II SA/Bd 732/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 3 października 2006r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. SA/Bd 732/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał skarżącemu K. A. rozbiórkę będącego w budowie budynku gospodarczo – garażowego usytuowanego na działce nr [...] przy ulicy W. w W. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż na wskazanej działce, w miejscu byłej stodoły o konstrukcji drewnianej znajduje się będący w budowie murowany budynek gospodarczo - garażowy o wymiarach 13,80 x 7,53. Budynek posiada betonowe ławy fundamentowe, ściany fundamentowe częściowo wylewane na mokro z betonu i murowane z kostki betonowej oraz ściany nadziemia z bloczków gazobetonowych o grubości 24cm. Dach jednospadowy ze spadkiem na teren skarżącego, którego konstrukcja jest stalowa, pokryta blachą trapezową. Ponadto, w budynku osadzone są jedne wrota garażowe oraz 2 okna PVC. Stwierdzono brak instalacji. Z oświadczenia skarżącego złożonego w trakcie kontroli wynikało, iż roboty budowlane (wykopy) rozpoczęte zostały w marcu 2005r. Ustalono, że budynek jest realizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę co stanowi naruszenie przepisów Prawa budowlanego w szczególności art. 28 ust. 1, w myśl którego "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31". Zgodnie z dostarczonym przez Skarżącego Zaświadczeniem Burmistrza W. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej i usług przy ulicy W. (działka nr [...]) - Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] 2001 r. oraz zmianą do w/w miejscowego planu Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] 2002r. wprowadzono obowiązek rozbiórki istniejących obiektów gospodarczych usytuowanych wzdłuż działki nr [...] w W., a teren przeznaczono pod komunikację publiczną, drogę dojazdową, dla której ustalono szerokość w liniach rozgraniczających 8,00 m. Zatem zgodnie z planem, budynek gospodarczo - garażowy realizowany przez skarżącego na działce nr 376 przy granicy z działką nr [...] jest budowany na terenie przeznaczonym w planie pod drogę oraz bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ uznał zatem, iż ma zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi: "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ustępu 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Nie jest możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej niezgodnej z ustaleniami planu miejscowego, co ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego o zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro budowa jest prowadzona bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, należy zastosować art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Skarżący przyznał, iż wybudował budynek bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stwierdził, że nie miał świadomości konieczności jego uzyskania ponieważ przedmiotowy budynek budował na miejscu starej budowli, jaką była drewniana stodoła. Wyjaśnił także, że kontynuował roboty rozpoczęte przez ojca, które miały na celu wyremontowanie istniejącego budynku, jednakże przerodziły się w nową inwestycję co doprowadziło do naruszenia prawa. Skarżący podkreślił, iż zamierzał zalegalizować samowolę budowlaną, ponieść wszelkie związane z tym opłaty i kary, lecz na dzień wydania decyzji nie jest to możliwe z uwagi na to, że budowla jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym na tym terenie przewidziana jest droga. Zdaniem K. A. dokonanie zmian planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwe, ponieważ droga ta nie jest przeznaczona pod komunikację publiczną i przechodzi przez działkę stanowiącą własność skarżącego. Wcześniejsza zmiana planu nastąpiła w 2001r. na wniosek jego ojca, który zamierzał przeznaczyć działki na sprzedaż pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a przedmiotowa droga o szerokości 8 m miała być drogą dojazdową dla przyszłych użytkowników – właścicieli działek. Do sprzedaży nie doszło. K. A. stał się natomiast właścicielem działki [...] i zamierzał przeznaczyć ją na cele turystyczne, dokonał także scalenia działek w związku z czym droga stała się niepotrzebna. Skarżący podniósł, iż wystąpił ze stosownym wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wykreślenie drogi, na której wybudowany jest budynek gospodarczo – garażowy, jednakże działania te wymagają czasu, a podjecie stosownej uchwały przez radę Miejską w W. nie jest w jego gestii. Decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że właściwie udokumentowano, iż budynek gospodarczo - garażowy budowany jest, bez wymaganej przepisami prawa, ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, budowany on jest niezgodnie z ustaleniami prawa miejscowego jakim jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego nie istnieje prawna możliwość zalegalizowania powstałej samowoli budowlanej. Wystąpienie skarżącego o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest nową okolicznością, ani przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę wnosząc o jej uchylenie. Podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ nie budzą kontrowersji. Budynek gospodarczo – garażowy realizowany jest w warunkach samowoli budowlanej. Budowa została rozpoczęta w okresie obowiązywania ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Problematyczna okazała się sprawa legalizacji obiektu. Zgodnie z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego organ nakazuje rozbiórkę obiektu będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. Jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor wypełni obowiązki przewidziane przepisami prawa, w tym przedłoży stosowne dokumenty, możliwe jest uzyskanie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 48 i 49 prawa budowlanego). Z przedłożonego zaświadczenia Burmistrza W. wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren na którym powstaje obiekt przeznaczony jest pod komunikację publiczną, drogę dojazdową, dla której ustala się szerokość w liniach rozgraniczających 8 m. W tych okolicznościach organ trafnie uznał, że obiekt powstaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z uwagi na wyczerpanie przesłanek określonych w art. 48 ust. 1 ustawy konieczne jest wydanie nakazu rozbiórki. Pozostaje ocena czy wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nawet podjęcie czynności przez właściwy organ zmierzających do zmiany planu, mają wpływ na prawidłowość wydania decyzji i przeprowadzonego postępowania. Organ stwierdził, że podjęcie kroków w celu zmiany planu nie jest nową okolicznością ani przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd podziela takie stanowisko organu. Prace nad zmianą planu nie mają wpływu na postępowanie w przedmiocie ustalenia skutków samowoli budowlanej, gdyż w przypadku obowiązywania planu jest możliwe rozstrzygniecie sprawy i wydanie decyzji. Badając warunki do ewentualnej legalizacji zadaniem organu jest zbadanie czy obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Nie mają tu znaczenia przyszłe rozwiązania i regulacje planistyczne. Przy stwierdzeniu, że obiekt pozostaje w sprzeczności z zapisami planu miejscowego organ zobowiązany jest nakazać jego rozbiórkę. Prace nad uchwaleniem planu czy jego zmianą mają wpływ na procedury wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 62 ustawy z 27 marca 2003r. Dz. U. Nr 80 poz. 717), a te pozostają bez związku z przesłankami wymaganymi dla orzeczenia w przedmiocie rozbiórki obiektu. Z tych względów Sąd uznał, że rozstrzygając niniejszą sprawę organ nie naruszył prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.