II SA/Bd 718/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zakup leków oddala skargę II SA/Bd 718/07 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] o odmowie przyznania J. K. zasiłku celowego na zakup leków w miesiącu czerwcu 2007 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek do ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej z uwagi na kryterium dochodowe. Kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, natomiast dochód wnioskodawcy z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wyniósł 1212,07 zł. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wykazał środki finansowe, którymi dysponuje przy realizacji celów z pomocy społecznej. Wykazał, że w miesiącu maju, w związku z realizacją zadań z zakresu pomocy społecznej przyznano zasiłki najbardziej potrzebującym, ustalając średnią zasiłku na kwotę 71 zł. Przy ograniczonych środkach finansowych organ nie jest wstanie zapewnić pełnej pomocy nawet tym, którzy nie przekraczają kryterium dochodowego. Oceniając zatem sytuację finansową wnioskodawcy oraz to, że jest on mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej [...], gdzie ma zapewnione całodobowe utrzymanie i Dom pokrywa koszt zakupu leków do limitu, organ odmówił przyznania świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie uwzględniło odwołania skarżącego i podtrzymało stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu organu I instancji. Organ odwoławczy wypowiedział się, że wnioskowane świadczenie nie może zostać przyznane osobie, której dochód stanowi 254 % dopuszczalnego dochodu określonego w ustawie. W skardze do Sądu J. K. zwrócił uwagę na trudną sytuację życiową, w której się znalazł. Oświadczył, że po potrąceniu kosztów związanych z pobytem w Domu Pomocy Społecznej pozostaje mu na życie kwota 364 zł. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 – ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) specjalny zasiłek celowy może być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania świadczeń. Jednak zgodnie z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej organ w ramach posiadanych środków musi w pierwszej kolejności kierować te środki do osób całkowicie pozbawionych dochodów i osób o najniższych dochodach. Skarżący jest mieszkańcem DPS i jest to również forma pomocy społecznej. Organy administracji orzekały w sprawie w oparciu o uznanie administracyjne. Ich obowiązkiem było więc rozważenie obu wskazanych w art. 7 k.p.a. interesów - słusznego interesu skarżącego i interesu społecznego. Zgodnie z fundamentalnym dla interpretacji tego przepisu wyrokiem NSA z 20 czerwca 1981 r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) przyjmuje się, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu. W rozpoznawanej sprawie organ II instancji wyczerpująco wykazał, dlaczego uznał poprawność przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego. Skarżący od kilku lat korzysta ze wsparcia udzielanego mu przez DPS, mimo, iż jego dochody przekraczają kryterium dochodowe określone w przepisach dotyczących pomocy społecznej. Okoliczność, że skarżący dopłaca kwotę 133 zł do pobytu w tym Domu nie ma znaczenia z punktu widzenia art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Trzeba bowiem przyjąć, iż zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Decyzje w sprawach z pomocy społecznej podejmuje organ, który uzależniony jest w swych rozstrzygnięciach przede wszystkim od rozmiarów posiadanych środków na pomoc społeczną. Jest faktem notoryjnym, iż środki te stale zostają zmniejszane, natomiast liczba podopiecznych Ośrodków zwiększa się. W tej sytuacji jest oczywiste, że szczupłość środków determinuje ich przyznawanie wyłącznie na najpilniejsze potrzeby. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.