II SA/Bd 753/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Firmy A w C. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [..] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. II SA/Bd 753/08 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. K. decyzją [....] z [...] na podstawie art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 665), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 grudnia 2007 r. w sprawie legalizacji obiektów budowlanych na dz. nr [...], w C., w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie, odmówił Fundacji W., udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektów wskazanych we wniosku położonych w C. przy ul. W. [...] , dz. Nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Fundacji organ odwoławczy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją [...] z [...] na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do ww. wniosku mimo wezwania o jego uwzględnienie nie dołączono żadnego dokumentu z wymaganych art. 3 ust. 3 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r. oraz że nie wszystkie roboty budowlane w przedmiotowym okresie zostały zakończone. Brak więc było podstaw do rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o art. 3 ww. ustawy z 10 maja 2007 r. Na powyższą decyzję ww. Fundacja wniosła skargę zarzucając bezprzedmiotowość decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenie tej ostatniej kwestii w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś, że D. M. sekretarz generalny Fundacji W. w C. w dniu [...], złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. wniosek o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz "o zalegalizowanie bez opłaty legalizacyjnej zastanej samowoli wybudowanej przed 11 lipca 1998 roku". Jako podstawę swego wniosku wskazał ustawę z 10 maja 2007 r. nowelizującą ustawę Prawo budowlane. Z uwagi na niekompletny wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. postanowieniem z dnia [...] znak: [...], w oparciu art. 64 § 2 kpa, wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku o nakazane przepisami prawa dokumenty. Wnioskodawca obowiązku tego nie wykonał. Z akt wynika także, że przedmiotowy obiekt budowlany realizowany był w oparciu o decyzję Starosty Powiatowego w A. z dnia [...] znak:[...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oraz, że inwestor – Fundacja W. w C. wnioskiem z dnia 8 lipca 2003 r. wystąpił o pozwolenie na użytkowanie obiektu do Starostwa Powiatowego w A. Z akt wynika także, że podczas oględzin w dniu 28 listopada 2003 r. ustalono, że nie wszystkie roboty budowlane zostały zakończone, a wykonany zakres istotnie odbiega od zatwierdzonego projektu budowlanego. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 23 marca 2004 wykazały, że inwestor kontynuował prace budowlane wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. postanowieniem z dnia [...] znak: [...], w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzone roboty budowlane, a następnie Starosta A. decyzją z dnia [...] znak: [...], uchylił swoje pozwolenie na budowę z dnia [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy, zawarte w ustawie z dnia 10 maja 2007 r. o zamianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, precyzyjnie określają jakie samowole budowlane mogą podlegać legalizacji, na warunkach złagodzonych rygorów (bez opłaty legalizacyjnej). Art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi wyraźnie, że złagodzonym rygorom podlegają tylko i wyłącznie obiekty budowlane, wybudowane w warunkach samowoli budowlanej, tj. wybudowane bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jeżeli budowa tych obiektów zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r., nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ. Tak więc w świetle prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego ewidentnie wynika, że brak było podstaw do rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o przepisy art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Natomiast przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowi między innymi, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Umorzenie zaś jest obligatoryjne po myśli art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z tego względu zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, uznając, że organ nie dopuścił się naruszenia prawa, należało uznać za zgodną z prawem i dlatego w oparciu o art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy skargę należało oddalić.