II SA/Bd 732/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 15 lutego 2024 r. Starosta M. (dalej: Starosta", "organ I instancji") skierował M. S. (dalej: "skarżący") na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. 2. Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie wskazując na jej bezzasadność i domagając się umorzenia sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawił stosowną argumentację na poparcie swojego stanowiska. 3. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak: SKO-4203/256/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium", "SKO") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. 4. Pismem z dnia 17 czerwca 2024 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wskazując, że odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie liczonym od rzeczywistego otrzymania pisma. Podniósł, że awizo dotyczące przesyłki zawierającej decyzję Starosty zostało wystawione 20 lutego 2024 r. o godzinie 16:10, podczas gdy właściwa placówka pocztowa pracuje do godziny 15:30. Ponadto wskazał, że fikcję doręczenia stosuje się w przypadku przesyłek nieodebranych, które trafiają z powrotem do akt sprawy. Natomiast zgodnie z załączonym do decyzji pouczeniem odwołanie składa się w terminie 14 dni od daty rzeczywistego odbioru przesyłki. 5. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2024 r. znak: SKO-4203/409/2024 Kolegium odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że analiza adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu zaskarżonej decyzji Starosty pozwala ustalić, że operator pocztowy podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki 20 lutego 2024 r., następnie dokonał powtórnego awiza w dniu 28 lutego 2024 r. i do tego momentu jego działania należało ocenić jako prawidłowe. Następnie Kolegium stwierdziło, że to dzień 5 marca 2024 r. był ostatnim dniem, kiedy przesyłka mogła zostać wydana adresatowi, zaś w dniu 6 marca 2024 r. operator pocztowy powinien zwrócić przesyłkę do nadawcy. Tymczasem operator pocztowy dokonał 6 marca 2024 r. doręczenia przesyłki adresatowi. W ocenie organu termin do wniesienia odwołania przy zastosowaniu fikcji doręczenia przewidzianej w art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: "k.p.a.") upłynął z dniem 19 marca 2024 r., więc odwołanie złożone w dniu 20 marca 2024 r. należało uznać za złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Następnie Kolegium wyjaśniło, że postanowienie z dnia 25 kwietnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało doręczone skarżącemu w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP. Wobec jego nieodebrania doręczenie uznano za dokonane z dniem 10 maja 2024 r. Mając na względzie powyższe organ wskazał, że uchybiony termin można przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki wskazane w art. 58 § 1-3 k.p.a. W ocenie organu skarżący nie dochował przesłanki wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7-dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wyjaśnił, że skarżący złożył wniosek w dniu 17 czerwca 2024 r., natomiast przyczyna uchybienia terminu ustała z chwilą, kiedy nastąpił skutek doręczenia postanowienia z dnia 25 kwietnia 2024 r. 6. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podnosząc, że zaskarżone postanowienie jest bezzasadne. W ocenie skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie. Wobec powyższego skarżący wniósł o nakazanie Kolegium przywrócenia terminu oraz prawidłowego rozpoznania pierwszego odwołania w sprawie. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 7. Pismem z dnia 11 listopada 2025 r. uzupełnił zarzuty skargi podnosząc, że nie otrzymał żadnego zawiadomienia o próbie doręczenia decyzji, zaś o istnieniu przesyłki dowiedział się przypadkowo podczas wizyty w urzędzie pocztowym. Wskazał, że przesyłka fizycznie dotarła do adresata, natomiast fikcja doręczenia dotyczy przesyłek, które nie trafiły do adresata i pozostają w aktach sprawy. W ocenie skarżącego postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu zostało wydane z naruszeniem art. 57 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. oraz z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. Ponadto skarżący podniósł, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, przedstawiając stosowną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 9. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie SKO z dnia 21 czerwca 2024 r., którym odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2024 r. Zaskarżone postanowienie wydano w oparciu o przepis art. 58 k.p.a., który przewiduje przywrócenie terminu do dokonania czynności, których uchybienie skutkuje negatywnymi skutkami procesowymi dla strony. Trafnie organ podkreślił, że dla zastosowania tego przepisu powinny być spełnione przesłanki w nim wymienione. Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Zatem przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania. Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu już nie można przywrócić (art. 58 § 3 k.p.a.). Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wniesienie odwołania. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. 10. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2024 r., którą Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Następnie w dniu 20 marca 2024 r. skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2024 r. Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wyjaśniło, że co prawda przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wydana skarżącemu w urzędzie pocztowym w dniu 6 marca 2024 r., jednak zgodnie z przewidzianą w art. 44 k.p.a. instytucją tzw. fikcji doręczenia skuteczne doręczenie ww. przesyłki skarżącemu nastąpiło w dniu 5 marca 2024 r., tj. po upływie 14-dniowego terminu od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu w urzędzie pocztowym przesyłki nieodebranej przez skarżącego w dniu 20 lutego 2024 r. Postanowienie z dnia 25 kwietnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało doręczone skarżącemu w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP. Wobec jego nieodebrania doręczenie uznano za dokonane z dniem 10 maja 2024 r. (karta 7 akt administracyjnych organu II instancji). Podkreślenia wymaga, że skarżący mógł pozostawać w niewiedzy co do prawidłowego terminu doręczenia decyzji Starosty, a tym samym co do terminu wniesienia odwołania, wskutek wydania mu w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej decyzję już po terminie jej doręczenia na podstawie art. 44 k.p.a. Wobec wydania przesyłki przez pracownika urzędu pocztowego w dniu 6 marca 2024 r. skarżący był przeświadczony o tym, że wniesione przez niego odwołanie zostało złożone w ostatnim dniu ustawowego terminu. Tym samym w ocenie Sądu przyczyną uchybienia terminu wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty było pozostawanie w błędnym przekonaniu co do dnia rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Za moment ustania przyczyny uchybienia terminu wbrew stanowisku Kolegium nie sposób jednak uznać daty uznania za doręczone postanowienia z dnia 25 kwietnia 2024 r. tj. daty 10 maja 2024 r., skoro w tej dacie skarżący fizycznie nie zapoznał się z treścią tego postanowienia, z którego wynika prawidłowa w ocenie Kolegium data doręczenia skarżącemu decyzji Starosty, a tym samym właściwy termin do wniesienia od niej odwołania. Powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wynika z pisma skarżącego z dnia 13 maja 2024 r. (k.21 akt adm. sprawy II SA/Bd 604/24 – sprawa ze skargi skarżącego na postanowienie SKO z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak: SKO-4203/256/2024 stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania - z którego Sąd przeprowadził dowód) z treścią postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2024 r. skarżący zapoznał się w dniu 13 maja 2024 r. Skoro zatem skarżący zapoznał się z treścią postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2024 r. w dniu 13 maja 2024 r. to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upłynął z dniem 20 maja 2024 r. Natomiast skarżący właściwy wniosek złożył za pośrednictwem portalu ePUAP dopiero w dniu 17 czerwca 2024 r., tj. z uchybieniem powyższego terminu. Złożenie zaś wniosku o przywrócenie terminu z uchybieniem siedmiodniowego terminu wyklucza możliwość jego przywrócenia, co za tym idzie bez znaczenia jest to, czy uchybienie terminu do wniesienia odwołania było zawinione przez skarżącego czy też nie. W świetle powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż strona przekroczyła siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Dodać należy, że poza kontrolą Sądu pozostają w niniejszej sprawie merytoryczne zarzuty podnoszone przez skarżącego w odniesieniu do decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2024 r., ponieważ kwestią podlegającą ocenie w niniejszym postępowaniu była wyłącznie kwestia prawidłowości odmowy przez Kolegium przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. 11. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. 12. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.