II SA/Bd 72/09

26 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie WSA: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2009r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2008r. nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę IISA/ Bd 72/09 UZASADNIENIE Skarżąca K. K. w dniu [...] wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. o przyznanie świadczeń funduszu alimentacyjnego na rzecz jej trzech córek. Skarżąca wskazała, iż jej mąż wyjechał do USA i uchyla się od płacenia zasądzonych na rzecz dzieci alimentów, które wynoszą 2.400 zł miesięcznie. Skarżąca wskazała iż w dniu w roku 2007 ani ona, ani nikt z jej rodziny nie uzyskał żadnego dochodu niepodlegającego opodatkowaniu oraz, że jedyny dochód stanowiły dochody wskazane w zaświadczeniu z Urzędu Skarbowego. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] odmówił przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wskazując iż skarżąca dopiero w kwietniu 2008r. wystąpiła do Sądu o egzekucję świadczeń alimentacyjnych od męża, przyjmując iż oznacza to, że skarżąca w roku 2007 otrzymała całość należnych jej alimentów. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w dniu [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, iż zgodnie z załączonym do wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego oświadczeniem K. K. – w roku 2007 ani ona, ani nikt z członków jej rodziny nie uzyskał dochodu niepodlegającego opodatkowaniu. Wobec powyższego organ I instancji wliczając do dochodu rodziny roczną wysokość zasądzonych na rzecz jej dzieci alimentów powinien mieć dowód na to, iż K. K. oświadczyła nieprawdę co do tego, iż nie otrzymała w roku 2007 należnych jej córkom alimentów. Organ I instancji tymczasem przyjął, że skarżąca otrzymała całość należnych alimentów za rok 2007, co zostało potwierdzone w sposób pośredni przez samą skarżącą, bowiem dopiero w kwietniu 2008r. wystąpiła ona do Sądu Okręgowego we W. z wnioskiem o dochodzenie roszczeń alimentacyjnych. Uchylając decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż niezbędne jest przeprowadzenie przez ten organ dalszego postępowania dowodowego w sprawie. K. K. złożyła w dniu [...] w Samorządowym Kolegium Odwoławczym pismo noszące datę 27.12.2008r. zatytułowane "odwołanie" kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a odnoszące się wyraźnie do rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Sądowi powyższe pismo traktując je jako skargę i wniosło o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność jej wniesienia na tym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis ten wyraża zatem zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie środków zaskarżenia obejmuje zgodnie z art. 52 § 1 sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, jeżeli strona wniosła co prawda przewidziany ustawą środek zaskarżenia, ale nie poczekała na jego rozpoznanie przez organ administracji. Dopóki bowiem wniesiony przez nią środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. (por. orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. - I SA 2813/2003) Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję organu I instancji. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika bowiem, że jej przedmiotem jest próba wzruszenia decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o odmowie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji organu I instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności takiej skargi wobec podstawowego ustawowego wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a. obligującego do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poparciem dla powyższego stanowiska jest również dotychczasowe orzecznictwo dotyczące rozpatrywanej materii. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 stycznia 1997 r. (III ZP 5/96, OSNAPiUS 1997, nr 15, poz. 262), które zachowuje swoją aktualność pod rządem p.p.s.a., zakresem pojęcia "wyczerpanie środków zaskarżenia" (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) są objęte te sytuacje, w których strona wykorzystała przysługujące jej z przepisu ustawy środki odwoławcze, czyli skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do organu odwoławczego. Decyzja wydana przez organ odwoławczy jest zatem decyzją jest decyzją wydaną po wyczerpaniu środków odwoławczych i może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.