II SA/Bd 721/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Piotra S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania za czasowo niezdolnego do odbycia służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 721/04 UZASADNIENIE Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Kołobrzegu orzeczeniem z dnia [...] 2004 r. nr [...], po rozpoznaniu u Piotra S. zaburzeń psychicznych oraz ostrego zespołu dezaptacyjnego (§68 pkt 2 i §67 pkt 1 Załącznika nr 1 do wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej) uznała go za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres 12-u miesięcy i przyznała mu kategorię zdrowia "B". Ponadto Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska wskazała, że schorzenie nie pozostawało w związku przyczynowym ze służbą wojskową, ponieważ uwarunkowane było osobniczo, wewnątrzustrojowo, a krótkotrwała służba wojskowa nie miała wpływu na powstanie zaburzeń psychicznych. Skarżący złożył odwołanie od tego orzeczenia wnosząc o przyjęcie, iż powstałe u niego schorzenie pozostawało w związku przyczynowym ze służbą wojskową. Wskazał, że nigdy wcześniej nie miał kłopotów ze zdrowiem psychicznym i dopiero w wojsku nie mógł opanować swojej psychiki. Nie mógł sprostać psychicznie wszystkim nowym obowiązkom i dyscyplinie wojskowej. Zdaniem Piotra S. szczególne właściwości służby wojskowej musiały wywołać u niego chorobę psychiczną. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedstawiona dokumentacja służbowa i lekarska, a także charakter stwierdzonych zaburzeń psychicznych nie dały podstaw do uznania związku zachorowania ze służbą wojskową. Zdaniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. fakt wystąpienia zaburzeń w czasie służby wojskowej nie był równoznaczny z jego związkiem, a kryteria, które stanowiły dla komisji lekarskiej podstawę do orzekania w tym względzie nie były w tym przypadku spełnione. Schorzenie rozpoznane we wskazanej decyzji miało podłoże wewnątrzustrojowe i samo wcielenie do służby wojskowej nie mogło stanowić przesłanek do uznania związku jego istnienia z tą służbą. Piotr S. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący wskazał ponadto, iż jego zdaniem powinien zostać uznany za całkowicie niezdolnego do służby wojskowej z uwagi na stan zdrowia. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie za art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami skarżącego, związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 133 §1 wskazanej wyżej ustawy sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i przedstawionych mu akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, ponieważ brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu pierwszej instancji. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia, gdyż w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. organ odwoławczy ma obowiązek ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. 156 §1 pkt 2 kpa skutkowałoby to nieważnością decyzji organu II instancji. Brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącemu orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 §1 pkt 1lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.