II SA/Bd 729/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia prawnie obowiązujących granic działki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia [...] Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokat [...] 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. G. N. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. (nr [...]), którą Burmistrz odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. (nr [...]) zatwierdzającą jako prawnie obowiązujące granice działek oznaczonych numerami [...], położonych w Ż. Zaskarżoną decyzję poprzedziło następujące postępowanie: Naczelnik Miasta i Gminy [...] (działający m.in. na podstawnie Zarządzenia Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] października 1984 r. w sprawie przekazania uprawnień z zakresu geodezji i gospodarki gruntami) postanowieniem z dnia [...] listopada 1988 r. (nr [...]) wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące zewnętrznych granic działek położonych w Ż., oznaczonych numerami [...] – stanowiących własność G. N., nr [...] – stanowiących własność E. K. oraz nr [...] stanowiącej własność F. G. (k. 2 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] marca 1989 r. (nr [...]) Naczelnik Miasta i Gminy [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 53, poz. 298), art. 153 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93; z późn. zm.) oraz Zarządzenia nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] października 1984 r. w sprawie przekazania uprawnień z zakresu geodezji i gospodarki gruntami – orzekł o zatwierdzeniu jako prawnie obowiązujących granic i znaków granicznych opisanych w protokole granicznym z dnia [...] listopada 1988 r., w toku przeprowadzonej we wsi Ż., działki [...], gmina [...], rozprawy granicznej oraz uwidocznionych w dowodach pomiarowych (k-15 akt administracyjnych). W tym samym czasie w związku z nieruchomościami we wsi Ż. toczyło się inne postępowanie, w wyniku, którego Naczelnik Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 1989 r., nr [...] (k. 21 akt administracyjnych oraz k. 49 akt sprawy prowadzonej przez tutejszy Sąd pod sygn. II SA/Bd 424/06), na podstawie art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99; z późn. zm.), § 11 i 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, rozgraniczania i podziału nieruchomości (Dz. U. Nr 47, poz. 238; z późn. zm.) oraz Zarządzenia nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] października 1984 r. w sprawie powierzenia Naczelnikowi Miasta i Gminy [...] uprawnień z zakresu geodezji i gospodarki gruntami – zatwierdził projekt podziału nieruchomości (w tym stanowiących własność G. N. działki nr [...] i innej, o nieczytelnym numerze) pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. W wyniku odwołania m.in. skarżącej G. N., Urząd Wojewódzki w [...] decyzją z dnia [...] marca 1989 r. nr [...] (k. 19 akt administracyjnych) uchylił w części decyzję Naczelnika Miasta i Gminy [...] w przedmiocie projektu podziału nieruchomości położonych we wsi Ż. pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne (wskazując jednakże, iż jest to decyzja z dnia [...] lutego 1989 r.). Ponieważ uchylenie nie dotyczyło tej części decyzji Naczelnika, którą kwestionowała skarżąca, wniosła ona na decyzję Urzędu Wojewódzkiego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...]. Urząd Wojewódzki uwzględnił skargę G. N. i decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r. (numer nieczytelny - k. 24 akt administracyjnych) uchylił swoją decyzję z dnia [...] marca 1989 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] w części dotyczącej zatwierdzenia podziału działki nr [...] będącej własnością skarżącej. W dniu [...] października 2005 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 1988 r. Nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonej we wsi Ż., gmina [...], oznaczonej jako działki nr [...]. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2005 r. Skutkiem skargi wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2006 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005. oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż Kolegium z dnia 7 października 2005 r. (k. 58 akt administracyjnych). W ocenie Sądu Kolegium zbyt pochopnie uznało, że wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2005 r. zawiera żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1989 r. Nr G.8416/22/89 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonej we wsi Żalno, gmina Kęsowo, oznaczonej jako działki nr [...]. We wskazanym wniosku skarżąca domagała się uchylenia decyzji z 1989 r. wskazując przesłanki wynikające z art. 156 pkt 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W tej sytuacji organ nie powinien sam dokonywać kwalifikacji trybu postępowania w sprawie wzruszenia decyzji z dnia 14 marca 1989 r., lecz wezwać stronę o wskazanie trybu, który należy zastosować. Nadto zdaniem Sądu wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zawierał istotne informacje dla organu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżąca podniosła, iż sprawa oceny legalności zaskarżonych decyzji została skierowana do sądu na skutek skargi wniesionej przez nią do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...] za pośrednictwem Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Skarżąca kserokopię skargi wymienia jako załącznik do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jednakże dokumentu takiego Sąd w aktach administracyjnych nie odnalazł. W toku dalszego postępowania, po uzyskaniu odpowiedzi pełnomocnika skarżącej (z dnia [...] sierpnia 2007 r.), iż jej wolą jest prowadzenia sprawy w trybie wznowienia postępowania – Kolegium przekazało sprawę do załatwienia według właściwości Burmistrzowi [...]. Następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Burmistrz [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. (nr [...]) zatwierdzającą jako prawnie obowiązujące granice działek oznaczonych numerami [...], położonych w Ż. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, iż skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 1989 r. zarzucając, iż bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Skarżąca nie zachowała jednakże jednomiesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.), liczonego od dnia kiedy dowiedziała się o decyzji. Burmistrz ustalił, iż "choć z akt sprawy wynika, że już co najmniej w 2003 r. stronie była znana decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] (...) z dnia [...] czerwca 1989 r., to z całą pewnością G. N. wiedziała o w/w decyzji w 2004 r.". Wtedy to zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji. Wniosek ten został negatywnie rozpatrzony przez Wójta z uwagi na upływ 14 lat od daty wydania decyzji. Ze złożonego wówczas wniosku (pisma z dnia [...] stycznia 2004 r.) wynika, że skarżąca zapoznała się z aktami sprawy i znana jej była przedmiotowa decyzja. Wobec tego Burmistrz [...] uznał, iż wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony po 3 latach od dnia kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji, tj. z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. Ponadto organ pierwszej instancji podniósł, że w świetle art. 146 § 1 k.p.a. nie jest możliwe uchylenie decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat. Tymczasem w przedmiotowej sprawie od wydania decyzji ostatecznej upłynęło 19 lat. W odwołaniu skarżąca podniosła, iż organ nie wziął pod uwagę, iż sprawa toczy się od dawna i organy wydawały decyzje odmawiające wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącej o braku przedawnienia świadczy także wyrok WSA w [...] z dnia 30 sierpnia 2006 r. Należy wobec tego przyjąć, że wniosek o wznowienie, tyle że wyrażony w innej formie, został złożony w roku 1989 i dotychczas nie został właściwie rozpoznany. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...]. Kolegium ustaliło, że skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 1989 r. w dniu [...] czerwca 2005 r. Jak wynika jednakże bezspornie z akt sprawy o tej decyzji skarżąca wiedziała już w 2003 r. Nie został zatem zachowany jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom skarżącej kwestia wznowienia postępowania nie była nigdy wcześniej przedmiotem rozpoznania ani Burmistrza [...], ani Kolegium tj. organów właściwych w sprawie. Natomiast decyzje uchylone wyrokiem WSA w [...] dotyczyły postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności, a nie w trybie wznowienia. Nie znajduje także potwierdzenia w aktach sprawy stwierdzenie, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony był, tyle że w innej formie, już w roku 1989. W tym roku skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 1989 r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonych w Ż. (w tym nieruchomość skarżącej) pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. Była to inna decyzja niż ta, której uchylenia obecnie domaga się skarżąca. Mimo że oba postępowania, w których zapadły ww. decyzje, dotyczą tej samej nieruchomości, zdaniem Kolegium nie można przyjąć, że odwołanie złożone od decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości było jednocześnie wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości. W skardze do sądu administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. G. N. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2008 r. Skarżąca zarzuciła organowi, iż nie uwzględnił treści wyroku WSA w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., w szczególności odnośnie zwrócenia uwagi na informacje dotyczące jej skargi do NSA Oddziału Zamiejscowego w [...]. Skarga ta, z dnia [...] października 1989 r., była złożona za pośrednictwem Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Skarżąca podniosła również, iż nieprawdą jest jakoby o decyzji z [...] marca 1989 r. nr [...] wiedziała już w roku 2003. Wiedzę o tej decyzji miała już w roku jej wydania i złożyła od niej odwołanie do Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] marca 1989 r. Nr [...]. Twierdzenie Kolegium, iż termin na złożenie tego odwołania nie został dotrzymany, jest błędny. Skarżąca podniosła ponadto, że w roku 2003 w okresie od maja do września przebywała poza krajem. W tym czasie jej sąsiad zlecił geodecie pomiary i odszukanie znaków granicznych w oparciu o protokół graniczny z [...] listopada 1988 r. i decyzję z [...] marca 1989 r., w wyniku czego doszło do powiększenia jego nieruchomości kosztem nieruchomości skarżącej. Dopiero po powrocie do kraju pod koniec września 2003 r. skarżąca dowiedziała się o pracach geodezyjnych i o decyzji z [...] marca 1989 r., która była podstawą tych prac. Reagując na tą sytuację skarżąca złożyła wniosek do Sądu Rejonowego w [...] o dokonanie rozgraniczenia, jednakże postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. Sąd jej wniosek odrzucił. Zwracała się także o rozgraniczenie do Wójta Gminy [...] (pismo z dnia [...] października 2004 r.). Wójt odpowiedział pismem z dnia [...] października 2004 r., które jednakże w opinii skarżącej nie było decyzją odmowną, ale zwykłym pismem informacyjnym. Skarżąca podniosła, iż zwracała się także do Wójta Gminy [...] o rozgraniczenie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (pismo z 16 stycznia 2004 r.), jednakże także wtedy spotkała się z odmową (pismo Wójta z dnia [...] stycznia 2004 r.). Była to jedna z wielu odpowiedzi Wójta na jej wnioski o wznowienie postępowania (m.in. na wniosek z [...] października 2004 r.). Z podobnymi wnioskami (m.in. z dnia [...] lutego 2005 r.) zwracała się do Burmistrza [...], który jednakże uznawał się za organ niewłaściwy i przekazywał sprawę Wójtowi Gminy [...]. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Burmistrz [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r., podczas kiedy ona wnosiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 1989 r. Odnośnie postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 1989 r. skarżąca zarzuciła, iż nigdy nie otrzymała powiadomienia o rozprawie granicznej z [...] listopada 1988 r. Nie podpisała tego protokołu rozprawy i jego treść nie była jej znana aż do września 2003 r. Na powiadomienie o rozprawie granicznej widnieje wprawdzie nazwisko i imię córki skarżącej, jednakże w tym czasie miała ona 11 lat i leczyła się neurologicznie. Odnosząc się do twierdzenia organu, iż o decyzji z dnia [...] marca 1989 r. wiedziała w roku 2003 skarżąca podniosła, że składała od niej odwołania w marcu, czerwcu i październiku 1989 r., z czego dwa ostatnie – za pośrednictwem Dyrektora Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 1989 r. Naczelnik Miasta i Gminy [...] powiadomił ją, że cała dokumentacja i postępowanie formalnoprawne zmierzające do pozyskania jej gruntów została przekazana Naczelnikowi Gminy w [...]. Skarżąca podniosła, iż jej skarga nigdy nie została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na temat przekazania dokumentów Naczelnikowi Gminy [...] nic jej nie wiadomo. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podniósł, że powoływany przez skarżącą wyrok WSA w [...] z dnia 30 sierpnia 2006 r. dotyczył decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a nie postępowania wznowieniowego. Za niezasadny organ uznał także zarzut dotyczący wniesienia skargi do NSA O/Z w [...] z pośrednictwem Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Skarga ta dotyczyła bowiem postępowania podziałowego prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...] kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami, a sprawa prowadzona obecnie przez Kolegium dotyczy zupełnie innego postępowania, zakończonego decyzją wydaną w oparciu o przepisy dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Wskazana przez skarżącą skarga do NSA O/Z w Gdańsku nie była przekazana do tego Sądu, gdyż w trybie obowiązującego ówcześnie art. 200 § 2 k.p.a. została uwzględniona przez organ tj. Naczelnika Miasta i Gminy [...], który uchylił decyzję z dnia [...] lutego 1989 r. w części dotyczącej podziału działki skarżącej (nr 81). Kwestia podziału działki nr [...] (który nie doszedł do skutku) nie ma jednak żadnego wpływu na ustalenie zewnętrznych granic działki. Nie ma zatem związku pomiędzy tymi dwoma postępowaniami. Na rozprawie skarżąca uzupełniając skargę podniosła, iż jej córka w roku 1988 z powodu choroby nie była w stanie podpisać się. Podtrzymała także swoje twierdzenia odnośnie wyjazdu zagranicznego w roku 2003. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż słusznie Kolegium wskazuje, iż należy dokonać rozróżnienia dwóch odrębnych postępowań, które dotyczyły nieruchomości skarżącej położonej w Ż.: – postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, – postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości (pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne). Każde ze wskazanych postępowań zostało zakończone inną decyzją administracyjną. Obecnie kontroli Sądu poddana została sprawa dotycząca wznowienia postępowania w pierwszej ze wskazanych spraw. Chybione są zatem te zarzuty skarżącej, gdzie odwołuje się ona do swoich działań i wypowiedzi organów (np. zawartych w decyzji Urzędu Wojewódzkiego z [...] marca 1989 r. Nr [...]), które dotyczą nie sprawy rozgraniczenia nieruchomości, ale sprawy podziału nieruchomości. Przedwcześnie w skardze do sądu administracyjnego skarżąca podnosi zarzuty dotyczące konkretnych okoliczności wskazujących na brak zapewnienia jej udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym. Zarzuty te organy mogą rozpatrzyć dopiero po wszczęciu postępowania wznowieniowego (tj. postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną). W sprawie poddanej kontroli Sądu zarzuty te przez organy nie mogły być rozpatrywane, gdyż odmówiły one wszczęcia postępowania wznowieniowego. Na obecnym etapie działania organów administracji istotne jest zatem nie to, czy rzeczywiście skarżąca została pozbawiona udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym, ale czy skarżąca dopełniła warunków niezbędnych do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Konkretnie problemem jest czy skarżąca stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. w związku z art. 148 § 2 k.p.a złożyła wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny braku zapewnienia jej czynnego udziału w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) w terminie jednego miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o ostatecznej decyzji w przedmiocie rozgraniczenia jej nieruchomości. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie organów w tej kwestii zostało dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż akta sprawy przedstawione Sądowi są niewątpliwie niepełne – brak w nich bowiem wniosku skarżącej o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2005 r. Zamiast tegoż wniosku w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2004 r. (k. 28 akt administracyjnych). Wniosek ten został wprawdzie skierowany do organu niewłaściwego tj. Wójta Gminy [...], tym niemniej na mocy art. 65 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia tegoż wniosku) niewłaściwy w sprawie organ administracji miał obowiązek przekazania wniosku organowi właściwemu, a dla zachowania terminu na wniesienie wniosku wystarczające jest jego wniesienie w prawnie nakazanym terminie organowi niewłaściwemu (art. 65 § 2 k.p.a.). W aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących, czy i jaką decyzją administracyjną została zakończona sprawa o wznowienie postępowania z wniosku z dnia [...] stycznia 2004 r. W aktach jest tylko pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. (k. 29), w której Wójta wypowiada opinię w sprawie wniosku skarżącej. Rozpatrzenie tej okoliczności jest istotne w sprawie. Jeżeli bowiem w wyniku wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2004 r. zapadła decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania wznowieniowego (wcześniejsza niż wydane w przedmiotowej sprawie), to obecnie skarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza byłyby obarczone wadą nieważności jako decyzje wydane w sprawie zakończonej już inną ostateczną decyzją administracyjną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Jeżeli zaś takiej decyzji nie było – należałoby uznać, iż w istocie postępowanie wznowieniowe ma swój początek nie w momencie złożenia wniosku z dnia 2 czerwca 2005 r. (sprecyzowanego przez pełnomocnika skarżącej pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r.), ale z momentem złożenia wniosku z dnia [...] stycznia 2004 r., który był nadal popierany poprzez złożenie wniosku z dnia [...] czerwca 2005 r. Tym samym zachowanie terminu miesięcznego, o którym mowa w art. 148 k.p.a. należałoby zbadać w stosunku do wniosku z [...] stycznia 2004 r. Co więcej w aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...] – 1 (druga cyfra nieczytelna) /89, którym Naczelnik odpowiada skarżącej na jej pismo "dotyczące zewnętrznych granic działki położonej w Ż.". Wprawdzie treścią dalszej wypowiedzi Naczelnika jest informacja nie o decyzji dotyczącej zewnętrznych granicach działki, ale podziału działki, tym niemniej wskazany pierwszy fragment wypowiedzi organu rodzi wątpliwość, czy skarżąca w roku 1989 faktycznie nie złożyła pisma kwestionującego prawidłowość wyznaczenia zewnętrznych granic działek stanowiących jej nieruchomość w toku postępowania rozgraniczeniowego. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie dają odpowiedzi na tą wątpliwość, w szczególności brak jest pism skarżącej z roku 1989, kwestionujących postępowanie organów administracji względem jej nieruchomości. W tej kwestii brak także wypowiedzi w zapadłych w sprawie decyzjach Burmistrza i Kolegium. Powyższe prowadzi do wniosku, iż organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia ciążącego na nich z mocy art. 7 i 77 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, iż skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania wcześniej niż [...] czerwca 2005 r. i z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Ponadto należy wytknąć organom administracji obu instancji, iż ustalenie jakoby skarżąca "bezspornie" dowiedziała się o decyzji w przedmiocie rozgraniczenia w roku 2003 r. nie zostało poparte wskazaniem konkretnej wypowiedzi skarżącej oraz konkretnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Takie uzasadnienie stanowisko organu nie spełnia wymogu art. 107 § 3 k.p.a., brak bowiem wymaganego przez ten przepis wskazania dowodu na podstawie którego organ dokonał ustalenia faktycznego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm., zwanej "p.p.s.a.") należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. O kosztach (pkt 3 wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.).