II SA/Bd 744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudni 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudni 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego doręczono skarżącej w drodze tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 § 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Pismem z dnia 16 lutego 2017 r. R. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudni 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej skarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 44 § 3 kpa). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżona decyzja została nadana na adres strony skarżącej, a następnie, jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty przesyłka została dwukrotnie awizowana – w dniach 2 i 10 stycznia 2017r. A zatem czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 kpa upłynął w dniu 16 stycznia 2017r. Skoro zatem strona skarżąca nie odebrała przesyłki, to należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 16 stycznia 2017r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 15 lutego 2017r. Natomiast skarżąca wniosła skargę w dniu 17 lutego 2017r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.