonu samochodowego o pow. 590,44m2, a następnie dokonał zmiany sposobu użytkowania w/w salonu na dyskotekę bez wymaganego ustawą - Prawo budowlane pozwolenia. Użytkowanie obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia a zmiana sposobu jego użytkowania to dwie różne sytuacje prawne, których regulacja w odniesieniu do przesłanek ich stwierdzenia oraz skutków, przewidziana została przez ustawodawcę w sposób odrębny. Zgodnie bowiem z art. 54 ustawy – Prawo budowlane, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Natomiast art. 55 cyt. ustawy określa katalog zdarzeń, których zajście powoduje powstanie obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie danego obiektu budowlanego. Stanowi on, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Prawo budowlane formułuje więc ogólną zasadę, że do użytkowania obiektu budowlanego, którego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 55 cyt. ustawy wskazującym na trzy przypadki, w których istnieje obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zarówno dyskoteki jak i stacje obsługi pojazdów zaliczone zostały do kategorii XVII wymienionego wyżej załącznika do ustawy – Prawo budowlane, w związku z czym stwierdzić należy obligatoryjność uzyskania stosownego pozwolenia na użytkowanie w stosunku do tych obiektów. Jednak, jak wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, do użytkowania obiektów objętych niniejszym postępowaniem, doszło z pominięciem przedstawionej powyżej procedury uzyskania stosownego pozwolenia na użytkowanie. W tej sytuacji zastosowanie znajduje unormowanie zawarte w art. 57 ust. 7 cyt. ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 cyt. ustawy, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Na wysokość wskazanej kary ma wpływ wysokość stawki opłaty (s) oraz wysokość współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stosownie bowiem do przywołanego art. 59f ust. 1 cyt. ustawy wysokość kary za nielegalne użytkowanie oblicza się, stosując wzór: dziesięciokrotność stawki opłaty (s) pomnożona przez współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w). O ile więc wysokość stawki opłaty została określona wprost w art. 59f ust. 2 cyt. ustawy w kwocie 500 zł, to sklasyfikowanie konkretnego budynku pod kątem właściwego współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) oraz współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), wymaga dokonania bezspornych ustaleń faktycznych w drodze prawidłowo przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego. Podkreślić w tym miejscu należy, że jednym z wymogów prawidłowo przeprowadzonego przed organem administracji publicznej postępowania administracyjnego, statuowanym przez zasadę ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) – art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednym z przejawów prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Biorąc więc pod uwagę dolegliwość potencjalnego rozstrzygnięcia w sprawie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, szczególną uwagą otoczyć należy wszelkie kwestie, których ustalenie wpływa bezpośrednio na wysokość wymierzonej kary. Ustalenie wielkości obiektu budowlanego (kubatura) ma znaczący wpływ na wymiar kary poprzez odpowiedni współczynnik wielkości obiektu budowlanego. W tym przedmiocie muszą istnieć bezsporne i miarodajne ustalenia, oparte na wiarygodnym materiale dowodowym z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż niedostateczne pod względem formalnym ustalenia stanu faktycznego, winny być interpretowane na korzyść strony. Tymczasem organ I instancji w treści postanowienia z dnia [...] 2006 r. wskazał, że wyliczenie kubatury obiektów nastąpiło co do II etapu budowy, w oparciu o dokumentację opracowaną w marcu 1998 r. przez M. J. R. i J. C. stanowiącą załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 4 lipca 1998 r. Organ przyjął na tej podstawie, że kubatura całkowita wynosi 17579,26 m3, z tego budynek użytkowany bez odbioru ma kubaturę równą 4904,06 m3. W aktach administracyjnych nie ma jednak decyzji z dnia 4 lipca 1998 r., utrudnione jest zatem poszukiwanie załączników do niej, zwłaszcza że żaden z dokumentów, znajdujących się w aktach, który mógłby zostać uznany za przydatny do poczynienia obliczeń, nie nosi daty opracowania "marzec 1998 r.", ani nie ma na nim nazwisk R. i C. Uniemożliwia to sprawdzenie prawidłowości obliczeń organu w zakresie wielkości kubatury budynku realizowanego w II etapie budowy. Organ II instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powyższych wątpliwości nie wyjaśnia. Twierdzi jedynie, że organ I instancji "wyraźnie wskazał źródła danych na podstawie których przyjęto wskazane wielkości". Wobec takiego stanowiska organów, zarzuty skarżącego co do "błędnego i całkowicie niejasnego" wyliczenia kubatury należy uznać za uzasadnione. W tym miejscu warto podkreślić wagę postępowania dowodowego. Pominięcie czy zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu może skutkować wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Zawarta w treści przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego, winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Warto również zauważyć, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to, iż sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana oraz rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, konieczne jest by rozstrzygnięcie organu odwoławczego poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl ustrojowej zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno merytoryczne jaki i, co warte podkreślenia, kontrolne. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż organ odwoławczy wyposażony w określone środki weryfikacji decyzji administracyjnej nie poczynił w tej materii żadnych czynności. Zobligowany zaś, w świetle art. 15 K.p.a., do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy organ ten podtrzymał argumentację oraz rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., które ze wskazanych wcześniej powodów było błędne. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzoru budowlanego winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przy uwzględnieniu dyspozycji art. 7 i 77 K.p.a. oraz przesłanek warunkujących ustalenie wysokości kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, określonych w art. 59f ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.