II SA/Bd 730/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Asesor WSA: Ireneusz Fornalik Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 09 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi S. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rekultywacji gruntów oddala skargę. II SA/Bd 730/04 Uzasadnienie Decyzją z [...] Starosta M. na podstawie art. 5 i art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznał rekultywację [...] ha gruntu pochodzenia mineralnego, na działce nr [...], położonej w miejscowości Ż., gm. M., za zakończoną z dniem [...]. Od decyzji Starosty M. odwołał się A. G., zarzucając, iż przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie nieprawdziwych i niekompletnych dokumentów. Jako współwłaściciel, od 4 lutego 2002 r. do grudnia 2003 r., wielokrotnie zgłaszał Staroście Powiatowemu fakt źle wykonanej rekultywacji na działce nr [...] oraz braku obiektywnej oceny wykonanych prac. Ponadto A. G. podniósł, że składał wniosek o powołanie komisji z udziałem wszystkich stron postępowania, aby ocenić stan faktyczny nieruchomości. Zarzuca również, że niniejszy wniosek nie został uwzględniony przez organ. Decyzją z [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu niniejszego orzeczenia stwierdzono, iż celem każdego postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe tylko wtedy, gdy organ administracji publicznej, zgodnie z art. 7 Kpa, w toku postępowania podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto z zasady prawnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 Kpa wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wskazano ponadto, że decyzja Starosty M. została ponadto wydana z naruszeniem art. 89 § 1 i 2 Kpa, który nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy przyspieszy to lub uprości toczone postępowanie. Organ podniósł również, że decyzja o uznaniu rekultywacji za zakończoną, została wydana pomimo zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w sprawie pozytywnej opinii i uznania za zakończoną rekultywacji działki numer [...], położonej w Ż., gmina M. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych taka opinia jest niezbędna do wydania decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła strona postępowania administracyjnego S. w W. zarzucając naruszenie przepisu art. 6, art. 7 i art. 77, art. 8, art. 138 § 2 oraz art. 89 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołało się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinna odpowiadać decyzja. Podstawowe elementy składowe, które powinna posiadać każda decyzja, określone zostały w art. 107 § 1 k.p.a. Brak w decyzji jednych świadczy o wadliwości wydanej decyzji, brak zaś innych wyklucza traktowanie pisma jako decyzji. Ponadto zgodnie z art. 107 § 2 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne składniki, które powinna zawierać decyzja. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja kasacyjna. Podstawę prawną stanowi przepis art. 138 § 2 kpa. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub części. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 kpa w związku z art. 61 § 4 kpa przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego w kwestii wadliwości postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest prawidłowe. Postępowanie tego organu było dotknięte wadami, a w szczególności z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa. W obowiązującym stanie prawnym tzw. uznanie administracyjne utraciło swój dotychczasowy charakter. Zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest obecnie ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 i innych przepisach k.p.a. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany - zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia określonych w art. 77 Kpa czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wskazał wady postępowania tego organu i uzasadnił potrzebę ponownego właściwego postępowania. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.