II SA/Bd 745/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego K. S. 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 745/10 Uzasadnienie Na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 3a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362, ze zm.), 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 roku Nr 164, poz. 1027, ze zm. oraz art. 104 i 108 Kpa po rozpatrzeniu wniosku złożonego dnia [...] decyzją nr [...] z dnia [...] roku Zastępca Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "S." w B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B., przyznał B. D. z dniem 1 marca 2010 roku zasiłek stały w wysokości; za miesiąc marzec 2010 roku kwotę 238,50 zł, a od kwietnia 2010 roku w kwocie 444,00 zł miesięcznie. Odwołanie wniósł B. D. stwierdzając, że zasiłek powinien otrzymać od dnia 1 sierpnia 2007 roku tj. od dnia, kiedy poczynił starania o ustalenie stopnia niepełnosprawności przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B., który wniosek rozpatrzył negatywnie i dopiero sąd wyrokiem z dnia [...] roku – [...] zmienił zaskarżone orzeczenie i zaliczył go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, (Dz. U. Nr 79 poz. 856 z 2001 r. ze zm.), art. 37 ww ustawy z dnia 12 marca 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzją z [...] – nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że stosownie do art. 106 ust. 3 ww ustawy o pomocy społecznej należne świadczenia przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, i że skarżący wniosek ten wraz z dokumentacją złożył w dniu [...] roku i dlatego przyznano zasiłek prawidłowo od marca 2010 roku, co jest zgodne z art. 106 ust. 3 ustawy. B. D. wnosząc skargę wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wywodząc "już w kwietniu 2007 r. byłem niepełnosprawnym, uprawnionym do zasiłku, co ustalono wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r." Ustanowiony na wniosek skarżącego pełnomocnik z urzędu uzupełniając skargę zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa i w zw. z art. 14 ustawy o pomocy społecznej, poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało wpływ na wynik sprawy, uniemożliwiło bowiem dokonanie oceny zgromadzonych dowodów i powołanie ewentualnie innych, nowych dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 14 ustawy o pomocy społecznej, poprzez niewyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, a tym samym rozpatrzenie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a także naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i § 14 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności poprzez niezastosowanie tych przepisów, tj. nieprzyznanie skarżącemu zasiłku stałego od dnia 1 kwietnia 2007 r. pomimo spełniania warunków do uzyskania świadczenia i art. 106 ust. 3 zd. pierwsze ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne jego zastosowanie, tj. uznanie przez organ, iż złożony przez skarżącego w dniu [...] wniosek o przyznanie zasiłku stałego jest pierwszym wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, a co za tym idzie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę oraz powyższe pismo procesowe pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację swojej decyzji, wskazując dodatkowo, że wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie, a zatem zasiłek winien być przyznany od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją tj. od 1 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego obowiązującymi w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej, w tym również przyznawania zasiłków stałych, określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. obecnie 477 zł. Natomiast według art. 106 ust. 3 ww ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku, gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Przepis art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika – czego skarżący nie kwestionuje – że skarżący swój wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją złożył w organie I instancji w dniu [...] roku i dlatego w ocenie Sądu począwszy od 1 marca 2010 roku tu po myśli art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej należało przyznać skarżącemu zasiłek stały. Zaznaczyć bowiem należy, że przepis art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) sformułowany jest jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych przesądza, że świadczenia pieniężne, a więc i zasiłek stały przyznaje się i wypłaca począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Jest to pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. NSA w swoim wyroku z 20 września 2007 r. – I OSK1933/06 między innymi stwierdził, iż okoliczność, że skarżący spełniał przesłanki do uzyskania takiego zasiłku nie jest tożsama z obowiązkiem jego przyznania, gdyż jego przyznanie i wypłatę determinuje data złożenia samego wniosku, o czym przesądza art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Aby uzyskać zasiłek stały należy spełniać określone przesłanki, natomiast data ich przyznania uzależniona jest od złożenia wniosku o przyznanie takiego zasiłku. Natomiast WSA w Białymstoku w wyroku z 13 marca 2008 r. – II SA/Bk 780/07 stwierdził, że art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej ma zastosowanie w sprawach o przyznanie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, ale mających charakter cykliczny np. o zasiłek okresowy. Z akt sprawy wynika, że skarżący wcześniej, tj. przed złożeniem wniosku w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie otrzymywał zasiłku stałego, a jedynie zasiłek okresowy i to zupełnie z innego tytułu niż zasiłek stały w niniejszej sprawie. Brak zatem elementu kontynuacji świadczenia. Chybione są więc wszelkie zarzuty i wywody w tym zakresie zawarte zarazem w skardze, jak i piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia [...]. Powyższe stwierdzenie należy także odnieść do pozostałych zarzutów i wywodów zawartych w ww piśmie procesowym. Zauważyć bowiem należy, że istotne znaczenie miał dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości skarżący bynajmniej nie neguje. Wbrew wywodom pełnomocnika nie doszło zatem do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zebrania materiału dowodowego. Organ zebrał bowiem kompletny materiał dowodowy umożliwiający prawidłowe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i wydał swe orzeczenie w oparciu o całokształt materiału dowodowego. W tej sytuacji uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd na podstawie art. 151 ww ustawy skargę oddalił (pkt 1 sentencji wyroku), opierając rozstrzygnięcie o kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) na podstawie art. 250 oraz Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego udzielonego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.)