II SA/Bd 72/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie [...] w B. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] 2023 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (PINB) wstrzymał inwestorowi: Społce z.o.o. (inwestorowi/skarżącej spółce) budowę składu kruszywa składającego się z dwóch boksów do składowania materiałów sypkich (kruszywa do produkcji materiałów budowlanych) z płyt betonowych na słupach stalowych z posadzką z kostki brukowej o wymiarach: 1. [...] m – zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] położonej w C. w gm. T. należącej do inwestora, 2. [...] – zlokalizowanego w części na działce nr [...] i w części na działce nr [...], nienależącej do inwestora. Poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektów, oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji boksów, jak i o zasadach jej obliczania. W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał, że w dniu [...] 2022 r. podczas kontroli przeprowadzonej na terenie działek nr [...] stwierdzono trwającą realizację boksów do składowania kruszywa w ilości 2 sztuk. Przy boksie nr 1 wykonana jest ściana tylna z płyt betonowych i część ściany bocznej oraz wykonana posadzka z kostki brukowej, natomiast boks nr 2 posiada wykonaną w całości konstrukcję słupów stalowych ale bez wypełnienia płytami betonowymi i bez posadzki z kostki brukowej. Boksy są kontynuacją już istniejącego zespołu boksów zlokalizowanego na działce nr [...]. Organ przywołał, że budowę rozpoczęto w 2022 r., inwestorem jest spółka. Okazano m.in. projekt techniczny zasieków na kruszywo oraz zgłoszenie do Starosty budowy ogrodzenia z płyt betonowych na wysokość [...] m na działce nr [...] wraz z mapą sytuacyjną, na której naniesione zostało ogrodzenie w odległości po 3 m od granic z działkami nr [...] i rzut z góry ogrodzenia, gdzie wskazuje się wymiary ogrodzenia [...] Przywołano oświadczenie do protokołu obecnej przy kontroli pracownicy spółki, zgodnie z którym budowa odbywa się bez kierownika budowy oraz że ogrodzenie zostało przeznaczone na boksy do kruszywa. Organ opisał czynności przeprowadzone w postępowaniu, wskazując m.in., że kontrola przeprowadzona w dniu [...] 2023 r. wykazała kontynuowanie budowy przedmiotowych boksów, które uzyskały docelowe, podane na wstępie wymiary, oraz że w toku postępowania spółka uzyskała status właścicielski wskazanych działek sąsiednich, co miało opisany wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania. PINB stwierdził, że wskazane w przedłożonym projekcie ogrodzenie nie mogło zostać zrealizowane w zamierzonych wymiarach na działce nr [...], do której inwestor posiadał tytuł prawny, albowiem szerokość projektowanego ogrodzenia wraz z uwzględnieniem odległości granic działek sąsiednich (po 3 m) wynosi [...] m, zaś działka nr [...] ma szerokość [...] m. W ocenie organu inwestor z braku dysponowania działką nr [...] na cele budowlane próbował obejść prawo składając zgłoszenie budowy ogrodzenia. Organ wskazał, że inwestor przystąpił do budowy składu kruszywa – boksów na materiały sypkie/kruszywo bez wymaganego pozwolenia na budowę, co jest okolicznością bezsporną i co jednocześnie oznacza, że budowa prowadzona jest w warunkach samowoli budowlanej. Przywoławszy treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 21 oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 – dalej "p.b.") PINB wskazał, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z ogrodzeniem, ale z konstrukcją oporową do kruszywa w kształcie boksu, na co wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Powyższe w ocenie organu uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 48 ust. 1 p.b. Inwestor w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił brak zgodności pomiędzy treścią sentencji postanowienia, w której mowa o wstrzymaniu budowy składu kruszywa, składającego się z dwóch boksów, a treścią uzasadnienia postanowienia, w którym wskazano, że skład kruszywa składa się z czterech boksów. Zarzucono nienalezienie strony postępowania, której dotyczy wniosek, nie wskazując jednak o jaką osobę chodzi. Zakwestionowano zakwalifikowanie prac, jako skład kruszywa, nie wyjaśniając podstawy takiej kwalifikacji, ani definicji tego pojęcia. Wytknięto też brak wyjaśnienia dlaczego organ przyjął, że na działkach nr [...] znajduje się budowla.t Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), postanowieniem z dnia [...] 2023 r., nr [...], uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu, po przywołaniu dotychczasowego stanu sprawy, organ wskazał, że o ile PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji dwóch stwierdzonych na nieruchomości boksów do składowania kruszywa jako budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b., to zdaniem organu odwoławczego PINB powinien rozważyć rozpatrzenie składu kruszywa jako jednej inwestycji w zakresie wszystkich pobudowanych boksów na materiały o wym. [...] m na działce nr [...] (postępowanie prowadzone pod sygn. [...]) oraz przedmiotowych dwóch boksów – w części na działce nr [...] i w części na działce nr [...]. Jak wskazał WINB z akt sprawy wynika, że jest to jeden skład kruszywa, rozbudowywany przez tego samego inwestora na terenie dwóch nieruchomości w okresie od [...] 2022 r. do [...] 2022 r., przy czym utwardzenie na tych działkach wykonano w okresie od połowy [...] 2022 r. do [...] 2023 r. O charakterze opisanej w postanowieniu I instancji inwestycji jako części większego zamierzenia świadczy w ocenie WINB to, iż dwa przedmiotowe boksy są kolejnymi dobudowanymi do dwóch boksów wcześniej realizowanych na działce nr [...] (stanowiących przedmiot odrębnego postępowania legalizacyjnego), a co potwierdza też oświadczenie samego inwestora. Organ odwoławczy wytknął ponadto, że w sprawie nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz rozstrzygnięcia stronie postępowania – którą zgodnie z uproszczonym wypisem z ewidencji gruntów i budynków jest A. J. jako właściciel działki nr [...]. Organ przywołał, że o ile z akt wynika, iż PINB podejmował próby ustalenia adresu ww., to w sytuacji, gdy okazały się one bezowocne, a jednocześnie biorąc pod uwagę deklarowane przez inwestora posiadaniu aktu własności ziemi, PINB winien podjąć działania nakierowane na pozyskanie informacji od Starosty informacji co do podstawy danych dot. właścicieli działki nr [...], dysponowania aktem własności ziemi, ewentualnie winien zwrócić się do samego inwestora o okazanie tego aktu, a to wszystko z uwagi na możliwość nieujawnienia w księdze wieczystej zmiany właścicielskiej dokonanej w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Organ zwrócił uwagę na konieczność poczynienia podobnych ustaleń wobec użytkownika działki nr [...], a ponadto na konieczność ponownej analizy obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie w postaci działek [...] W skardze na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie wraz postanowieniem I instancji, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa procesowego w postaci: a) art. 6, 7, 8, 11, 12, 77, 80 i 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewyjaśnienie istoty sprawy oraz nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia, b) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że PINB winien rozważyć rozpatrzenie sprawy składu kruszywa jako jednej inwestycji składającej się z czterech boksów, podczas gdy nie zachodzą przesłanki do łącznego rozpoznania sprawy jako dotyczącej jednej inwestycji, oraz prawa materialnego w postaci: a) art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i 5 p.b. poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zastosowania tych przepisów, b) art. 3 pkt 1 i 3 p.b. poprzez uznanie, że boksy znajdujące się na działkach nr [...] stanowią jeden, połączony ze sobą funkcjonalnie obiekt budowlany służący składowaniu materiałów sypkich, na którego realizację potrzebne jest pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że bezpodstawne i w żaden sposób nieuzasadnione jest stanowisko organu, jakoby przedmiotowe boksy stanowiły obiekty budowlane, na których postawienie wymagane jest pozwolenie na budowę. Spółka wskazała, że w celu ustalenia powyższego nie przeprowadzono ekspertyzy, która rozwiałaby zaistniałą wątpliwość w tym przedmiocie. Podniosła, że nie zostało dostatecznie uzasadnione, dlaczego wszystkie cztery boksy należy traktować jako jedną inwestycję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z powyższego, podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. wystąpią wyłącznie wówczas, gdy naruszeniu przez pierwszą instancję przepisów postępowania towarzyszyć będą istotne luki w ustaleniach faktycznych ("a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"). Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1386/15, dostępny jw.). Przesłanką wydania decyzji kasacyjnej może być więc nie tylko stwierdzenie konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, lecz także naruszenie przy wydawaniu decyzji innych przepisów postępowania, o ile naruszenie takie wiąże się ze stwierdzeniem, że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Tożsame są zasady stosowania art. 138 § 2 k.p.a. wobec rozstrzygnięć organów administracyjnych w formie postanowień, na które służy zażalenie (art. 144 k.p.a.). Dla porządku wskazać też wypada, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastrzegają specjalny środek zaskarżenia w postaci "sprzeciwu od decyzji", jedynie do kasacyjnych decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tj. przepisy rozdziału 3a p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział jednak tego specjalnego środka zaskarżenia do postanowień kasacyjnych wydawanych w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2018 r., sygn. I OZ 130/18, dostępne jw.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie kasacyjne Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym uchylił on postanowienie PINB wydane w ramach postępowania legalizacyjnego prowadzonego względem inwestycji realizowanej na działce nr [...] i części działki nr [...] w miejscowości C., polegającej na budowie dwóch boksów do składowania materiałów sypkich (kruszywa do produkcji materiałów budowlanych) z płyt betonowych na słupach stalowych z posadzką z kostki brukowej. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. (publ. jak wcześniej wskazano), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstaw uchylenia postanowienia I instancji organ odwoławczy dopatrzył się przede wszystkim w nieuzasadnionym wyodrębnieniu postępowania dotyczącego dwóch boksów realizowanych na działce [...] z trwającego postępowania dotyczącego dwóch boksów pobudowanych już na działce nr [...], prowadzonego pod sygnaturą [...]. Po drugie organ odwoławczy zwrócił uwagę na pozbawienie możliwości udziału w sprawie wszystkich stron postępowania i związaną z tym niewyjaśnioną kwestię właścicielską działki nr 239 oraz działki nr [...]. Ponadto zaznaczono, że ponownej analizy wymaga określenie obszaru oddziaływania inwestycji, a to z uwagi na objęcie nim działek nr [...], co budzi wątpliwości WINB. Sąd potwierdza, że zasadnym było przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wyartykułowanych przez WINB wskazówek. Sąd podziela stanowisko, że nie znajduje racjonalnego uzasadnienia prowadzenie kilku postępowań legalizacyjnych w stosunku do oddzielnych grup obiektów (tutaj: dwóch grup składających się dwóch boksów do składowania kruszywa) w sytuacji, gdy okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że realizowane one są w ramach jednego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazać należy, że postępowanie legalizacyjne prowadzone jest w celu doprowadzenia do zgodności z prawem całej samowolnie realizowanej inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę. Stanowisko powyższe potwierdza treść art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze p.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a skoro tak, to i inwestycja prowadzona samowolnie bez uzyskania takiego pozwolenia powinna podlegać postępowaniu legalizacyjnemu w swej całości. Przepisy p.b. nie wykluczają co prawda etapowania inwestycji i uzyskiwania dla każdego etapu oddzielnego pozwolenia, jednak możliwość ta dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (art. 33 ust. 1 zdanie drugie p.b.). Tymczasem z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że boksy stanowiące przedmiot postępowania o sygn. PINB.450.9.2023.AT zostały dobudowane do istniejących już boksów na działce nr [...], które objęte są postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym pod sygnaturą [...]. Powołać należy w tym miejscu ustalenia z kontroli przeprowadzonej na nieruchomości w dniu [...] 2022 r. (protokół – k. 4 akt adm.), gdzie wskazano, iż na działkach nr [...] stwierdzono budowę dwóch boksów dobudowywanych do już istniejących boksów na działce nr [...], przy czym ze względu na tę dobudowę ścianę boczną boksu nr 1 stanowi ściana boksu istniejącego. Ze szkiców sytuacyjnych załączonych do protokołu wynika, że boksy nr 1 i 2 (dobudowane) również dzielą tę samą ścianę (k. 6 akt adm.). Uznać należy zatem, że wszystkie cztery boksy stanowią całość użytkową, są obiektami powiązanymi ze sobą konstrukcyjnie i pełnią tę samą funkcję – służą składowaniu kruszywa. Inwestycja stanowiąca użytkową całość i zmieniająca sposób zagospodarowania terenu, powinna być realizowana w oparciu o jedno pozwolenie na budowę, a jej realizowanie bez takiego pozwolenia winno być objęte jednym postępowaniem legalizacyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 843/21 – dostępny jw.). W całości podzielić należy także rozważania dotyczące konieczności dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do prawa dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi na cele budowlane w sytuacji, gdy strona postępowania podnosi, iż dysponuje aktem własności ziemi wydanym w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1971 r., nr 27, poz. 250), a to z uwagi na decydujące znaczenie powyższego dla ustalenia, kto jest właścicielem działki nr [...], na której częściowo realizowana jest inwestycja. Wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej stwierdza nabycie nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz orzeka o przekazaniu nieruchomości na własność dotychczasowego posiadacza zależnego w drodze wydania aktu własności ziemi, zwanego dalej "decyzją". Należy zweryfikować wespół z odpowiednimi organami oraz inwestorem, czy powoływany przez inwestora akt własności ziemi w istocie istnieje, jaka jest jego treść, i czy może on stanowić podstawę do odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej (lub jej założenia, zauważyć bowiem należy, że brak jest numeru KW w wypisie z ewidencji gruntów dla działki nr [...] – k. 16 akt adm.). Jeżeli okaże się, że inwestor dysponuje tytułem do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, problem przekroczenia prawa własności przestanie istnieć. W sytuacji jednak, gdy okaże się, że inwestycję zrealizowano w części na nieruchomości, do której inwestor nie miał tytułu do dysponowania nią na cele budowlane, legalizacja będzie możliwa tylko po uzyskaniu tego tytułu albo po dokonaniu rozbiórki części inwestycji znajdującej się na działce, do której inwestor nie posiada tytułu dysponowania na cele budowlane. Powiązana z powyższym kwestia pominięcia strony postępowania – właściciela działki nr [...] wynikającego z danych ewidencji gruntów i budynków – jest w sprawie na tym etapie wtórna, jednak i tutaj należy podzielić stanowisko, że brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, poprzez doręczanie jej pism procesowych, stanowi o wadzie prawnej rozstrzygnięcia kończącego takiego postępowanie. Sąd podziela wreszcie stanowisko WINB, że ponownej ocenie organu I instancji winno podlegać to, które z nieruchomości sąsiednich objęte są obszarem oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. kiedy w ustawie mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. VII SA/Wa 1267/11, dostępny jw.). Obszarem takim może być objęta nieruchomość niesąsiadująca bezpośrednio z terenem inwestycji, ale i fakt bezpośredniego sąsiedztwa nie jest decydujący dla uznania, że taka nieruchomość winna zostać objęta obszarem oddziaływania inwestycji. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia I instancji nie wynika, by PINB komentowaną kwestię przeanalizował, co prawidłowo wytknął WINB. W odniesieniu do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Co do prawidłowości zidentyfikowania podstaw uchylenia rozstrzygnięcia I instancji Sąd wypowiedział się powyżej. Co się zaś tyczy prawidłowości kwalifikacji wykonanych boksów jako obiektów budowlanych, na których wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, pełną aktualność zachowują rozważania Sądu poczynione w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2023 r., sygn. II SA/Bd 346/23 (dostępny jw.), wydanego zresztą w sprawie zainicjowanej przez tego samego skarżącego w sprawie o analogicznych okolicznościach. Prawidłowa jest kwalifikacja ujawnionego na nieruchomości nr [...] w części - nr [...] składu kruszywa jako obiektu budowalnego (budowli) stanowiącego całość techniczno-użytkową przeznaczoną do składowania materiałów sypkich wykorzystywanych do produkcji budowlanej. Obiekt ten został wzniesiony za pomocą materiałów budowlanych – płyt betonowych na słupach stalowych wraz z przegrodami betonowymi oddzielającymi poszczególne przestrzenie na materiały sypkie, z utwardzonym podłożem - tworzącymi "boksy" na te materiały. Zespół tych boksów tworzy budowlę określaną mianem składu kruszywa – poszczególne boksy wraz z instalacjami składają się na trwale połączoną z gruntem całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów p.b. O całości techniczno-użytkowej w przypadku tego składu świadczy niewątpliwy związek funkcjonalny obiektu, nakierowany na realizację podstawowego zadania polegającego na magazynowaniu kruszywa wykorzystywanego potem do produkcji materiałów budowlanych w firmie inwestora. Przedmiotowy obiekt budowlany służy segregacji poszczególnych składowanych materiałów sypkich w sposób zabezpieczający je przed zmieszaniem między sobą, efektywnemu rozładunkowi i załadunkowi tych materiałów, zapewnieniu łatwego dostępu pojazdów dostarczających i wybierających te materiały. Jako taki obiekt ten wpisuje się w otwarty katalog budowli niebędących budynkami lub obiektami małej architektury, zawarty w art. 3 pkt 3 p.b. Wykonanie budowli w postaci składu kruszywa, jako nieujętej w katalogu art. 29 ust. 1 i 2 p.b., wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie nie jest zaś sporne, że przedmiotowy skład kruszywa wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Świadczy to o dopuszczeniu się przez inwestora samowoli budowlanej i co uzasadniało podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił wniesioną skargę, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a.